ลวงรักพันธนาการร้อน (ซีรีส์ รักพันธนาการ) มีหนังสือทำมือ

โดย: อติญา / เก-ลิน / เราพิมพ์ / ผู้ซึ่งเข้ามาแทน / มะลิก้านแดง



ตอนที่ 15 : 5 (3/3)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

                “เมื่อเช้าคุณไปไหนมาผมรอตั้งนาน โทรศัพท์ก็ไม่รู้จักเอาไปด้วย” ชายหนุ่มถามขึ้นมาลอยๆ ขณะที่หญิงสาวกำลังเพลิดเพลินกับเจ้าวาฬสีน้ำเงินในจอโทรทัศน์

                เงียบ!

                “อ้าว! วสาครับผมถามทำไมไม่ตอบล่ะ” ธันวาหันหน้ามาหาคนแก้มป่องที่นั่งจ้องจอทีวีตาไม่กระพริบ ตกลงเธอได้ยินที่เขาถามไหมเนี่ย เพื่อเป็นการพิสูจน์เขาจึงเอื้อมนิ้วแข็งๆ ไปจิ้มแก้มวสาแรงๆ สองสามที คราวนี้ล่ะเป็นเรื่องเลยเมื่อคนที่กำลังเผลออยู่สะดุ้งเฮือกหันมาทำตาเขียวใส่เขา

                “คุณธัน!

                “ก็ผมเรียกแล้ววสาไม่ได้ยินเองนะ ผมถามว่าเมื่อเช้าคุณไปไหนมาโทรศัพท์ก็ไม่เอาไป” ชายหนุ่มไม่สนใจสายตาค้อนขวับปะหลับปะเหลือกที่คนแก้มนิ่มส่งให้แต่ยังคงจี้ถามในสิ่งที่ตัวเองสงสัยและยังไม่ได้คำตอบ

                “วสาไปตลาดมาค่ะ ไปหาข้าวเช้าทานแล้วก็ซื้อของเดินเล่นนิดหน่อยไม่ได้ตั้งใจว่าจะไปนานก็เลยไม่ได้หยิบโทรศัพท์ไปด้วย” เธอตอบเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ดวงตากลมโตนั้นยังไม่ลดรัศมีขุ่นเขียว

                “วันหลังคุณแค่เรียกวสาก็พอค่ะไม่ต้อง เอ่อ ไม่ต้องจิ้มแบบนี้ก็ได้ค่ะ” เธอพูดงึมงำไม่เต็มเสียงทั้งๆ ที่ตาโตๆ นั่นยังจ้องหน้าเขาแบบไม่ยอมกระพริบตาเลยสักนิด เวลาจะเอาเรื่องนี่ก็ร้ายใช่เล่นเลยนะยายเฉิ่ม

                “เห็นทีจะไม่ได้นะวสา ผมต้องทำให้คุณชินกับสัมผัสของผมจะได้หายกลัว เลิกตกใจเวลาที่ผมเข้าใกล้สักที” ชายหนุ่มตอบเฉยๆ ทำหน้าไม่รู้ร้อนไม่รู้หนาวก่อนจะค่อยๆ เอื้อมแขนโตๆ แน่นเปรี๊ยะไปด้วยกล้ามเนื้อไปโอบไหล่มนของหญิงสาวเอาไว้ คนที่โดนจู่โจมแบบไม่ตั้งตัวตกใจหน้าชาดิก ตัวเกร็งโดยอัตโนมัติ

                ธันวาไม่ได้ตั้งใจทำให้วสาตกใจหรือหวาดกลัวแต่ถ้าเขาไม่เดินหน้ารุกซะบ้างมัวแต่โอนอ่อนผ่อนตามแล้วเมื่อไหร่ยายเฉิ่มจะหายจากอาการแบบนี้สักที เขามีความอดทนแต่มันก็ค่อนข้างน้อยเท่านั้นเองถ้าเข้าใกล้เมียแล้วเธอยังขยันกรี๊ด ขยันร้องแบบนี้เขานี่แหละจะประสาทกินตาย

                “ใจเย็นๆ ผมแค่จะโอบคุณไว้แบบนี้เราจะได้คุยกันต่อนะ หายใจเข้าออกลึกๆ แบบที่ผมเคยสอน” เขาพยายามปลอบเธอให้ใจเย็นๆ ทั้งๆ ที่ตัวเองเริ่มจะใจร้อนเพราะหงุดหงิดกับท่าทางที่หญิงสาวแสดงออกมาถึงจะรู้ว่าเธอไม่ได้ตั้งใจและควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้ก็เหอะ ในที่สุดตัวเขาเองนี่แหละที่ต้องนั่งหายใจเข้าออกช้าๆ เป็นเพื่อนเธอ

                “คราวหน้าจะออกไปไหนก็บอกผมสิจะได้พาไป อย่าหายไปไหนเองแบบนี้เวลาผมหาวสาไม่เจอผมเป็นห่วง แล้วเมื่อเช้าคุณออกไปตลาดยังไง” หลังจากที่ยึดร่างอวบเต็มมือของวสาไว้ด้วยอ้อมแขนแกร่งได้แล้ว ธันวาก็ยื่นมืออีกข้างมากุมมือนิ่มๆ ของหญิงสาวเอาไว้ แม่กวางน้อยระวังภัยยิ่งนั่งตัวแข็งเหงื่อแตกเต็มไม้เต็มมือ

                “ก็เดินไปค่ะถามทางจากประชาสัมพันธ์ข้างล่าง ละ ละ แล้ว ขากลับนั่ง เอ่อ นั่งรถรับจ้างกลับมาเพราะซื้อของเยอะ มะ มันหนักเดินกลับไม่ไหว” คนในอ้อมกอดพยายามควบคุมน้ำเสียงให้ดูเป็นปกติที่สุด แต่มันก็ไม่ใกล้เคียงกับความปกติเลยสักนิดเลยเสียงหวานๆ นั้นสั่น และเหมือนจะติดอ่างเสียด้วยซ้ำไป

                “อย่าทำแบบนี้อีกนะเอาเป็นว่าจะไปไหนต้องบอกผมถึงผมจะพาวสาออกไปไม่ได้แค่รู้ว่าคุณไปไหนก็ยังดี โทรศัพท์อย่าให้ห่างตัวเด็ดขาด” ขณะที่พูดไปสองมือเขาก็ยังไม่ยอมผละออกจากร่างนุ่มนิ่มแถมวงแขนที่โอบรอบตัวคนขี้ตื่นดูท่าจะรัดแน่นขึ้นด้วยซ้ำ

                วสาที่เริ่มหายใจไม่ทั่วท้องเริ่มมีน้ำใสๆ เอ่อขึ้นคลอนัยน์ตา พวงแก้มยุ้ยแดงก่ำเพราะความตื่นตระหนกตอนนี้หญิงสาวเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่แถวๆ ซอกคอทำให้เธอเริ่มจะควบคุมสติไม่ได้ กลิ่นกายหอมเซ็กซี่ของเขาทำให้เธอประหม่าและหวาดกลัวไปพร้อมๆ กัน

                “คุณธัน คุณธะ ธะ ธันขา” เสียงอ่อนตะกุกตะกักทำให้ชายหนุ่มเจ้าของชื่อต้องก้มหน้าไปมองคนตัวกลมๆ ในอ้อมกอด ดวงตาอิ่มน้ำที่เงยขึ้นมามองเขาทำให้ธันวารู้ว่าหญิงสาวกำลังมีปัญหา

                “ปล่อยวสาเถอะค่ะ วสารู้สึก ระ ระ รู้สึกไม่ดีเลย มะ มะ มันอึดอัด มันหายใจไม่ออก” พูดจบน้ำตาของหญิงสาวก็ไหลลงมาปานทำนบแตก ชายหนุ่มตกใจแทบทำอะไรไม่ถูกแต่ก็ยอมคลายอ้อมกอดนั้นออกแต่โดยดี และเปลี่ยนเป้าหมายไปดึงกระดาษทิชชูมานั่งซับหยาดน้ำตาให้เธอแทน

                แต่วสาที่รับไม่ไหวกับการสัมผัสจากคนตัวโตกลับปัดมือเขาออกอย่างแผ่วเบา ส่ายศีรษะทุยของตัวเองเล็กน้อยเป็นทำนองว่าอย่าเพิ่งมายุ่งกับเธอในตอนนี้ ก่อนที่จะคว้าหมอนอิงใบโตมากอดแล้วซุกหน้าลงไปตั้งหน้าตั้งตาร้องไห้และกรีดร้องออกมาด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด ร่างอวบอิ่มสั่นเทาหนักเบาตามแรงสะอื้นธันวามองภาพนั้นด้วยความสะท้อนใจ...แล้วเขาจะทำอย่างไรต่อไปดี

                อารมณ์ของวสาเหวี่ยงขึ้นลงได้มากกว่าที่เขาคิด ความหม่นหมองและวิตกกังวลซุกซ่อนอยู่ในทุกอณูเนื้อของหญิงสาวไม่ว่าจะสะกิดโดนตรงไหนความเจ็บปวดก็พร้อมจะปะทุออกมาตลอดเวลา เขาควรจะจัดการให้มันค่อยๆ ปะทุทีละจุดหรือจะให้ความเจ็บปวดทั้งหลายทั้งมวลมันระเบิดออกมาจนหมดสิ้นแล้วตั้งหน้าตั้งตารักษาบาดแผลนั้นคราวเดียวกันดีนะ ยิ่งคิดธันวาก็ยิ่งกลุ้มใจ

                ชายหนุ่มปล่อยให้หญิงสาวสะอึกสะอื้นอยู่กับหมอนไปอย่างนั้นแต่ยังคอยจับสังเกตดูอาการรอจังหวะที่เธอเบาแรงสะอื้นลงจึงค่อยๆ เรียกชื่อให้เธอมีสติ

                “วสา วสาครับได้ยินผมไหม”

                “เงยหน้ามาคุยกันดีๆ ได้แล้วนะ ไม่ขี้แยสิครับ” น้ำเสียงอบอุ่นที่สุดในโลกหลุดออกมาจากปากของอินทรีย์หนุ่มโดยอัตโนมัติหลังจากที่เฝ้าดูร่างเล็กๆ ของวสาซบหน้าร้องไห้อยู่เกือบหนึ่งชั่วโมง

                วสาค่อยๆ ขยับศีรษะที่หนักอึ้งของตัวเองขึ้น สายตาที่แสนจะสั้นพร่ามัวหนักกว่าเก่าเพราะแว่นตาที่เธอสวมไว้นั้นเต็มไปด้วยคราบน้ำใสๆ ชายหนุ่มที่รู้ดีใช้สองมือใหญ่บรรจงถอดเจ้าแว่นหนากรอบสี่เหลี่ยมออกจากดวงหน้าหวานแล้วใช้กระดาษทิชชูค่อยๆ เช็ดคราบน้ำตาออกให้จนเลนส์สะอาดใสเหมือนเดิมจึงสวมกลับคืนเข้าที่เดิมให้เรียบร้อย

                เปลือกตาของคนตัวเล็กบวมช้ำอย่างหนักแถมนัยน์ตา จมูกและพวงแก้มยุ้ยน่าหยิกนั้นก็แดงก่ำยิ่งมองยิ่งน่าสงสารเธอยังคงนั่งกอดเข่าก้มหน้าไม่ยอมสบตาเขาเลยแม้แต่น้อย ธันวาเกลียดสถานการณ์อึดอัดแบบนี้นักเพราะปกติเขาชอบอะไรที่ตรงไปตรงมารู้สึกอย่างไรก็พูด คิดอย่างไรก็ทำไม่ใช่มามัวอึกอักๆ อยู่แบบนี้ คิดแล้วก็เริ่มปวดหัวตุบๆ ยิ่งอยู่กับวสานานเข้าอาการไมเกรนของเขาก็ยิ่งเกิดขึ้นบ่อยพอๆ กับที่เธอร้องไห้

                ธันวาใช้มือหนาขยี้ผมยาวของตัวเองที่มัดเอาไว้หลวมๆ หวังจะให้มันช่วยผ่อนคลายอาการปวดตึงบริเวณขมับ แต่ยิ่งขยี้ยิ่งปวดหนักกว่าเดิม ตกลงที่นี่มันจะมีแต่คนป่วยหรือไงกันวะ เฮ่อ!

                “วสา เราต้องคุยกันบ้างนะผมไม่ได้อยากให้คุณเอาแต่นั่งร้องไห้น้ำตาเป็นเผาเต่าแบบนี้ คุณก็รู้ว่ามันไม่เป็นผลดีกับตัวคุณแล้วก็ตัวผมคือมันไม่เป็นผลดีกับเราทั้งคู่แหละ”

                “มันยากผมรู้ว่ามันยากที่จะทำให้คุณหายบอบช้ำจากเรื่องที่ผมทำไว้ แค่เราร่วมมือกันได้ไหมวสาเรามาช่วยกันแล้วผมสัญญาว่าอีกไม่นานคุณจะสามารถกลับมาใช้ชีวิตแบบปกติได้โดยที่ไม่ต้องมาหวาดกลัวอะไรอยู่แบบนี้ ผมรู้ว่าคุณอึดอัดแล้วผมก็รู้สึกไม่ต่างกันหรอกนะ”

                วสาที่นั่งฟังสามีทางพฤตินัยและนิตินัยของเธอพูดอะไรยาวเหยียดด้วยน้ำตานองหน้า เธอเข้าใจทุกคำพูดของเขาสุดท้ายแล้วธันวาก็ไม่อยากจะมีส่วนร่วมในการรับผิดชอบอะไรในชีวิตเธอทั้งนั้น เขาคงจะมองว่าเธอเป็นภาระที่ต้องรีบสลัดออกให้พ้นตัวสินะ

                “คุณคิดว่าฉันอยากจะมาอยู่ในสภาพนี้หรือคะคุณธันวา” น้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความเจ็บปวดมหาศาลหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากอิ่มสีแดงสด แววตาแข็งกร้าวของวสาที่มองมาที่เขามันทำให้ชายหนุ่มหวั่นไหวอย่างประหลาด

                “คุณคิดว่าฉันอยากจะโดนข่มขืนแล้วต้องมานั่งรักษาอาการทางประสาททั้งๆ ที่มันไม่ใช่ความผิดของฉันอย่างนั้นหรือคะ? คุณคิดว่าฉันอยากจดทะเบียนเป็นภรรยาของผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้อย่างนั้นหรือ? แล้วคุณคิดว่าฉันอยากจะมานั่งทนความรู้สึกรังเกียจตัวเองแบบนี้?” หญิงสาวตะโกนใส่หน้าเขาอย่างสุดเสียงเธอจะไม่ทนให้เขาพูดพล่ามอะไรใส่เธออีกต่อไปแล้ว

                ทั้งหมดมันเป็นความผิดของธันวาเพียงคนเดียวผู้ชายคนนี้ข่มขืนเธอ เขาทำร้ายร่างกายและจิตใจเธอจนย่อยยับ แล้วยังจะมีหน้ามาพูดให้เธออดทนให้เธอฟังเขาเพราะเขากำลังจะช่วยเหลือเธอ จริงๆ แล้วอยากจะช่วยตัวเองให้หลุดพ้นจากบ่วงที่มันรัดคอเขาอยู่ต่างหากล่ะ

เขาอยากจะสลัดภาระอย่างเธอไปให้พ้นๆ ทางเพื่อที่จะได้ไปใช้ชีวิตแบบหนุ่มเจ้าสำราญตามเดิม ชีวิตแบบนั้นที่เขาไม่เคยแม้แต่คิดที่จะละทิ้งมัน ขนาดจดทะเบียนสมรสกับเธอวันแรกก็หิ้วผู้หญิงมานอนต่อหน้าต่อตาเธอแล้ว จิตใจของเขามันทำด้วยอะไรกันแน่ถึงไม่มีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีอยู่บ้างเลย

                “ไม่ใช่ว่าฉันตัวคนเดียวไม่มีใครไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนแล้วคุณจะมาทำอะไรกับชีวิตกับร่างกายของฉันก็ได้นะคุณธันวา คุณลืมไปหรือเปล่าว่าฉันก็เป็นคนฉันมีเลือดเนื้อแล้วก็มีความรู้สึกเหมือนกับที่คุณรู้สึก”

                “ฉันเจ็บได้ร้องไห้เป็นเหมือนกัน หน้าที่การงานกับชีวิตทั้งชีวิตฉันต้องพังลงเพราะใคร คุณดูตอนนี้นะแหกตาดูให้ชัดๆ ว่าคนอย่างวสาเหลืออะไรให้ภาคภูมิใจในชีวิตอีกบ้าง”

                “คนอย่างคุณมันเห็นแก่ตัวที่คุณทำทั้งหมดไม่ใช่เพื่อฉัน แต่มันเพื่อตัวคุณเองทั้งนั้นคุณทำทุกอย่างเพื่อที่จะให้ตัวเองได้เป็นอิสระจากบ่วงคล้องคอที่คุณไม่ได้ตั้งใจ เลิกย้ำสักทีเถอะค่ะฉันเข้าใจสถานะของตัวเองดี” หญิงสาวตัวสั่นด้วยแรงโทสะ เธอตะโกนทุกถ้อยคำใส่หน้าธันวาแบบไม่ออมแรงแม้แต่น้อย

                ธันวาอ้าปากหวอเมื่อได้ยินสิ่งที่วสาพูดเข้าเต็มๆ สองรูหู ความรู้สึกอัดอั้นทั้งหมดทั้งมวลที่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งเก็บเอาไว้ในใจคนเดียวเขาไม่คิดว่ามันจะมากมายขนาดนี้ มันก็ถูกของเธอส่วนหนึ่งที่เขาต้องการหลุดพ้นจากพันธะที่ไม่ได้ตั้งใจนี้ แต่เขาก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดเห็นแก่ตัวจะตั้งท่าผลักไสเธออกไปท่าเดียว ยังไงเขาก็ยินดีที่จะรับผิดชอบเธอจริงๆ

                “จำใส่สมองอันฉลาดปราดเปรื่องของคุณเอาไว้เลยนะว่าไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีก ไม่ต้องมามองว่าฉันเป็นภาระสำหรับคุณฉันสัญญาค่ะคุณธันวาว่าฉันจะไปจากชีวิตคุณให้เร็วที่สุด จะไปเงียบๆ แบบที่คุณไม่รู้สึกเลยว่าเคยมีคนอย่างฉันอยู่ในโลกใบนี้ ไม่ต้องห่วงอิสระของคุณนะคะฉันจะหย่าให้คุณแน่ๆ” สีหน้าเจ็บปวดของวสาทำอินทรีย์หนุ่มผยองไม่ออก นี่เธอเข้าใจเขาผิดกันไปใหญ่แล้วนะเนี่ย... โธ่โว๊ย!

                “วสา... คุณกำลังเข้าใจผมผิดนะฟังผมอธิบายก่อนได้ไหม” ชายหนุ่มพยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ แต่วสานั้นร้อนเกินจุดเดือดไปเสียแล้ว

                “พอเถอะค่ะคุณธันวา เลิกยุ่งกับฉันสักที” วสามองหน้าเขาแววตาของเธอหม่นแสงลงอย่างประหลาดมันไม่มีประกายความสดใสหลงเหลือในแววตากลมโตคู่นี้อีกแล้ว

                ขณะที่ธันวายืนอึ้งกับเหตุการณ์ตรงหน้า วสาก็พาร่างกายที่ห่อหุ้มดวงใจน้อยๆ ที่บอบช้ำจนแหลกสลายของตัวเองเดินผ่านหน้าเขาไป ชายหนุ่มเดินเข้ามาขวางทางแต่แขนกลมกลึงนั้นก็ผลักเขาออกสุดแรงจนเซล้มไม่เป็นท่า

                สุดท้ายชายหนุ่มก็จำต้องปล่อยให้เธอหลบเข้าห้องปิดประตู้เสียงดังปังใหญ่ แล้วทุกอย่างในห้องนั้นก็เงียบสนิทเหมือนกับว่าไม่กี่วินาทีก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดอะไรขึ้นมาเลย

                “แล้วผมจะทำยังไงให้คุณเลิกเข้าใจผิดผมนะวสา” ธันวาทิ้งร่างแกร่งที่แลดูจะอ่อนแรงลงบนโซฟา สองมือลูบหน้าลูบตาตัวเองเหมือนจะให้มันช่วยเรียกสติที่แตกกระเจิงกลับมา



ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักสำหรับการติดตามและการสนับสนุน

ฝากผลงาน E-Book เรื่องที่วางจำหน่ายแล้วไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ

 #

 

#

 E - Book MEB Market  <<<CLICK

 

#

E - Book OokBee  <<<CLICK

 

#

E - Book Naiin <<<CLICK

 

#

E - Book Hytexts <<<CLICK

 

 #

E - Book se-ed

 

#

E - Book ebooks.in.th

 

 

อยากเม้าท์กับติญา <<<CLICK

 

 




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


อยากอ่านต่อสนุกมาก
โดย Anonymous | 1 year, 3 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ปลดล๊อคไม่ได้คะสร้างแอ้คเอ้าก้อไม่ได้เซ็งมากอ่านกำลังสนุกถ้าจะสมัครยากขนาดนี้ลบออกดีกว่ามั้ยคะ
โดย Anonymous | 1 year, 8 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รอนานละ
โดย Anonymous | 2 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ปลดล็อกไม่ได้😭😭😭
โดย Anonymous | 2 years, 4 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
หาซื้อได้ที่ไหนค่ะ
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
หนุรอเป็นเดือนเเล้วน้าาาาาเร็วๆจิ ถ้าช้าอีกล่ะก็จะร้องไห้ให้ดูเลย!คอยดู
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
นานจัง ไม่เห็นอัพเลย รออยู่นะ
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ชอบค่ะ อัพอีกนะ รออ่านนะคะ
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รออยู่นะคะ
โดย Anonymous | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รีบๆอัพน๊าา รออ่านอยู่
โดย Anonymous | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha