[จบ] มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต (Mafia's King)

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 36 : มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต X (75%)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต ตอน X (75%)


            “ปัง!” เสียงปิดประตูห้องดังสนั่นหวั่นไหว บ่งบอกถึงอารมณ์ของคนปิดว่าอยู่จุดไหน

            “เจ็บ!...ปล่อยนาวานะคะ” น้ำฟ้าที่ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนตรงหน้าแต่ตอนนี้ข้อมือเธอกำลังจะหักแล้ว ถ้าผู้ชายตรงหน้ายังไม่ผ่อนแรงหรือปล่อยมือเธอ

        “จะมาหวงอะไรตอนนี้” อดัมที่เค้นเสียงพูดอย่างอดทน และพยายามจะระงับอารมณ์ของตัวเอง แต่ยิ่งพยายามเท่าไหร่ภาพชายหญิงริมหาดที่ประคองกอดกันก็ยิ่งเด่นชัดมากขึ้น

        “ปล่อยนะ...เจ็บ!...” น้ำฟ้าที่ไม่เข้าใจเหตุการณ์ว่าเกิดอะไรขึ้นได้แต่พยายามที่จะแกะมือใหญ่นั้น

        “โอ้ย!” น้ำฟ้าต้องร้องออกมาอีกครั้ง เมื่อเธอได้รับอิสระจากมือใหญ่ แต่ที่ร้องเพราะอดัมผลักเธอจนเธอเสียหลักลงไปนอนบนเตียงใหญ่ อดัมไม่มีคำพูดใดๆ สายตาของเขาจับจ้องมองร่างบางที่หันกลับมามองเขาอีกครั้ง แต่ใบหน้าเธอแสดงออกชัดเจนถึงความหวาดกลัวเขาทันทีที่ได้เห็นใบหน้านัยน์ตามรกตนั้น  อดัมก้าวตามร่างบางที่ล่วงหน้าไปก่อนพร้อมกับปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมด  น้ำฟ้ารีบลุกขึ้นนั่งและขยับถอยห่างจากร่างใหญ่ที่เคลือบคลานเข้ามาใกล้มากขึ้น

            “ไม่นะ!...อย่านะ...อ้ายย” น้ำฟ้าร้องออกมาอย่างวาดกลัว เธอปฎิเสธไม่ได้เลยว่าผู้ชายตรงหน้าเธอน่ากลัวเป็นที่สุด ถึงแม้รูปร่างหน้าตาเขาจะดูดีเพียงไหน แต่แววตาที่เขากำลังมองเธอตอนนี้สิ มันน่ากลัวจนเธอไม่อาจให้เขาแตะต้องร่างกายเธอได้เลย แต่ทุกอย่างก็ไม่เป็นไปตามที่เธอคิด เมื่ออดัมเข้าถึงตัวเธออย่างรวดเร็วและกำลังดึงอาภรณ์ที่เธอสวมใส่อย่างไม่ใยดีมันเลยสักนิด เพราะนอกจากกางเกงของเธอแล้วชิ้นอื่นๆขาดวิ้นตามแรงกระชากของเขา จนผิวเนื้อตามตัวเธอแดงให้เห็นอย่างชัดเจน

            “โอ้ย!...” เสียงร้องของน้ำฟ้าดังออกมาอีกครั้งพร้อมกับน้ำใสๆจากดวงตาคมเข้มไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ทันทีที่อดัมนำท่อนแก่นกายสอดใส่เข้าไปในตัวเธออย่างรวดเร็วและรุนแรงไร้ซึ่งความปราณี และขยับสะโพกของตัวเองต่อทันทีอย่างต่อเนื่อง สองมือของน้ำฟ้าดึงรั้งกำผ้าปูที่นอนไว้แน่น ปากบางเม้มแน่นอย่างอดทนไม่ให้เสียงสะอื้นของตัวเองดังออกมาจากความเจ็บปวดของจุดหวงแหนที่ถูกลุกล้ำไร้ซึ่งการปลุกเร้าอารมณ์จากคนเหนือร่าง

อดัมมองร่างบางที่ขยับตามแรงกระแทกครั้งแล้วครั้งเล่า และดวงตาที่ปิดลงโดยที่หางตายังคงมีใสๆไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง อดัมโน้มศรีษะลงไปประกบปากบางจิ้มลิ้มนั้นด้วยปากหยักของเขาอย่างรุนแรงไม่แพ้การลุกล้ำด้านล่างที่ยังขยับกระแทกเข้าออกในตัวเธออย่างต่อเนื่อง น้ำฟ้าปากที่พยายามปิดกั้นไม่ให้ลิ้นหนาของคนเหนือร่างล่วงล้ำเข้าไปได้ง่ายๆอย่างไม่มีความเต็มใจจากเธอ อดัมก็ไม่ยอมแพ้เขาขบกัดปากล่างของเธอพร้อมกับเพิ่มแรงกระแทกในตัวเธอมากขึ้น น้ำฟ้าจำต้องเปิดทางอย่างจำยอมกับการถูกบังคับเอาแต่ใจของอดัม น้ำฟ้ารู้สึกว่าตอนนี้ร่างกายของเธอแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆจากการถูกย้ำยี่ของอดัมอย่างไม่ลดละ 

อดัมผละจากปากบางที่ตอนนี้บวมและแดงอย่างชัดเจนจากการสัมผัสของเขา แต่เขาก็ยังไม่พอใจ ใบหน้าเขาลดต่ำไล่ลงมาให้จมูกโลมเลียดอมดมซอกคอเล็ก ปากและฟันของเขาก็ออกมาทำหน้าที่อย่างจงใจ ถึงแม้การกระทำของอดัมจะสร้างความเจ็บปวดให้กับน้ำฟ้ามากมาย แต่อีกความรู้สึกวูบวาบซ่านเสียวก็ได้เข้ามาทักทายเธอบ้าง เสียงการสัมผัสจากปากหยักร้ายกาจนั้นตามซอกคอและบริเวณเนินเนื้ออกเต่งตึงมีรอยแดงเกิดขึ้นมากมายและยิ่งชัดขึ้นเรื่อยๆ เมื่ออดัมไม่มีการลดแรงของปากและฟันนั้นเลย แต่จุดเชื่อมระหว่างเขากับเธอด้านล่างอดัมเริ่มรู้สึกถึงความชุ่มฉ่ำเมื่อหญิงสาวเริ่มมีธารน้ำของอารมณ์สวาทเกิดขึ้น 

สองมือเล็กเริ่มขยับย้ายที่จากดึงรั้งผ้าปูที่นอนมาเกาะที่ไหล่หนา และบีบจนนิ้วเล็บจิกลงบนแผ่นหลังแกร่งนั้นตามความรู้สึกที่เกิดขึ้น เสียงหอบหายใจทั้งของเธอกับเขาดังออกมาให้ได้ยิน เมื่อความรู้สึกซ่านเสียวเข้าแทนที่และแผ่ขยายมากขึ้นให้กับน้ำฟ้า และเมื่อร่างบางมีอารมณ์ร่วมทำให้จุดประสานที่คับแคบอยู่แล้ว กลับตอดรัดแก่นกายที่ขยายมากขึ้นสร้างความเสียวซ่านมากขึ้นให้กับทั้งคู่ จนเกิดความร่วมมือเป็นหนึ่งเดียวกัน และก็มาสุดทางเมื่อร่างทั้งสองกระตุกพร้อมกันและต่างก็ปลดปล่อยความอบอุ่นสาดซัดใส่กันและกัน 

การปลดปล่อยความอุ่นวาบเข้าสู่ร่างบางไม่ได้ทำให้ความขุ่นมัวในจิตใจของอดัมเย็นลง แต่อาจจะลดลงบ้างเพียงนิดเดียวแต่ก็ยังไม่มากพอ อดัมที่ถอดแก่นกายออกจากร่างบางเขาก็เดินไปที่ตู้เสื้อผ้ามองหาอะไรสักอย่างอยู่นานหลายนาที กว่าเขาจะหาเจอ และเขาก็โยนสิ่งที่หยิบออกมาจากตู้ให้กับร่างบางที่ตอนนี้ได้ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างกายที่บอบช้ำ

            “ใส่มันซะ...ฉันให้เวลาสิบห้านาที...” อดัมพูดเสร็จก็กลับไปที่ตู้เสื้อผ้าอีกครั้งและแต่งตัวด้วยชุดใหม่ที่เขามีสิทธิเลือกด้วยตัวเอง

            “ไม่!...” น้ำฟ้าที่ขยับร่างกายและหยิบสิ่งที่อดัมโยนมา เสียงปฎิเสธดังออกมา ชุดน่าเกลียดแบบนี้เป็นตายร้ายดียังไงเธอก็จะไม่มีทางใส่มันเด็ดขาด 


น้ำฟ้าถอนหายใจออกมาเมื่อคิดถึงเหตุการณ์เลวร้ายที่เกิดขึ้นกับเธอ โดยที่เธอไม่รู้ถึงสาเหตุมันด้วยซ้ำ และสุดท้ายตอนนี้เธอต้องมานั่งถอนหายใจยอมรับความพ่ายแพ้เพียงแค่ประโยคเดียวของเขา “ถ้าเธอไม่ใส่...ฉันก็จะลากเธอออกไปข้างนอกมันทั้งแบบนี้” และแน่นอนเธอต้องใส่ชุดน่าเกลียดนั้นเพราะจิตใต้สำนึกมันบอกเธอว่า ผู้ชายคนนี้สามารถทำจริงอย่างที่พูด 


            “จะไปไหน?” เสียงของอดัมที่ดังขึ้น เรียกสายตาของน้ำฟ้าให้หันไปสนใจ เมื่อหญิงสาวที่มาใหม่และกำลังลุกขึ้น

            “จะไปห้องน้ำ” มิกิตอบกลับอดัม อย่างแปลกใจ 

            “เดี๋ยวพาไป” อดัมพูดแค่นั้นกุมมือหญิงสาวคนนั้นเดินผ่านเธอไป โดยที่ไม่ชำเลืองมองเธอแม้แต่นิดเดียว น้ำฟ้ามองตามหญิงชายคู่นั้นที่เดินจูงมือกันออกไปยังสถานที่หญิงสาวต้องการไป

สองแขนเล็กขยับขึ้นมาโอบกอดตัวเองโดยทันที เมื่อความเหน็บหนาวจากภายในหัวใจที่มากมายสะท้อนส่งผลถึงร่างกายภายนอกโดยทันที แววตาเศร้าหมองของเธอไม่ได้ลอดพ้นสายตาของอเล็กเซียร์เลย ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างหญิงสาวตรงหน้ากับเพื่อน แต่ความรู้สึกบางอย่างของอเล็กเซียร์ทำให้เขาลุกจากที่ตัวเองนั่งอยู่เดินมาที่ร่างบางที่โอบกอดตัวเองจากความหนาวเย็น

            “อากาศคงเย็น...ผมให้คุณยืม” อเล็กเซียร์พูดพร้อมกับส่งเสื้อคลุมตัวใหญ่ของเขาให้กับน้ำฟ้าที่เงยหน้าขึ้นมามอง เธอมีท่าทางลังเลอย่างเห็นได้ชัดว่าควรรับน้ำใจจากชายตรงหน้าดีเหรอเปล่า แต่....

            “ขอบคุณคะ” น้ำฟ้าพูดเพียงแค่นั้น พร้อมมือบางยื่นไปรับเสื้อที่อเล็กเซียร์ส่งให้ นำมาปกปิดร่างกายเธอได้เกือบทั้งตัวเลย แต่เธอก็คิดว่ามันจะช้าไปหน่อยมั้ย? เพราะรอยบนผิวกายเธอมันเป็นที่ประจักษ์ชัดเจนให้กับผู้ที่ได้พบเห็นไปแล้ว

อเล็กเซียร์เพียงแค่ยิ้มให้กับเธอ และเขายังไม่ได้เอ่ยอะไรเสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เมื่อเขาล้วงเครื่องมือสื่อสารนั้นออกมา เขาต้องขมวดคิ้วอย่างแปลกใจที่จู่ๆ        อเล็กเซียร์ผู้เป็นพ่อโทรหาเขาในเวลาที่ถ้าไม่มีเรื่องสำคัญท่านจะไม่โทรมาเด็ดขาด ทันทีที่เขากดรับสายและกลับไปนั่งฟังสิ่งที่ปลายสายพูด ใบหน้าที่ดูดีแต่คนละแบบกับเพื่อนก็คิ้วขมวดเข้าหากันโดยทันทีกับสิ่งที่ได้รับรู้ และเมื่อเขาวางสายอดัมกับมิกิก็เดินกลับมาถึงเช่นกัน

            “เฮ้!...อดัมฉันมีเรื่องด่วนจะคุย” อเล็กเซียร์ พูดขัดจังหวะเพื่อนที่กำลังจะเดินไปเอาเรื่องร่างบางที่จู่ๆ เธอก็มีเสื้อคลุมที่ไม่ใช่ของเขามาสวมใส่

            “มีอะไร?” อดัมที่อารมณ์ค้างจากสิ่งที่เห็นตรงหน้า ถามกลับอย่างไม่พึงพอใจ แต่สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป เมื่ออเล็กเซียร์กระซิบบางอย่างกับข่าวใหม่ที่ได้รู้มา

              “ไปคุยกันในรถดีกว่า” อเล็กเซียร์พูดอย่างระวัง และอดัมก็พยักหน้าเห็นด้วย ทั้งสองคนเดินออกจากร้านโดยมีมือขวาของแต่ละคนติดตามไปด้วย อเล็กเซียร์ที่พาคนมามากกว่าหนึ่ง ก็ให้พวกที่เหลืออยู่คอยดูแลหญิงสาวทั้งสอง แต่สายตาของเธอทั้งสองได้มองตามอดัมกับอเล็กเซียร์ไป มิกิพอจะเดาได้ว่าต้องเกิดเรื่องอะไรสักอย่าง ตัวน้ำฟ้าเองก็คิดว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้น เพราะอเล็กเซียร์ดูเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัดหลังจากที่รับโทรศัพท์และเรื่องนั้นต้องเกี่ยวข้องกับอดัมแน่นอน 

อดัมขมวดคิ้วเมื่อเข้ามานั่งในรถของอเล็กเซียร์ และเพื่อนเขาส่งMacBook และเปิดเมลล์จากที่คนของพ่อเขาส่งข้อมูลมาให้เพิ่มเติมจากที่คุยในโทรศัพท์ เพราะเรื่องนี้มันคือเรื่องของกลุ่มคนที่คอยสะกดรอยตามอดัม เพราะเมื่อคนของอดัมหาข้อมูลคนกลุ่มนี้ไม่เจอ เขาจึงให้ส่งภาพให้กับอเล็กเซียร์ จูเนียร์ และแน่นอนเมื่ออเล็กเซียร์ จูเนียร์ ให้คนเริ่มสืบและล่วงรู้ไปถึงพ่อของเขา ท่านที่ผ่านเรื่องราวด้านมืดและคนด้านมืดมามากมาย เพียงเวลาไม่นานสิ่งที่อดัมต้องการรู้ก็ชัดเจนมากขึ้น

            “ฉันว่า...นายคงต้องบอกพี่อลันและคุณอาเอียนให้ท่านระวังตัวมากขึ้นแล้ว”  อเล็กเซียร์ให้ความเห็น เพราะคนกลุ่มนี้มีด้านมืดที่น่ากลัวและขยายวงกว้างอย่างมาก และหัวหน้าคนใหม่ที่ชื่อว่าอังเดร พ่อของอเล็กเซียร์ให้คนสืบจนรู้ว่าอังเดรเป็นบุตรชายของอิกอร์คนที่พ่อของเขาสั่งเก็บเมื่อยี่สิบแปดปีก่อน โดยพ่อของอเล็กเซียร์ให้ความช่วยเหลือเรื่องนี้กับพ่อของเขา ‘แก้แค้น’ ตอนนี้พวกเขากำลังถูกอังเดรตามล้างแค้น เรื่องวุ่นวายต้องเกิดขึ้นกับเขาและครอบครัวของเขาในอนาคตอันใกล้นี้แน่นอน


        “น้องน้ำ!...”




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


None
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ได้โปรด อยากอ่านสุดๆ
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ไรท์เร็วหน่อยน้าาาาา ได้โปรดดด
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รออยู่นะคะ
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
เร็วๆๆๆน้าาาเค้าจิรอ
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รอตอนต่อไปอยู่นะค่ะ
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ค้างสุดๆๆๆ มาต่อเร็วๆ ไรท์
โดย Anonymous | 3 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha