[จบ] ‘ลูกไม้’ มาเฟีย (Heir of Mafia)

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 46 : !!!! เพี๊ยะ !!!!


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/105930/1491610809-member.jpg



“อยากนั่งนักก็เชิญตามสบาย...” หนูมุกพึมพำและเดินเปิดประตูระเบียงด้านนอก หนูมุกที่ยืนตรงระเบียงโน้มตัวมองบริเวณรอบๆ และใช้ความคิดว่าเธอจะเริ่มจากตรงไหนในการที่จะปีนจากชั้นสองลงไปด้านล่าง “บ้าจริง!...ทำไมถึงสร้างให้ปีนขึ้นปีนลงได้ยากขนาดนี้นะ...” หนูมุกบ่นพึมพำ เพราะโครงสร้างบ้านหลังนี้มันยากต่อการที่เธอจะปีนลงไปจริงๆ 

หนูมุกเดินกลับเข้าไปในห้องนอนอีกครั้ง และดึงผ้าคลุมเตียงออกมา “เคยดูในละครบ่อยๆ เห็นเขาทำกัน...ลองดูสักตั้ง” หนูมุกพูดกับตัวเอง ในขณะที่ขมวดปมผ้าปูที่นอนและผ้าคลุมเตียงมาต่อกันและทำเหมือนกันคือขมวดเป็นปม เมื่อได้ความยาวตามต้องการเธอก็ลากผ้านั้นกลับออกมาตรงระเบียง และเธอก็กลับเข้าอีกครั้งพร้อมกับลากเก้าอี้ตัวใหญ่ในห้องนอนออกมา

หนูมุกยุ่งวุ่นวายในการผูกปมผ้ากับขาเก้าอี้อยู่ตรงระเบียง ไม่ทันได้สังเกตว่าด้านหน้าประตูรถของเจสันกำลังขับเข้ามา และจังหวะที่หนูมุกกำลังโยนผ้าลอดช่องราวระเบียงไปนั้น เจสันก็เห็นภาพดังกล่าวจากกระจกหน้ารถ และเมื่อเขาเพ่งมองก็เห็นและคิดได้ว่าหนูมุกกำลังจะทำอะไร

“คุณมุก!...” เจสันครางออกมาพร้อมกับรีบลงมาจากรถทันที “คุณมุกหยุดเดี๋ยวนี้นะ...” เจสันตะโกนขึ้นไปเมื่อหนูมุกที่ยกขาข้ามราวระเบียงออกมาแล้ว

หนูมุกตกใจกับเสียงตะโกนนั้น ถ้าสองมือเธอไม่ยึดจับราวระเบียงนั้นไว้ทันมีหวังเธอได้หงายท้องตกลงมาแน่ หนูมุกที่ตั้งหลักได้อีกครั้งเธอก้มลงมามอง   เจสันและส่งสัญญาณให้เขาเงียบเสียงลง

“เบาๆหน่อย...” หนูมุกตะโกนลงมาเสียงไม่ดังมาก แต่หารู้มั้ยว่าอลันได้ยินเสียงของเจสันตั้งแต่ครั้งแรก เขารีบลุกและวิ่งลงมาข้างล่างและออกมานอกบ้าน  อลันใบหน้าซีดลงทันทีเมื่อเห็นหญิงสาวร่างบางนั่งคร่อมราวระเบียงไว้ 

“หนูมุก!...” เสียงของอลันเรียกสายตาของหนูมุกกับเจสัน และเสียงนั้นเรียกการ์ดทั้งสามวิ่งออกมาทันทีเช่นกัน “กลับเข้าไปข้างในเดี๋ยวนี้!!!” อลันตะโกนออกคำสั่ง ให้ตายเถอะ! ทุกครั้งสินะที่เขาเหมือนกำลังจะตายยามที่มีปัญหากับยายเด็กบ้า เพราะเธอช่างสรรหาวิธีมาให้เขาต้องปวดหัวได้ตลอดเวลา

“ไม่!...อย่ามายุ่งกับเค้านะ...ไปให้พ้น” หนูมุกตะโกนตอกกลับมาอย่างไม่ยอมแพ้และไม่ขยับร่างกายตามคำสั่งของอลัน แต่สองมือเล็กเกาะราวระเบียงไว้แน่น เพราะเธอเองก็กลัวตกเหมือนกัน “ไม่ได้จะอยากตายสักหน่อย”   หนูมุกคิดในใจ

“นาย...เอาไงดีครับ” แอลเอ่ยถามอลันที่เงียบเสียงลง โดยที่สายตายังมองขึ้นไปข้างบน จับจ้องร่างบางนั้นตลอดเวลา

“พังประตูห้องนอนได้มั้ยเจสัน” อลันเอ่ยเบาๆกับเจสันที่ยืนอยู่ข้างๆ 

“ยาก...ถ้าคุณมุกล็อคจากด้านใน...เพราะความแข็งแรงของกลอนที่คล้องด้านในถูกออกแบบมาเป็นพิเศษไม่มีทางพังง่ายๆใช้เวลานานเป็นวันเลยกว่าจะเข้าไปได้...มีทางเดียวต้องระเบิดประตูเข้าไป...”

“นาย...ผมว่าบอกความจริงกับเธอไปดีกว่าครับ” แอลที่ได้ยินเช่นกัน เสนอทางออกให้กับอลันและเป็นทางเลือกสุดท้าย

“หนูมุก...กลับเข้าไปข้างในเถอะ...พี่ยอมแล้ว...พี่จะออกจากที่นี้...แต่ขอร้องละ...อย่าปีนลงมา...” อลันตะโกนพูดกับหนูมุกเสร็จ ก็หันหลังเดินไปยังรถที่แอลจอดไว้ แอลชำเลืองมองหนูมุกที่ยังคงนั่งนิ่งสายตามองตามร่างใหญ่ที่เดินห่างออกไปเรื่อยๆ

“คุณมุกกลับเข้าไปเถอะครับ...” เจสันตะโกนสัมทับไปอีกรอบเมื่อเห็นว่าหญิงสาวไม่มีทีท่าจะขยับตามคำบอกของอลัน

หนูมุกพยักหน้ายอมในที่สุดเมื่อเห็นว่ารถของอลันเคลื่อนตัวออกไปจากรั้วบ้านแล้ว หนูมุกตาแดงก่ำเพราะตอนนี้น้ำใสๆ ก่อตัวและไหลออกมาอีกครั้งหลังจากที่หยุดไปได้สักพัก 

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก” หนูมุกตกใจหันไปมองประตูทันทีเมื่อได้ยินเสียงเคาะ

“ใคร?...” หนูมุกตะโกนถาม

“ดิฉันเองค่ะ...” หนูมุกถอนหายใจ และยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาเมื่อเสียงนั้นคือเสียงของแม่บ้านที่นี้

หนูมุกขยับและดึงกลอนประตูออกและเปิดประตูให้กับคนที่เธอคิดว่า...

“ว้าย!!!...คนหลอกลวง...หยุดนะ” หนูมุกทันทีที่เปิดประตูออกและพยายามจะปิดประตูทันทีเมื่อเห็นว่าอลันยืนอยู่ด้านนอกแทนที่จะเป็นแม่บ้าน แต่แรงเธอก็เทียบไม่ได้กับของอลัน อลันปิดประตูพร้อมลงกลอนให้เรียบร้อย และหันมาเผชิญหน้ากับหนูมุกที่ตอนนี้ถอยกลับเข้าไปกลางห้อง

“บ้าเหรอไง!!!...ทำแบบนั้นไม่กลัวตกไปตายเหรอไง” อลันเสียงดังใส่ หนูมุก  

“มันก็เรื่องของฉัน!...ออกไปเดี๋ยวนี้นะ” หนูมุกตอกกลับไม่ลดละเช่นกัน   อลันขบกรามเสียงดังกรอด!! ตอนนี้ภายในของอลันคิดแต่ว่าจะจัดการยายเด็กแสบตรงหน้าแบบไหนดี

ทุกครั้งที่อลันขยับเข้าไปใกล้หนึ่งก้าว หนูมุกก็ถอยหลังหนึ่งก้าวซึ่งต่างจดจ้องมองกัน หนูมุกค่อนข้างระวังตัวและหาช่องที่จะไม่ให้อลันถึงตัวได้ง่าย อลันเร่งฝีเท้าตรงไปข้างหน้า หนูมุกก็หลบขึ้นเตียงนอนที่ขวางเธอและเธอก็ไปลงอีกด้าน แต่เป้าหมายของอลันกลับไม่ใช่ร่างบาง เขาเลื่อนบานกระจกทางออกระเบียงปิดและล็อคอย่างรวดเร็วและเลื่อนผ้าม่านปิดอีกชั้น

หนูมุกที่เสียรู้อลันไม่สามารถทำอะไร เธอได้แต่ยืนอีกฟากของเตียงใบหน้าบอกบุญไม่รับ อลันหันกลับมาทางหนูมุกหลังจากจัดการปิดช่องทางหนีของเธอแล้วทุกทาง 

“หยุด...หยุดเดี๋ยวนี้!...” หนูมุกร้องเสียงดังทันที เมื่ออลันที่กำลังเดินเข้ามาใกล้เธอเขาไม่ได้แค่เดินมาอย่างเดียวเพราะมือใหญ่แกะกระดุมเสื้อออกทีละเม็ด

“ทำไม?...จะมาแกะให้เองอย่างงั้นเหรอ” อลันพูดล้อเลียนอย่างสนุกสนาน

“ไอ้บ้า!...ออกไปเดี๋ยวนี้นะ...ที่นี้ไม่ใช่ที่ของคุณ...คุณไม่มีสิทธิมาวางอำนาจบาตรใหญ่ได้...”

“ออกนะ...ออกแน่...แต่ก่อนไป...ขอสั่งสอนเด็กสิ้นคิดให้รู้จักคิดให้มากกว่านี้เสียก่อน...” อลันที่ดึงเสื้อเชิ้ตสีขาวออกจากเรือนร่างสวยงามของตนยืนอวดโฉมไม่มีความประหม่าให้หนูมุกได้เชยชมและหน้าแดงแสดงให้ได้เห็นทันที เมื่อเธอมองไล่ต่ำลงไปเรื่อยๆ 

อลันยิ้มเล็กๆ และเลื่อนไปปลดเข็มขัดและดึงออกมาอย่างรวดเร็ว และเขาก็พันไว้กับมือ

ควับ!.../...ว้ายยยย...” หนูมุกร้องตกใจเมื่อเสียงเข็มขัดที่อลันฟาดลงบนเตียงเสียงดัง

“จะทำอะไร?” หนูมุกถามด้วยเสียงสั่นเทาอย่างชัดเจนของคนที่ได้ฟัง

“ก็อย่างที่บอก...พี่จะสั่งสอนเด็กสิ้นคิด”

“จะบ้าเหรอ!...เค้าไม่ใช่เด็กที่ต้องถูกทำโทษด้วยการตีนะ...” หนูมุกตอบกลับ ให้ตายตรงนี้เลยมั้ย! ไม่เข้าใจจริงๆ ทำไมเธอต้องกลัวคนตรงหน้าด้วย

“ก็จริง!...เพราะตอนเด็กพี่ไม่เคยตีหนูมุกเลย...ถึงได้ดื้อ...และทำอะไรไม่รู้จักคิดแบบนี้...มันอาจจะดูช้าไปที่จะมาตีกันตอนนี้...แต่ก็ไม่สายไม่ใช่เหรอที่พี่จะเริ่มสั่งสอนเด็กดื้อด้วยวิธีนี้...”

“เอาสิทธิอะไร...ไม่ทราบ”

“ต้องให้บอกมั้ยละ...พี่จำได้ทุกครั้ง...ทุกท่า...และ...” 

“โอ้ย!...หยุดนะ!...คนลามก” 

“เร็วๆ...จะมามอบตัวดีๆมั้ย...เตือนไว้ก่อนนะถ้าพี่จับเองได้...โดนจัดหนักแน่” อลันทำหน้าเคร่งเครียดใส่ขณะที่พูดไปด้วย

“ไอ้บ้า!!...อย่ามาขู่เค้านะ” อลันเผยรอยยิ้มออกมาด้วยแววตาที่เหี้ยมเกรียมยามมองไปที่หนูมุก ที่ตอนนี้ไม่ต่างกับราชสีห์ที่พร้อมจะตะครุบกวางน้อยที่เป็นเหยื่ออันโอชะ

“คงไม่ได้แค่ขู่เป็นแน่...ยายเด็กแสบ” อลันขยับเดินอ้อมไปยังปลายเตียงช้าๆ หนูมุกหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาช่องทางออก  ซึ่งทางออกเดียวของเธอก็คือเธอต้องกระโดดขึ้นเตียงเพื่อวิ่งไปอีกทาง 

“ว้ายยย...โอ้ย!...อืมมม...ปล่อย...นะ” อลันที่คาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่า    หนูมุกต้องวิ่งไปยังทางออกเดียวที่เขาตั้งใจเปิดช่องไว้ 

อลันที่ทาบทับร่างเล็กที่ดิ้นรนหาอิสระให้กับตัวเอง  มือใหญ่ไม่รอช้ารวบมือเล็กพาดไว้เหนือศีรษะและนำเข็มขัดรัดมือเล็กอยู่ด้วยกันทันที 

“โอ้ย!...เจ็บนะ!...คนบ้า...อย่านะ..ไม่นะ...” หนูมุกที่ยังเป็นอิสระอยู่ที่เดียวคือปากแดงระเรื่อ ร้องออกมาไม่ขาด เมื่อลันไม่หยุดแค่นั้น เมื่อจัดการมือเล็กแล้วเขาก็ขยับมือมาจัดการกับเสื้อเข้ารูปสีดำของหนูมุกดึงขึ้นพ้นศีรษะเล็กไป เผยผิวขาวเนียนละเอียดไร้ร่องรอยฝากฝังที่เขาได้ทำไว้เมื่อสองอาทิตย์จนหมดสิ้น 

“อย่านะ!...อืม...” หนูมุกร้องห้ามเมื่อปากหยักของอลันจุมพิตและดูดรั้งเนินเนื้อความอวบอูมที่พ้นบราจิ๋วออกมา และเขาขยับไปทำอย่างเดียวกันของอีกข้าง  ร่างเล็กสั่นสะท้านขนอ่อนตามร่างกายต่างลุกชันกันอย่างพร้อมเพรียง

หนูมุกพยายามจะขยับเรือนร่างหนีแต่ก็ทำได้ลำบากยิ่ง เมื่อข้อมือของเธอที่ถูกรัดด้วยเข็มขัดที่ปลายสายพันอยู่ช่องเล็กหัวเตียงทำให้เธอไม่สามารถขยับหนีไปไหนได้ และไหนจะถูกเกี่ยวไว้ด้วยขาของอลันที่เกยพันขาเธอไว้ และเมื่อภารกิจต่อไปของมือใหญ่ก็คือตะขอกางเกงยีนส์สีดำเข้ารูปที่เธอสวมอยู่ หนูมุกพยายามดิ้นหนีแต่ทุกอย่างก็เสียเปล่า เมื่ออลันใช้เวลาไม่นานก็กำจัดกางเกงของเธอหลุดออกจากเรียวขาไป 

แต่สิ่งที่ไม่คาดคิด คืออลันพลิกร่างบางให้นอนคว่ำ เขาเลื่อนบราตัวจิ๋วของหนูมุกเปิดเผยผิวสะโพกตรงหน้า 

เพี้ยะ!.../...โอ้ย..เจ็บนะ...” อลันฟาดฝ่ามือลงบนสะโพกกลมงอนนั้น   หนูมุกร้องออกมาด้วยความรู้สึกเจ็บและความคับแค้นใจที่ไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่านี้  มือใหญ่ลูบสะโพกนั้นไปมาอย่างต้องการปลอบประโลม แต่...“เพี้ยะ!..” เขาฟาดฝ่ามือลงไปอีกครั้ง ร่างบางสะดุ้งตามแรงฟาด อลันยิ้มออกมาอย่างพอใจเมื่อสะโพกงามมีรอยแดงจากการกระทำของเขา

“ต่อไปจะทำอีกมั้ย?” อลันเอ่ยถามอย่างใจเย็นพร้อมกับที่ฝ่ามือยังลูบปลอบประโลมสะโพกงอนนั้น

“ไอ้บ้า!.../...เพี้ยะ.../...โอ้ย!...” อลันฟาดลงเป็นครั้งที่สามเมื่อหญิงสาวสบถคำไม่น่าฟังให้ได้ยิน

“ต่อไปจะทำอีกมั้ย?” อลันย้ำถามคำถามเดิมอีกครั้ง

“ไม่ทำ!...” หนูมุกที่ไม่มีทางออก จึงต้องไปตามน้ำของคนที่มีอำนาจเหนือกว่าเธอตอนนี้ “อย่าให้หลุดไปได้นะ...ไอ้คนบ้า” หนูมุกคิดในใจ “ปล่อยได้   เหรอยัง?” หนูมุกร้องถาม เมื่อเธอให้คำตอบที่อลันต้องการแล้ว

“ไหนพูดอีกครั้ง...ให้ฟังแล้วน่าเชื่อกว่านี้หน่อย” หนูมุกเม้มปากแน่นก่อนจะเอ่ยอีกครั้ง... 

“มุกขอโทษค่ะ...ต่อไปมุกจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว...พี่อลันปล่อยมุกเถอะนะคะ...” อลันยิ้มออกมาเมื่อฟังคำของหนูมุก อลันพลิกร่างบางให้กลับมานอนหงายอีกครั้ง 

“จะ...จะทำอะไร” หนูมุกร้องถามเมื่อหันกลับมา เห็นอลันกำลังปลดตะขอกางเกงของตัวเองออก

“หนูมุกทำตัวน่ารักแล้ว...ถึงเวลาที่พี่ต้องตบรางวัลแล้วไงละ”

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/105930/81000480-member.jpg



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


ค่ะ ขอบคุณค่ะ
โดย Anonymous | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อยากอ่านน่ะค่ะ
โดย Anonymous | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
  • รออีกแป็บนะคะ ไรท์ เร่งเต็มที่เลยค่ะ ^^ โดย RungArunoThay | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ปลดล็อคแล้ว4000 ถึงแค่ตอนนี้เหรอคะ มีอีกรึป่าว
โดย Anonymous | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
  • ไม่ใช่ค่ะ อ่านได้จนจบค่ะ เดี๋ยวมา อัพต่อให้นะคะ อย่างช้า ภายในเดือน กันยายนค่ะ ^^ แต่จะมาทยอยค่ะ (เดี๋ยวขอส่งเล่มออก ไปก่อนนะคะ ) ขอบคุณค่ะ โดย RungArunoThay | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha