[จบ] มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต (Mafia's King)

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 47 : มาเฟีย 'จ้าว ชีวิต XIII (50%)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

มาเฟีย‘จ้าว’ชีวิต (Mafia’s King) 

เนื้อหาทั้งหมด 28 ตอน จำนวน 406 หน้า

และอีก 4 ตอนพิเศษ จำนวน 20 หน้า

จะอัพเพียง 60% แค่ถึงตอนที่ XVII (บางส่วน)




มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต 

ตอน XIII (50%)



เช้าของอีกวันในอเมริกาน้ำฟ้าค่อยๆลืมตาและเมื่อเธอขยับตัวที่จะออกจากอ้อมแขนของอดัมเขาก็รัดวงแขนแน่นขึ้น โดยที่ไม่ลืมตาบ่งบอกให้รู้ว่าเขายังต้องการนอนต่อและมีเธออยู่ในอ้อมแขนแบบนี้

“คนบ้า!...เมื่อคืนยังทำเป็น‘งอน’อยู่เลย” น้ำฟ้าคิดและยิ้มเล็กน้อย และยอมทำตามใจคนที่เอาแต่ใจ

“แล้ววันนี้ไม่ต้องไปไหนเหรอคะ” น้ำฟ้าเอ่ยถามอดัม ที่ยังคงไม่ยอมตื่นและขยับเมื่อเวลาผ่านไปสักพัก แต่เธอรู้ว่าเขาตื่นแล้ว

“ไม่มีงาน...พาไปเที่ยวมั้ย?” อดัมตอบและถามกลับ โดยที่ยังไม่ยอมลืมตาและใบหน้าก็ยังซุกอยู่ที่ซอกคอขาวของน้ำฟ้าอยู่เช่นเดิม

“ไปหาพี่บดินทร์แทนได้มั้ยคะ” น้ำฟ้าพูดกลับอย่างเป็นกังวล 

“อืม!...ก็ได้...แล้วนาวาจะบอกเรื่องของเรายังไง?...เพราะพี่ไม่ให้นาวากลับไปอยู่กับพี่ชายนะ” อดัมพูดออกไปในที่สุด 

“พี่บลู...นาวาไม่ได้บอกว่าจะไปอยู่กับพี่บดินทร์นะคะ...นาวาจะอยู่กับพี่บลูจนกว่าจะถึงวันที่พี่บลูไม่ต้องการนาวาแล้ว...” ประโยคสุดท้ายนี้ทำไมเธอถึงรู้สึกว่ามีอะไรมาเสียดแทงหัวใจดวงน้อยๆของเธอจัง 

“สัญญานะ!” อดัมย้ำพร้อมกับลืมตามองใบหน้าตรงหน้า

“ถ้ามันจะทำให้พี่บลูสบายใจ...นาวาก็สัญญาคะ” น้ำฟ้าตอบกลับโดยที่ไม่ได้หันไปมองใบหน้าของคนที่เธอให้คำมั่นสัญญาเลย 

“ฟอด!” อดัมเข้าสูดดมหายใจเข้าครั้งใหญ่ที่แก้มเนียนใสนั้นอย่างอารมณ์ดี “ไปอาบน้ำกัน” อดัมเอ่ยต่อ

“…ต่างคนต่างอาบดีกว่ามั้ยคะ” น้ำฟ้าตอบกลับอย่างเขินอาย เพราะเธอไม่เคยอาบน้ำกับเขามาก่อน 

“งั้นไม่อาบ...นอนกอดกันแบบนี้...ไม่ต้องออกไปไหน” อดัมตอบกลับด้วยน้ำเสียงแกล้ง ‘งอน’ อย่างไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองเปลี่ยนไปมาก ว่ากลายเป็นคนเรียกร้องและเอาแต่ใจกับเธอคนนี้มากมาย แม้แต่เรื่องเล็กที่คนอย่างอดัม เบนเน็ต ไม่เคยคิดและสนใจมาก่อน

“…ก็ได้!...อาบน้ำอย่างเดียวนะคะ” น้ำฟ้าหันไปมองคนข้างๆ ที่กลับไปซุกหน้ากับซอกคอเธอเพื่อที่จะทำอย่างที่พูด น้ำฟ้าอดไม่ได้ที่ต้องยอมรับว่าผู้ชายคนนี้เขาเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งที่เริ่มคลืบคลานจากส่วนหนึ่งมาเป็นส่วนขยายที่จะใหญ่ๆขึ้นเรื่อยของชีวิตเธอ แล้วถ้าถึงวันที่เขาปลดปล่อยเธอให้เป็นอิสระ ตอนนั้นเธอจะสามารถเดินออกไปได้ทั้งร่างกายและหัวใจเหรอเปล่า

“คิดอะไรเนี๊ยะ!...พี่ยังไม่ได้คิดเลย...แต่ก็เป็นไอเดียร์ที่น่าสนใจจัง” อดัมแกล้งพูดพร้อมแววตาแพรวพราวส่อไปถึงความนัยที่เธอพูด

“ว้ายยย!...คนบ้า...ปล่อยเค้าลงนะ” อดัมพูดจบเขาดึงผ้าห่มออกพร้อมช้อนร่างบางทันที อดัมยิ้มกับอาการตกใจของหญิงสาวและยังคงพาร่างบางไปยังห้องน้ำ

“ปล่อยแล้วครับ...” อดัมปล่อยให้น้ำฟ้ายืนด้วยขาของตัวเอง เมื่อเขาและเธอเข้ามาในห้องน้ำแล้ว

“…เอ่อ...” น้ำฟ้าเกิดอาการเขินและอายอย่างเห็นได้ชัด เมื่อมองเข้าไปในตามรกตนั้น 

“พี่ให้นาวาเลือก...” อดัมพูดพร้อมเลิกคิ้วพร้อมโน้มคอลงไปใกล้ เพราะตอนนี้อดัมอารมณ์ดีมาก และยิ่งเห็นเธออายจนใบหน้าแดงอย่างเห็นได้ชัด ทำให้เขายากที่จะแกล้งเธอต่อไป

“เลือก?”

“จะลงอ่าง...หรือใต้ฝักบัว” น้ำฟ้าชายตามองคนพูด และสถานที่พูดถึงตามลำดับ เพราะห้องน้ำของที่นี้มีครบทุกอย่างและใหญ่สมฐานะของเขาอย่างมาก แต่ไอ้คำว่า ‘ลงอ่าง’ มันทำให้ขนอ่อนตามตัวเธอลุกตั้งชันพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย

“ฮ่าๆๆๆๆๆ” อดัมที่กลั้นยิ้มอดขำกับหน้าตาและท่าทางของน้ำฟ้าไม่ได้ ถึงกับปล่อยเสียงหัวเราะออกมา 

“พี่บลู!...แกล้งนาวาเหรอ” น้ำฟ้าหันไปมองคนที่หัวเราะขำเธอ และนี้ก็เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขาหัวเราะแบบนี้ ทำให้น้ำฟ้ายกมือกอดอกพร้อมหันหลังให้คนตัวโตที่ยังหัวเราะเธอ ก็ใครจะไปรู้ละว่าเขาก็มีอารมณ์แบบนี้ด้วย เพราะปกติถ้าไม่ขู่เธอก็ทำหน้ายักษ์ใส่เธอตลอดเลย

“ครับ!...แต่พี่ก็อยากอาบน้ำกับนาวาจริงๆนะ” อดัมขานรับ และเข้าไปโอบกอดเธอจากด้านหลัง พร้อมก้มหน้าไปกระซิบแผ่วเบาที่หูเล็กนั้น “ได้มั้ยครับ...อาบน้ำด้วยกันนะ” อดัมกล่าวขออนุญาตพร้อมดึงร่างบางเข้ามาแนบแน่นขึ้น 

“อืม!” น้ำฟ้ารับรู้ถึงบางอย่างที่แนบชิดกับแผ่นหลังเธอ ถึงแม้จะมีชุดนอนทั้งของเขาและเธอครบ แต่บางอย่างนั้นน้ำฟ้าก็รู้ว่ามันกำลังจะสื่อให้รู้ว่าต้องการเธอมากแค่ไหน 

“นะครับ...” อดัมกล่าวขอด้วยเสียงที่แหบพร่าอีกครั้ง เมื่อน้ำฟ้ายังคงเงียบ และรอยยิ้มบนใบหน้าของอดัมก็ปรากฎขึ้นทันที เมื่อน้ำฟ้าพยักหน้าตอบรับคำขอนั้น

อดัมค่อยๆสอดมือเข้าไปที่ชายเสื้อและช่วยน้ำฟ้าถอดเสื้อนอนออกอย่างอ่อนโยน ซึ่งน้ำฟ้าก็ให้ความร่วมมือด้วยดี และเมื่อทั้งสองเปลือยเปล่า อดัมดันให้ร่างบางขยับไปยังห้องอาบน้ำใต้ฝักบัวและเมื่อน้ำอุ่นที่ไหลออกมาจากฝักไหลผ่านร่างเปลือยเปล่าทั้งสอง อดัมยกมือขึ้นมาและเกลี่ยเส้นผมของน้ำฟ้าที่เข้ามาบดบังใบหน้าออกอย่างนุ่มนวล ต่อจากนั้นเขาก็เชยคางให้เธอแหงนหน้าขึ้นพร้อมกับใบหน้านัยน์ตามรกตก็โน้มลงไป ปากบางสีชมพูระเรื่ยถูกปิดลงด้วยปากหยักของเขาอย่างนุ่มนวล 

ร่างบางสั่นเทาและความรู้สึกบางอย่างก่อเกิดขึ้นทำให้ผิวขาวมีเลือดฝาดไปทั่ว มือใหญ่ค่อยๆเลื่อนต่ำลงเกาะกุมดอกไม้ตูมทั้งสองข้างและอดัมอดไม่ได้ที่ต้องขย้ำ เมื่อลิ้นเล็กในโพรงปากนั้นตอบสนองกับลิ้นร้ายของเขาที่ล่วงล้ำเข้าไป “ให้ตายเถอะ” อดัมคิดในใจ เพราะการกระทำเพียงแค่นั้นของหญิงสาวกลับทำให้ร่างกายของเขาเกินควบคุมได้ เพราะท่อนแก่นกายที่ร้อนผ่าวมันแสดงให้เธอรู้โดยทันทีว่าเขาต้องการเธอมากแค่นั้น

มือเล็กทั้งสองเกาะเกี่ยวเอวหนาไว้เป็นหลักในการยึดเนี่ยวไม่ให้เธอต้องทรุดลงไปกับพื้นที่มีน้ำไหลนองตลอดเวลา เพราะลิ้นของคนตัวโตกำลังลดเลี้ยวตักตวงความหอมหวานของเธอหนักขึ้นเรื่อยๆ แล้วบางอย่างที่ผงาดอยู่บริเวณหน้าท้องแบนเรียบของเธอนั้นอีกละ ทำให้ร่างกายเธอแดงไปทั้งร่าง เพราะเหมือนความเร้าร้อนในตัวเขาถ่ายทอดสู่เธอตรงจุดที่แท่งร้อนสัมผัสเป็นต้นกำเนิดของความเร้าร้อนและมันค่อยๆแผ่ขยายกระจายไปทั่วอณูรูขุมขนของเธอ

“ฝาก...ดูแล...มันหน่อย” เสียงแหบพร่าของอดัมเปล่งออกมา เมื่อริมฝีปากผละออกจากปากชมพูเข้มที่เจ่อบวมนิดๆจากฝีปากของเขา พร้อมกับมือใหญ่ข้างหนึ่งผละออกจากความเต่งตึงตรงหน้าและเข้าไปดึงมือเล็กหนึ่งข้างที่บีบแน่นอยู่ที่เอวเขาให้ลงต่ำไปอีกนิดเข้าประคองเกาะกุมแท่งร้อนแข็งที่ขยายเต็มที่แทบจะปริแตกออกมา และเมื่อสายตาของคนทั้งคู่มองลงต่ำจับจ้องสิ่งที่ ผู้ ‘ฝาก’ฝัง กับ ผู้ ‘รับฝาก’ฝัง นั้นมันทำให้มือของ ผู้‘รับฝาก’ดูเล็กถนัดตาไปเลย

ปากหยักของคนตัวโตไล่ต่ำลงมาที่ซอกคอขาวนั้นพร้อมกับลิ้นร้อนที่ออกมาวาดลวดลายลากเลียซอกคอที่มีน้ำไหลผ่านอยู่อย่างต่อเนื่อง ดั่งกับว่าอดัมกำลังกลืนกินความหอมหวานจากตัวเธอเข้าสู่ร่างกายเขา เสียงหอบหายใจของน้ำฟ้าเริ่มกระชัดชิดและถี่ขึ้น เมื่อลีลาและท่วงทำนองบทรัก      ของอดัมนั้นทำให้เธอแทบลุกเป็นไฟบรรลัยกัลย์ แล้วมือบางก็ใช่ว่าจะยอมให้ตัวเองเป็นฝ่ายถูกลุก เธอขยับมือรูดสิ่งที่เธอรับฝากนั้นทันที 

คนตัวโตเกิดอาการเกร็งและพยายามที่จะอดกลั้นบางอย่างแทบจะทะลักออกมา เพราะเขาต้องไม่ให้เวลาและความรู้สึกแบบนี้จบเร็วแน่นอน เด็กน้อยไร้เดียงสายังคงเร่งมือและจากมือเดียวเปลี่ยนเป็นสองมือที่ทำงานกันอย่างลงตัว จนอาการเกร็งของคนตัวโตเริ่มฉายแววแสดงออกมาอย่างชัดเจน 

“นาวา...ได้โปรดรับพี่...เข้าไปไหลเวียนในร่างกาย...เป็นส่วนหนึ่งของนาวาด้วย” เสียงที่แหบพร่าเอ่ยออกมาอีกครั้งและครั้งนี้กำลังทำให้ความอดกลั้นของเขาเข้าสู่จุดปลายทาง

“อ้า...ปาก” อดัมพูดพร้อมกับนิ้วมือเปิดปากชมพูระเรื่ย และกดไหล่ให้เธอคุกเข่าลงและมือข้างนั้นเข้าเกาะกุมแท่งร้อนและนำไปจ่อที่ปากชมพูเข้ม และเขาค่อยๆนำความใหญ่โตนั้นเข้าไปในโพรงปากแทนที่นิ้วของเขาก่อนหน้า 

น้ำฟ้าหลับตาและตั้งรับความใหญ่โตที่ถูกดันเข้ามาทีละน้อยอย่างช้าๆในช่องปากเธอและแน่นอนมันเข้ามาได้ไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ เธอก็เหมือนจะสำลักและหายใจไม่ออกจากความอึดอัดนั้น มือเล็กจับแน่นที่ขาท่อนบนของคนตัวโต เพราะเธอรู้สึกตัวเองกำลังจะหงายหลังล้มลงไปได้ถ้าเธอไม่มีหลักยึด และสะโพกของคนตัวโตเริ่มขยับอย่างช้าๆเพื่อให้ความใหญ่โตในโพรงปากเธอขยับเข้าออกเสียดสีรัดแน่น พร้อมกับมือใหญ่ประคองจับที่ศีรษะเล็กนั้น

“อ้าาาา...อ้าาาาา....” เสียงครางอย่างสุขสมดังออกมาจากปากคนตัวโตที่ยังคงขยับสะโพกอย่างต่อเนื่อง แต่จังหวะเริ่มเร็วขึ้นกว่าในช่วงแรก แต่ก็ยังคงทะนุถนอมปากบางนั้นเช่นกัน

“กลืน...อ้าาาา...ลง....ไป....อ้าาาา...นะ...พี่...อ้าาาา...จะปล่อย...แล้ว...ที่รัก...” อดัมเปล่งเสียงบอกขั้นตอนให้สาวน้อยตรงหน้าเตรียมตัวรับเขา พร้อมกับครางออกมาแข่งกับเสียงสายน้ำที่ยังคงไหลอย่างต่อเนื่อง และเมื่อจบประโยคนั้นร่างใหญ่เกร็งไปทั้งร่างที่มาพร้อมกับการกระตุกเล็กน้อยและปลดปล่อยธารน้ำเข้าสู่โพรงปากบาง และเธอก็ไม่ทำให้เขาผิดหวัง น้ำฟ้ากลืนสิ่งที่อดัมปลดปล่อยลงคอโดยทันทีและถึงแม้มันจะมีเล็ดลอดไหลออกมาจากข้างปากนั้นบ้าง “ก็ไม่เป็นไร” อดัมคิดและยิ้มกับภาพตรงหน้าที่เขากำลังจะถอดถอนความใหญ่โตนั้นออกจากโพรงปาก แต่กลับถูกร่างบางที่ติดตามมาเหมือนจะไม่ยอมให้เขาผละออกไปจากเธอ

อดัมต้องดึงร่างบางขึ้นมาและประกบปากเขาลงบนปากบางที่ตอนนี้แดงอย่างได้ชัด เพราะเขาต้องการลิ้มรสชาติตัวเองโดยผ่านโพรงปากเธอคนนี้ก่อนที่จะหมดไปซะก่อน

น้ำฟ้าที่ถูกจู่โจมโดยปากของคนตัวโตและถูกให้ขยับจนแผ่นหลังของเธอสัมผัสความเย็นของผนังห้องน้ำ และอดัมไม่รีรอให้เธอต้องตั้งตัวมือใหญ่ลงต่ำพร้อมกับขยับขาให้แยกออกจากกันมากขึ้น 

“อืม!....” เสียงในคอของน้ำฟ้าที่ดังออกมาถึงแม้จะถูกปิดกั้นด้วยปากหยักและลิ้นร้ายที่ยังคงล่วงล้ำเข้ามาในโพรงปากเธอ เพราะนิ้วของอดัม ล้วงล้ำเข้าไปในช่องทางของความเป็นหญิงของเธอทันทีในคราวเดียวพร้อมกันสองนิ้ว 

ขาเล็กต้องขยับเข้าหากันทันทีเพราะความซ่านเสียวก่อตัวขึ้นและพุ่งสูงในเวลาอันสั้นเมื่อสองนิ้วนั้นขยับเข้าออกสลับไปมาในจังหวะที่ถี่เร็วอย่างชำนาญของคนมากประสบการณ์

อดัมยังคงขยับนิ้วต่อเนื่องพร้อมกับขาข้างหนึ่งของเขาต้องเข้ามามีบทบาทในการแยกขาเล็กที่พยายามจะปิดทางขัดขวางความสะดวกการทำหน้าที่ของนิ้วทั้งสองของเขา และเวลาเพียงไม่นานร่างเล็กก็กระตุกพร้อมกับปล่อยธารน้ำจากจุดสุดยอดของความซ่านเสียวของอดัม

ปากหยักของอดัมถอยออกจากปากบางให้เธอได้หายใจสะดวกขึ้น และเขาก็ถอดนิ้วออกจากช่องทางสวรรค์และแลบลิ้นออกมาเลียมือข้างนั้นเอาธารน้ำของเธอเข้าสู่โพรงปากเขาและกลืนมันลงไป น้ำฟ้าหลบตามรกตนั้นที่มองมาอย่างสื่อความหมายให้เธอรู้ว่าเขาชอบธารน้ำของเธอมากแค่ไหน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


ชอบๆๆค่ะ
โดย Anonymous | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ชอบๆๆๆๆๆๆๆๆ
โดย Anonymous | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ชอบบบบ ให้กำลังใจนะคะ
โดย Anonymous | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
  • ^^ ขอบคุณค่ะ โดย RungArunoThay | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha