[จบ] มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต (Mafia's King)

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 44 : มาเฟีย 'จ้าว' ชีวิต XII (30%)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

มาเฟีย‘จ้าว’ชีวิต (Mafia’s King) 

เนื้อหาทั้งหมด 28 ตอน จำนวน 406 หน้า

และอีก 4 ตอนพิเศษ จำนวน 20 หน้า




thesun_1982@hotmail.com

www.facebook.com/RungArunoThay

fb.me/FC.RungArunoThay

 ID Line : thesun_1982





มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต ( Mafia's King )

ตอน XII (30%)



“ก๊อก ๆ ๆ” เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้น อดัมขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย เพียงสงสัยว่าต้องมีเรื่องด่วน  เพราะถ้าไม่สำคัญมือขวาของเขาไม่มีทางมาทำอะไรแบบนี้แน่นอน อดัมถอนแก่นกายออกจากร่างบางที่ยังคงหอบหายใจ ก่อนที่เขาจะลงจากเตียงใหญ่เขาไม่ลืมที่จะดึงผ้าห่มผืนใหญ่คลุมกายเล็กเปลือยเปล่าที่ยังคงนอนนิ่งๆอยู่ ส่วนตัวเขาเพียงไปหยิบผ้าขนหนูในตู้มาพันรอบเอวไว้หลวมๆ และเดินไปยังประตูห้อง และเดินออกจากห้องไปพร้อมปิดประตู

“มีอะไร?” อดัมถามกลับด้วยเสียงที่ราบเรียบ และยังเดินต่อไปยังตู้เย็นเพื่อดับกระหายลดความร้อนในร่างกายที่ยังคงมีอยู่ เพราะเข้าใจดีว่าเรื่อง’สำคัญ’แต่ไม่ใช่เรื่อง’ด่วน'  

“ได้เบาะแสของราฟาเอลแล้วครับ” เจอาร์รายงานทันที

“มันกบดานอยู่ที่ไหน?” อดัมถามกลับหลังจากดื่มน้ำจนหมดแก้ว

“แถวไชน่าทาวน์” อดัมยิ้มออกมาทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้น

“อยู่ใกล้แค่ปลายจมูก...มันคงคิดว่าเราไม่สามารถเข้าย่านนั้นได้สินะ”  อดัมเปรยออกมา เพราะที่นั้นถึงแม้จะเป็นแหล่งท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยว แต่ไม่ใช่สถานที่ที่มาเฟียอย่างเขาจะย่างเท้าเข้าไป แต่นั้นก็เป็นเมื่อก่อน เรื่องนี้ต้องขอบคุณพี่อลันพี่ชายเขา เพราะอลันได้เข้าไปร่วมธุรกิจกับผู้ทรงอิทธิพลในย่านนั้นเมื่อหลายปีก่อน และเพื่อเป็นการเบิกทางให้กับตัวเขาด้วยพี่ชายก็มักจะให้เขาไปด้วยทุกครั้ง และแน่นอนข่าวของราฟาเอลที่หลุดออกมาก็คงมาจากท่านจางคู่ค้าของพี่ชายและเขาด้วย

“คนของท่านจาง...ตามดูอยู่ครับ”

“ให้ตามต่อไป...เพราะผมจะไปลากตัวมันเอง” อดัมพูดทั้งรอยยิ้มและแววตาฉายชัดว่าคงต้องมีใครสักคนเหลือเวลาที่จะใช้ลมหายใจอีกได้ไม่นาน

อดัมเดินกลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง น้ำฟ้าก็แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เธอหันมาพร้อมกับรอยยิ้มให้กับเขา และเดินเข้ามาใกล้เขาทันทีที่เขาเข้ามา อดัมมองร่างบางนั้นและขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ

“นาวา...โทรหาพี่บดินทร์ได้เหรอยังคะ” ใบหน้าและแววตาของอดัมเปลี่ยนไปทันที ความไม่พอใจเข้าแทนที่ความแปลกใจ 

“อย่าบอกนะ!...เมื่อกี้ที่ทำตัวดี...เพียงแค่ต้องการจะคุยกับพี่ชาย” อดัมกัดฟันพูดพยายามข่มอารมณ์ไม่พอใจไว้ มือหนาที่ทิ้งอยู่ข้างลำตัวตอนนี้กำมือแน่นจนจนเส้นเลือดปูดโปนเห็นอย่างได้ชัด ถ้าคนตัวเล็กจะได้ทันสังเกตเห็น

“เอ่อ...” น้ำฟ้าอึกอัก และถอยออกห่างอดัมอย่างอัตโนมัติ 

“ใช่มั้ย?” อดัมถามย้ำพร้อมเดินหน้าลุกเข้าหาน้ำฟ้าที่ถอยหลังอย่างรวดเร็ว

“…แล้วถ้าใช่...มันจะผิดอะไร” น้ำฟ้าเงยหน้าขึ้นตอบ อย่างพยายามข่มความกลัวของตัวเองเก็บไว้ไม่ให้ชายตรงหน้าได้เห็น

“อืม...” อดัมครางออกมาพร้อมถอนหายใจ เพราะตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เขาจะจัดการผู้หญิงตรงหน้า เขามีภาระกิจที่ต้องออกไปจัดการและเขาก็อยากเจอตัวราฟาเอลเร็วๆซะแล้ว เพราะผู้หญิงตัวเล็กตรงหน้าทำให้เขาอยากมีกระสอบทรายมีชีวิตเพื่อปลดปล่อยความขุ่นมัวที่องศาได้ทะลุปรอทไปแล้ว อดัมไม่ตอบคำถามนั้นเขาผละไปเพื่อไปแต่งตัว น้ำฟ้ามองตามอย่างไม่เข้าใจแต่เธอก็ยังเลือกที่จะยืนอยู่ที่เดิม

นี่คุณ...” น้ำฟ้าร้องเรียก เมื่ออดัมที่แต่งตัวเรียบร้อยด้วยสีดำทั้งชุด ในความรู้สึกของเธอมันเหมือนพวกมาเฟียเจ้าพ่ออะไรแบบนั้น แต่เขาก็ยังดูดีมากเช่นกัน กำลังจะเดินออกจากห้องนอนไปโดยที่ไม่หันมามองเธอเลยสักนิด 

“มีธุระที่ต้องออกไปข้างนอก” อดัมพูดแค่นั้นพร้อมปิดประตูทันทีหลังจากที่ออกไปจากห้องนอน และเมื่อน้ำฟ้าที่ยืนงงอยู่ เปิดประตูห้องนอนออกไปทุกอย่างก็เงียบสนิทมีเพียงเธอเท่านั้นยืนอยู่ในห้องแห่งนี้

❣️ ❣❣️ ❣ ❣️ ❣❣️ ❣ ❣️ ❣❣️ ❣ ❣️ ❣❣️ ❣

“…ท่านอดัม....” ราฟาเอลครางออกมาเมื่อเงยหน้าขึ้นมาแล้วเจอกับเจ้าของนามที่พึ่งเอ่ยออกไป ด้วยความตกใจและคาดไม่ถึงว่าจะเจอคนนี้ที่นี้  อดัมนั่งลงตรงเก้าอี้ตรงข้ามโดยไม่รอให้คนที่นั่งก่อนหน้าต้องเชิญ ด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยแต่แววตานี้สิ ที่ทำให้ราฟาเอลถึงกับกลืนน้ำลายแทบไม่ลง

“...รู้นะว่าจะต้องเจอกับอะไร...” อดัมยังคงใช้น้ำเสียงลดต่ำ แต่ก็ทำให้คนที่นั่งตรงข้ามหน้าซีดเช่นกัน ราฟาเอลรู้ดีว่าถ้าโดนจับได้เขาจะต้องเจอกับอะไร ถ้าผู้ชายตรงหน้าใจดีสักหน่อยเขาก็คงจากโลกนี้ไปอย่างสงบโดยทันที แต่เขารู้ว่ามันจะไม่เป็นเช่นนั้น อดัมโหดเหี้ยมกว่านั้นมาก

“โครม!!!” เสียงโต๊ะตรงหน้าของราฟาเอลล้มครืนลงทันทีด้วยฝีมือของราฟาเอลเพื่อสร้างสถานการณ์ให้กับตัวเองได้มีโอกาสหนี เพราะมีอีกอย่างของอดัมที่เลื่องลือคือเขาทะนงตัวมากเกินไป ในเรื่องที่เขามักจะไปไหนต่อไหนเพียงลำพังกับมือขวา และเรื่องนี้ราฟาเอลก็รู้เช่นกัน มันก็แค่สองรุมหนึ่ง ยังไงเขาก็ยังมีหวัง

“…อ๊ากกกก...” เสียงของราฟาเอลดังออกมาอีกครั้ง เมื่อเขากำลังวิ่งเพียงไปได้ไม่กี่ก้าวมีดบินขนาดครึ่งฟุตก็ปักลงกลางหลังเขาอย่างแม่นยำ ด้วยฝีมือคนที่เขาหันหลังวิ่งหนี

ผู้คนในย่านนั้นต่างตกใจ บ้างก็วิ่งออกจากร้าน บ้างก็มุดหลบลงใต้โต๊ะตามสัญชาติญาณการเอาตัวรอด

“ลากตัวออกมา” อดัมสั่งการและแน่นอนคือเจอาร์ ที่เข้าชาร์ทตัว   ราฟาเอลที่เสียหลักเข่าทรุดไปกับพื้น เพียงแค่มีดเล่มเดียวปักลงกลางหลังและลากราฟาเอลเดินตามอดัมไปทางหลังร้าน 

“แกมันหมาหมู่...” ราฟาเอลที่ถูกปล่อยให้ล่วงลงกับพื้นหลังร้าน  คร่ำครวญออกมาแบบจนตรอก

“ก็ได้...ฉันจะให้โอกาสแก” อดัมพูดพร้อมกับยกมือห้ามเจอาร์ที่กำลังจะท้วง เพราะเจอาร์คงคิดว่าเขาไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ เจอาร์ได้แต่พยักหน้าและเดินไปดึงมีดออกจากหลังของราฟาเอล เสียงร้องของราฟาเอลดังมากอีกครั้งเพราะความเจ็บปวด และตอนนี้ด้านหลังราฟาเอลเปียกชื้นนองไปด้วยเลือดที่ไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง

เมื่อเวลาผ่านไปไม่ถึงยี่สิบนาทีที่อดัมกับราฟาเอลปะทะกันตัวต่อตัวเจอาร์ได้แต่ส่ายหน้าให้กับราฟาเอล ที่ตอนนี้ใบหน้าอาบไปด้วยเลือดเพราะอดัมส่งหมัดใส่ราฟาเอลครั้งแล้วครั้งเล่า “กร๊อด!” และเสียงนั้นน่าจะเป็นจมูกของราฟาเอลคงหักเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และตอนนี้เจอาร์ไม่แน่ใจแล้วว่าที่อดัมยอมที่จะให้ราฟาเอลได้ต่อสู้นั้น เขาทำเพื่อให้โอกาสชายที่อาบไปด้วยเลือดหรือต้องการปลดปล่อยอารมณ์บางอย่างที่ติดตัวเจ้านายเขามาตั้งแต่ที่คอนโดแล้วกันแน่

“นาย!...คนของเรามาถึงแล้วครับ” เสียงของเจอาร์ทำให้อดัมยอมหยุดและปล่อยร่างของราฟาเอลที่ไม่มีสติลงกับพื้นอย่างไม่ใยดี ถึงแม้รูปร่างของทั้งสองคนจะพอๆกัน แต่ศิลปะการต่อสู้ของอดัมเหนือชั้นกว่าราฟาเอลมาก

“แกควรจะคิดก่อนทำ...แกน่าจะรู้ว่าฉันไม่เคยทิ้งคนของฉัน...แต่ความผิดครั้งนี้ของแก...มันเกินให้อภัยได้...ฉันจะไว้ชีวิตแกแต่แกต้องไปรับโทษในคุก” อดัมย่อเข่าก้มลงพูดกับร่างที่ไม่รู้ว่าจะมีสติรับรู้หรือได้ยินสิ่งที่อดัมพูดหรือเปล่าซึ่งไม่มีใครตอบได้ 

“กลับกันเลยมั้ยครับ”





ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


None
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อ่านแล้วฟินๆๆชอบๆ
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ชอบเรื่องนี้มาก....สายหื่น....5555
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
  • 555 พึ่งรู้ว่าเรื่องนี้ ไปถึงจุดนั้นด้วย ^^ โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อยากอ่านเเล้วววววว
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อยากอ่านตอนต่อไปแล้ววววว
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
  • รอหน่อยนะค่ะ ^^ โดย RungArunoThay | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha