[จบ] มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต (Mafia's King)

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 13 : มาเฟียจ้าวชีวิต IV ( 50%)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

มาเฟียจ้าวชีวิต IV (50%)

 

“ใครจะหลงเคลิ้มไปกับเขาก็เชิญ...แต่ต้องไม่ใช่เธอ” น้ำฟ้าคิดในใจอยู่เงียบๆ และรับรู้ถึงลมหายใจที่สม่ำเสมอของคนข้างๆ น้ำฟ้าค่อยๆขยับตัวเพื่อออกมาจากอ้อมแขนนั้น และเป็นที่น่าแปลกที่เธอสามารถออกมาได้อย่างง่ายดาย

น้ำฟ้าเมื่อมายืนอยู่ข้างเตียงสายตาก็กวาดมองหากระเป๋าเดินทางขนาดเล็กของเธอ เมื่อในห้องนี้ไม่มีก็เดินไปที่ประตูทางออกซึ่งสามารถเปิดออกอย่างง่ายดายเช่นกัน

“อยู่นี้เอง” น้ำฟ้าพูดเบาๆพร้อมรอยยิ้มและลากกระเป๋าเข้ามาในห้องนอน และไม่ลืมที่จะหยิบกระเป๋าสะพายใบเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ๆกันกลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง และกวาดสายตามองหา ‘ห้องน้ำ’ และเดินพร้อมกระเป๋าไปยังทิศทางนั้น

อดัมเพียงลืมตาเล็กน้อยเมื่อหญิงสาวปิดประตูห้องน้ำ และหลับตาลงเข้าสู่นิทราอีกครั้งเหมือนเป็นเรื่องปกติโดยที่อดัมไม่ได้ฉุกคิดสักนิดว่าเวลาเพียงไม่กี่วันเรื่องระหว่างเขากับน้ำฟ้าหรือนาวามันไม่ใช่สิ่งปกติที่เกิดขึ้นกับชีวิตเขาอยู่ตอนนี้

น้ำฟ้าเมื่อเข้ามาในห้องน้ำ เธอก็เปิดกระเป๋าสะพายใบเล็กโดยทันที และเมื่อสิ่งที่เธอซุกไว้ยังคงอยู่ น้ำฟ้าก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก และหยิบสิ่งที่ได้จาก เฮเลนพร้อมกระดาษโน้ต

“จงใช้มันเมื่อยามจำเป็น...เพราะยาสองตัวนี้มีทั้งคุณและโทษ...จะเป็นคุณก็ต่อเมื่อใช้อย่างเหมาะสม...” น้ำฟ้าอ่านรายละเอียดนั้น “ยาขวดสีเขียวมียี่สิบเม็ด...ใช้ครั้งละหนึ่งเม็ด...เป็นยานอนหลับที่ทำให้คนที่กินเข้าไปไม่รู้ตัวว่าตัวเองถูกวางยาเพราะว่าคนนั้นจะไม่สามารถแยกความจริงและความฝันได้ว่าอันไหนจริงหรือฝัน...ยาจะมีฤทธิ์อยู่ในกระแสเลือดเพียงแปดชั่วโมง...ข้อห้าม!...ห้ามใช้ติดต่อกันต้องห่างกันอย่างน้อยสี่สิบแปดชั่วโมง...เพราะอาจจะทำให้ยาตกค้างสะสมเป็นอันตรายถึงชีวิต”

น้ำฟ้าหยิบยาขวดสีฟ้าขึ้นมาพร้อมกระดาษโน้ต “ยาขวดสีฟ้าเป็นยาที่ให้คนที่สูดดมทำตามคำสั่งเราโดยที่คนนั้นจะจำเหตุการณ์นั้นไม่ได้...ระยะเวลาของฤทธิ์ยาขึ้นอยู่กับร่างกายของคนนั้น...บางรายอาจถึงสิบสองชั่วโมงหรือมากกว่านั้น...และเมื่อฤทธิ์ยาหมดคนนั้นจะหมดสตินานเกือบแปดชั่วโมง”

“คุณน้ำฟ้า...จงใช้อย่างระวัง...โดยเฉพาะกับคุณอดัมเพราะเธอมีร่างกายและจิตใจเข้มแข็งมาก ยาตัวนี้อาจจะใช้กับเธอได้เพียงเวลาอันสั้น...แต่ดิฉันขอเตือนว่าอย่าให้คุณอดัมจับได้ว่าคุณมียานี้...ดิฉันช่วยคุณได้เท่านี้...’คุณอดัมไม่ใช่คนเลวเธอเพียงแค่เป็นคนเอาแต่ใจมากไปก็เท่านั้น’...ขอให้โชคดีนะคะ”  เมื่ออ่านจบน้ำฟ้าดูยาที่อยู่ในขวดสีฟ้าซึ่งเป็นยาน้ำ และทำให้เธอคิดได้ว่าเธอก็น่าจะโดนยาตัวนี้เข้าไปเช่นกันตอนอยู่ที่ภูเก็ต

“นายอดัม!...คราวนี้ถึงตาฉันบ้างละ” น้ำฟ้าหันกลับไปมองกระจกสะท้อนเงาตัวเองด้วยสายตาที่มุ่งร้ายคนด้านนอกที่กำลังหลับอย่างสบาย และเมื่อเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงน้ำฟ้าก็จัดการกับตัวเองเรียบร้อยในชุดใหม่

“กองทัพต้องเดินด้วยท้อง” น้ำฟ้าพึมพำกับตัวเอง และไม่ลืมที่จะชำเลืองไปมองอดัมที่ยังคงนอนหลับอยู่บนเตียงโดยที่ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับตัวบ้าง “ถ้าฉันไม่เอาคืนนายก็อย่ามาเรียกฉันว่า น้ำฟ้า ศิริสินธร” และเธอก็เดินออกจากห้องนอน เมื่อพ้นประตูห้องนอนมา

น้ำฟ้าก็กวาดสายตามองไปรอบๆ และเธอก็เห็นสิ่งที่ต้องการคือโซนครัวขนาดเล็ก เพราะตอนนี้เธอหิวมากมาย เข้าไปเปิดตู้เย็นเธอก็หยิบไข่ แฮม         ฮอทดอก เพื่อเอามาทำอาหารเช้าง่ายๆ เพียงเวลาไม่นานไข่ดาว แฮม ฮอทดอกที่ผ่านกรรมวิธีพร้อมทานส่งกลิ่นหอมเรียกน้ำย่อยของเธอให้ทำงานโดยทันที น้ำฟ้ายกจานมาวางไว้ที่โต๊ะ และเดินไปรินน้ำส้มใส่แก้วและกลับมานั่งที่โต๊ะอีกครั้ง โดยที่ไม่รู้ตัวว่าพฤติกรรมของเธอนั้นมีใครบางคนยืนพิงเสากลางห้องมองเธออยู่

“อุ้ย!...” น้ำฟ้าร้องออกมาเมื่อเธอกำลังจะเอาฮอทดอกเข้าปากตัวเอง ก็มีใบหน้าเข้มที่มีนัยน์ตาเขียวมรกตโน้มลงมากัดฮอทดอกปลายอีกข้างจากทางด้านหลังของเธอ

“คุณ...นั้นมันของฉันนะ” อดัมไม่สนใจยังคงเคี้ยวฮอทดอกในปาก “อ้า!!!”   น้ำฟ้าร้องออกมาอีกครั้งเมื่ออดัมแย่งส้อมไปจากมือเธอและกำลังจะจิ้มไข่ดาวตรงไข่แดงให้แตกแบบที่เขาชอบกิน ก็ถูกห้ามไว้ด้วยมือบางของคนที่นั่งอยู่แล้ว

“นี้มันของฉันมั้ย?” อดัมพูดพร้อมกับมองตาโตนั้น

“แต่ฉันเป็นคนทำ...ถ้าคุณอยากกินคุณก็ไปทำเองสิ”

“นี้ห้องฉัน...ใครจะทำ...ยังไงก็เป็นของฉัน” อดัมต่อปากต่อคำกับเธอไม่ลดละ

“เอ่อ!...ของคุณแต่ฉันไม่ให้คุณกิน” น้ำฟ้าพูดพร้อมกับเลื่อนจานไปอีกด้านให้ไกลจากมือเขา

“แต่ฉันจะกิน”

“อร้ายยยยย!...” น้ำฟ้าร้องออกมาและเกิดสงครามย่อมๆบนโต๊ะอาหารเมื่อฝ่ายหนึ่งพยายามจะเอาส้อมจิ้มไข่แดงที่กึ่งสุกกึ่งดิบ ส่วนอีกคนก็พยายามที่จะขัดขวาง ทั้งสองคนต่างก็ไม่ยอมกัน เจอาร์อดยิ้มไปกับภาพนั้นไม่ได้เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นอดัมปลดปล่อยอารมณ์ตามวัยของเขา อดัมด้วยวัยเพียงยี่สิบสี่ปีแต่ด้วยภาระหน้าที่ที่เขาต้องรับผิดชอบมาตั้งแต่เยาว์วัยทำให้อดัมต้องเป็นผู้ใหญ่มากกว่าอายุจริง เพราะอดัมรับตำแหน่งเป็นหัวหน้ามาเฟียตั้งแต่อายุยี่สิบเมื่อคุณอีธานเสียชีวิตลงด้วยโรคชราภาพ

เจอาร์ยืนมองอดัมที่จิ้มแฮมและยื่นป้อนให้หญิงสาวข้างๆ น้ำฟ้าก็อ้าปากเพื่อจะรับแฮมขนาดพอดีคำ แต่เมื่อเธอยื่นหน้ายอมให้เขาป้อน อดัมก็แกล้งโดยการขยับส้อมถอยห่างออกมา จนน้ำฟ้าทำตาดุหน้าไม่พอใจใส่เขา อดัมก็แกล้งทำเป็นกลัวและขยับส้อมเข้าไปใกล้ปากบางที่อ้าขึ้นอีกครั้ง กว่าสงครามอาหารเช้า       ระหว่างอดัมกับน้ำฟ้าจะสิ้นสุดลงก็ผ่านไปหลายสิบนาที


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


โอ๊ยย กูนิฟินจัด
โดย Anonymous | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
  • 5555 โดย RungArunoThay | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
None
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ติดตามคะ
โดย Anonymous | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha