[จบ] มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต (Mafia's King)

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 52 : มาเฟีย 'จ้าว ชีวิต XIV (100%)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

มาเฟีย‘จ้าว’ชีวิต (Mafia’s King) 

เนื้อหาทั้งหมด 28 ตอน จำนวน 406 หน้า

และอีก 4 ตอนพิเศษ จำนวน 20 หน้า

จะอัพเพียง 60% แค่ถึงตอนที่ XVII (บางส่วน)


เรียนแจ้งนะค่ะ มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต จะอัพตามโคว้ต้าที่แจ้งไว้นะคะ

แต่หลังจากนั้น จะอัพเพิ่มเติม จนจบ!

ท่านที่เติมเหรียญจะสามารถปลดล๊อคและอ่านได้จนจบ

ภายในเดือน กรกฎาคม 59

(สำหรับท่านที่ไม่อยากรอ  ฉบับ E-book พร้อมแล้วค่ะ !!!!)


มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต 

ตอน XIV (100%)

“คุณเจอาร์...” น้ำฟ้าที่รอฟังข่าวตลอดสองวัน รีบลุกจากเก้าอี้ตัวเดิมที่เธอใช้นั่งรอการกลับมาของอดัม เพราะตลอดสองวันในตอนเช้าน้ำฟ้าจะออกจากห้องนอนและมานั่งตรงนั้น สายตาของเธอจับจ้องไปที่ประตูทางเข้า หวังว่าในช่วงเวลาที่เธอนั่งรอเขานั้นเขาจะเดินผ่านประตูเข้ามา แต่ทุกอย่างก็เงียบสนิทและวันนี้ตอนนี้ที่ประตูถูกเปิด แต่คนที่เดินเข้ามามีเพียงเจอาร์มือขวาคนสนิทของคนที่เธอนั่งรอมาโดยตลอด

“…ผมมารับคุณครับ...เราเจอนายแล้ว...ตอนนี้อยู่โรงพยาบาลครับ” เจอาร์แจ้งหญิงสาวทันที เพราะเขารู้ว่าหญิงสาวคอยถามหาเจ้านายเขากับจัสตินตลอด 

“โรงพยาบาล?” น้ำฟ้าที่ได้ยินความตกใจมาพร้อมกับดีใจ

“นายปลอดภัยครับ...แต่ต้องพักฟื้นที่โรงพยาบาลสักสองสามวันครับ...คุณไปเก็บของจำเป็นที่ต้องใช้เถอะครับ...” เจอาร์บอก น้ำฟ้าพยักหน้าและเดินกลับเข้าห้องนอนทันที 

น้ำฟ้าที่กำลังเก็บของที่จำเป็น “ใช่!...ฉันไม่สามารถคุ้มครองผู้หญิงได้ถึงสองคน” ประโยคสุดท้ายของคนที่เธอจดจ่อรอมาตลอดเกือบสามวันก็ดังก้องในหัวเธอ เกิดคำถามว่าทำไมถึงไม่เป็นเธอ แล้วทำไมต้องเป็นเธอด้วยอีกเสียงในหัวก็ดังขึ้นมา น้ำฟ้าที่กำลังเก็บของจู่ๆเธอก็หยุดเคลื่อนไหวทุกอย่าง

“แกร็ก” เจอาร์หันไปมองหลังจากที่เขาจัดการกับตัวเอง แต่แล้วเขาต้องขมวดคิ้วเมื่อคนที่เขารออยู่เธอไม่มีการเตรียมตัวใดๆเลย

“เอ่อ....คุณเจอาร์...คือว่าฉันขออยู่ที่นี้ดีกว่าคะ” น้ำฟ้ากล่าวออกมาโดยที่ไม่สบตากับเจอาร์ และตอนนี้จัสตินก็ไม่อยู่ในห้องนี้แล้ว เขาคงออกไปแล้วเพราะเข้าใจว่าเธอจะไปเฝ้าอดัมที่โรงพยาบาล

“ทำไมครับ?” เจอาร์ถามกลับอย่างสุภาพและเขาก็ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น    น้ำฟ้าทำเพียงก้มหน้าไม่ตอบคำถามนั้นและเดินกลับเข้าห้องนอนไป

น้ำฟ้าที่กลับเข้ามาในห้องนอนแล้วนั้น เธอก็เลือกที่จะนั่งอยู่ในห้องเงียบๆ เพราะเธอไม่รู้ว่าตอนนี้อดัมยังต้องการเธออยู่หรือเปล่า ถ้าเธอต้องไปและต้องพบกับความจริงว่าเธอไม่ได้เป็นที่ต้องการของเขาแล้ว เธอกำลังเสียใจ ใช่!ตอนนี้เธอกำลังเสียใจ เพราะความจริงตอนนี้เป็นอย่างนั้นจริง ‘เขาทิ้งเธอไว้’ เขาอาจจะไม่ต้องการเธอแล้วก็ได้ น้ำฟ้าที่ได้แต่นั่งคิดกลับไปกลับมา และความคิดนั้นก็มาจบตรงที่ว่าเธอไม่ได้เป็นที่ต้องการของอดัมอีกแล้ว น้ำฟ้าค่อยๆนอนลงพร้อมกับหลับตาลงปล่อยให้ธารน้ำใสจากดวงตาไหลออกมา เพื่อระบายและปลดปล่อยความเสียใจที่เกิดขึ้น จนพล็อยหลับไปไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน โดยที่ร่างบางที่ลมหายใจสม่ำเสมอกำลังถูกจับจ้องมองอยู่ด้วยดวงตามรกตที่ไม่บ่งบอกให้ผู้ที่เห็นดวงตานั้นเดาได้ว่าเขากำลังอยู่โหมดอารมณ์ไหน

อดัมเดินเข้าไปใกล้และนั่งยองๆ เพื่อให้ใบหน้าเขาเสมอเท่ากับใบหน้าที่หลับสนิท มือใหญ่ยื่นเข้าไปเกลี่ยเสันผมที่ลงปลกหน้าอย่างอ่อนโยน อดัมที่ตอนนี้ใบหน้าเขาซีดเซียวจากอาการบาดเจ็บและเสียเลือดมาก เขาเลยไปมองนาฬิกาที่บอกเวลาตีสองตามเวลาท้องถิ่น และสายตาเขาก็กลับมามองสาเหตุที่ทำให้เขาต้องออกจากโรงพยาบาลทันทีหลังจากน้ำเกลือและเลือดถุงสุดท้ายหมด อดัมย้อนคิดเหตุการณ์เมื่อตอนสายของวันนี้

“…ทำไมมาคนเดียว?” คำถามแรกของอดัม เมื่อเจอาร์เดินเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยและเขารอจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครตามเข้าอีกแล้ว

“…คุณนาวา...เธอขอรออยู่ที่คอนโดครับ” 

“ทำไม?”

“ไม่ทราบครับ...เธอไม่ได้บอกครับ” เจอาร์เองก็ไม่รู้จะบอกยังไง เพราะตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นและสาเหตุอะไรที่ทำให้หญิงสาวที่เจ้านายรออยู่ไม่มาหา

“ผมจะกลับ...” อดัมกล่าวออกไปและกำลังจะลุกออกจากเตียงคนไข้

“ไม่ได้!นะครับ...” เจอาร์รีบเข้ามาห้าม เมื่ออดัมกำลังจะดึงเข็มน้ำเกลือและเลือดออก “เดี๋ยวผมตามหมอดีกว่าครับ” เจอาร์กล่าวออกไปอย่างเป็นกังวล เพราะอดัมบาดเจ็บสาหัสมาก ถูกยิงสองนัดที่หน้าท้องด้านปีกขวา กับด้านหลังตรงหัวไหล่ ถึงแม้จะไม่ถูกจุดสำคัญแต่ถ้าอดัมได้รับการช่วยเหลือที่ช้า เขาอาจช๊อคจากการเสียเลือดมาก

เจอาร์ย้อนคิดถึงตอนเช้าของวันที่สามในการตามหาอดัมและมิกิ ตอนนั้น เจอาร์โล่งใจอย่างมากหลังจากที่มิกิติดต่อเข้ามาและแจ้งตำแหน่งของพวกเขาทั้งสองคน และที่เจอาร์รู้ว่ามิกิอยู่กับเจ้านายเพราะในรถของอดัมที่โดนยิงมีกระเป๋าของมิกิที่เธอทิ้งไว้ตอนช่วงชุลมุน และสาเหตุที่มิกิไม่สามารถติดต่อเจอาร์ได้นั้นก็เพราะว่าบริเวณที่เธอหลบซ่อนตัวอยู่ พวกของมันยังคงป้วนเปี้ยนตามหาพวกเขาทั้งสองคนเช่นกัน และนั้นก็เป็นโชคดีมากในระหว่างที่ทั้งสองล่อกลุ่มนักฆ่าที่ตามล่าพวกเขานั้น อดัมถูกยิงอีกนัดเพราะเอาตัวเองไปบังกระสุนพุ่งหมายจะทำร้ายมิกิ อดัมจึงมีกระสุนฝังในที่หัวไหล่เพิ่มอีกจุด เพราะก่อนหน้านี้อดัมก็บาดเจ็บและเสียเลือดมากจากนัดแรกที่หน้าท้องปีกขวา

และเป็นโชคดีอีกอย่าง ที่อดัมกับมิกิได้รับการช่วยเหลือจากครอบครัวหนึ่งและสมาชิกในนั้นคือหญิงสาวที่อดัมเคยบุกเข้าไปช่วยเหลือตอนที่ราฟาเอลลักลอบทำสิ่งผิดกฎหมายคือการค้ามนุษย์นั้นเอง และหญิงสาวคนนี้ก็คือคนที่อดัมเข้าไปขวางจากกระสุนที่เป็นสาเหตุให้เขาได้รับบาดเจ็บในตอนนั้น เธอคือบุตรบุญธรรมของครอบนี้ที่หายไป  หญิงสาวคนนั้นจำอดัมได้จึงขอตอบแทนเขา และพาเขามารักษาตัวและหลบซ่อนในบ้าน และเป็นโชคดีอีกอย่างที่บุตรชายของครอบครัวนี้เป็นนักศึกษาแพทย์ปีห้า อดัมจึงให้เป็นผู้ผ่าเอากระสุนออกจากร่างกายเขาในบ้านหลังนั้น และก่อนที่อดัมจะสลบไป “มิกิอยู่เฉยๆ...รอฉันตื่น” และหลังจากนั้นอดัมก็สลบไปสองวันเต็มๆ จากการเสียเลือดและการอักเสบไข้ขึ้นสูงไม่ได้สติไปสองวันเต็มๆ ภายใต้การดูแลเป็นอย่างดีของครอบครัวหญิงสาวที่เขาเคยช่วยไว้

หลังจากที่อดัมฟื้นขึ้นอีกครั้ง เขาก็ยังไม่ให้มิกิติดต่อเจอาร์ทันที เพราะเขาต้องมั่นใจว่าพวกที่ตามล่าไม่อยู่แถวนี้แล้ว เพราะถ้าพวกนั้นรู้ว่าครอบครัวนี้ช่วยเหลือเขาไว้ อาจทำให้ครอบครัวนี้ได้รับอันตรายได้ อดัมรอเฝ้าสังเกตการณ์จนแน่ใจว่าพวกมันถอดใจไปแล้ว เขาจึงให้มิกิติดต่อเจอาร์และวางแผนอย่างรัดกุม เพราะเขาเกรงว่าอาจจะมีการแฝงตัวของพวกที่ตามล่าเขาอยู่ เพราะดูจากการทำงานของคนพวกนี้แล้วบอกได้เลยว่าฉลาดมากและมีการวางแผนเป็นอย่างดี

เจอาร์หลังจากที่ได้รับแจ้ง ตัวเขาเองก็ไม่สามารถเดินดุ่มๆเข้ามาได้เลย อดัมให้วางแผนมีการปลอมตัวเป็นเจ้าหน้าที่ติดตั้งกล้องวงจรปิดของบริษัทหนึ่ง ตอนนั้นเจอาร์มีคนติดตามเพิ่มมาอีกสองคนรวมเจอาร์ด้วยก็เป็นสามทำทีว่ามาติดตั้งกล้องวงจรปิดระบบใหม่ และเมื่อเข้ามาข้างในก็ให้มิกิและอดัมเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเจ้าหน้าของทีมงานและรอเวลาผ่านไปสองชั่วโมงแล้ว อดัม เจอาร์ มิกิ ที่อยู่ในชุดของเจ้าหน้าที่เดินออกจากร้านมาและขับรถออกไป ส่วนการ์ดสองคนก็ค่อยเปลี่ยนเสื้อผ้าและลอบออกมาในตอนกลางดึกของคืนนั้นตามปกติ

อดัมถูกนำส่งโรงพยาบาลในนิวยอร์กที่เป็นธุรกิจของเครือ            ‘ซาวันเดอร์’ ทันทีและแน่นอนเรื่องประวัติของคนไข้ต้องถูกปิดเป็นความลับ เพราะการที่ผู้ป่วยถูกยิงตามหลักแล้วทางโรงพยาบาลต้องแจ้งความ   แต่ทุกอย่างก็มีข้อยกเว้นสำหรับตระกูลนี้ และการที่อดัมไม่ต้องพักฟื้นที่โรงพยาบาลตามความตั้งใจแรกของหมอนั้น ส่วนหนึ่งมาจากการที่อดัมได้รับการผ่าตัดที่ดีถึงแม้จากนักศึกษาแพทย์ก็ตาม แต่ทุกอย่างทำตามขั้นตอนได้อย่างถูกต้อง ถึงแม้จะมีไข้ขึ้นสูงก็เป็นตามปกติเพราะยาที่คนไข้ควรได้รับจะมีแต่ในโรงพยาบาลเท่านั้น แต่ตอนนั้นที่ต้องปิดเป็นความลับและนักศึกษาแพทย์คนนี้ก็ไม่สามารถและควรทำคือการขโมยยานั้นเอง แต่ทุกอย่างก็ออกมาเป็นที่น่าพอใจของทุกคนแม้แต่หมอประจำตัวของอดัม และแน่นอนนักศึกษาแพทย์คนนี้จะได้รับการตอบแทนเป็นหน้าที่การงานที่มั่นคงในโรงพยาบาลแห่งนี้แน่นอน


อดัมค่อยขยับโน้มใบหน้าให้ริมฝีปากสัมผัสแผ่วเบาที่แก้มเนียนขาวตรงหน้าและเขายังค้างริมฝีปากไว้อย่างนั้นและสูดลมหายใจเข้าอย่างเต็มที่ให้สมกับความห่างกันในช่วงสามวัน ถึงแม้ตอนนั้นเขาจะไม่มีสติแต่ทันทีที่เขารู้สึกตัว ‘นาวา’ เป็นสิ่งแรกที่เขาคิดถึง แต่เขาต้องยั้งตัวเองไม่ให้ทำตามใจต้องการที่จะรีบติดต่อเจอาร์เพื่อสอบถามถึงการตามสัญญาณที่เขาทิ้งไว้กับหญิงสาว แต่อดัมก็เชื่อใจมือขวาอย่างไม่มีกังขาว่าเจอาร์ต้องตามหาสัญญาณโดยใช้เวลาอันสั้น

น้ำฟ้าขยับตัวเล็กน้อยเมื่อถูกรบกวนการนอน แต่เมื่อเธอค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นมา สายตาของเธอค้างไว้และจับจ้องไม่วางตา สบตามรกตนั้นที่ยังคงมองเธออยู่ในระยะประชิดจนลมหายใจเป่ารดกัน น้ำฟ้าไร้ซึ่งเสียงที่จะกล่าวออกไป และดวงตาน้ำตาลเข้มกับเขียวมรกตต่างยังค้างและจับจ้องกันไม่มีใครหลบใคร

“คนใจดำ” อดัมเอ่ยออกมาก่อน เมื่อคนที่เขาจับจ้องยังไม่มีทีท่าจะทำอะไรเลย 

“…?…” น้ำฟ้าขมวดคิ้วกับคำกล่าวหานั้นอย่างไม่เข้าใจ

“เฮ้ย!....มีอย่างที่ไหนให้คนเจ็บต้องหนีออกจากโรงพยาบาล” อดัมพูดเปรยๆ พร้อมกับลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ เพราะแผลเย็บสองแผลไม่ควรได้รับการกระทบกระเทือน

“หนี!...อย่าบอกนะคะว่าคุณหนีออกมาจากโรงพยาบาล” น้ำฟ้าลุกขึ้นนั่งทันที กับคำเปรยลอยๆของอดัมที่ดูเหมือนเขาจะไม่เดือดร้อนกับการ กระทำนั้น

“ก็จะให้ทำไง...ก็นาวาไม่ยอมไปอยู่เป็นเพื่อน...พี่ก็ต้อง ‘หนี’ ออกมา นอนโรงพยาบาลคนเดียวน่ากลัวจะตาย” อดัมยังหันหลังให้กับเตียงที่มีน้ำฟ้านั่งอยู่ และทุกคำพูดของอดัมน้ำเสียงเสมือนว่าตอนนี้เหมือนคนที่กำลังเรียกร้องความสนใจจากน้ำฟ้า 

“…หนี!...กลัว!...” น้ำฟ้าทวนคำของอดัมด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก เพราะเธอไม่คิดว่าคนอย่างอดัมจะมีคำสองคำนี้ และอีกอย่างคืออดัมตอนนี้ไม่เหมือนคนที่พึ่งผ่านเหตุการณ์ร้ายมาเลย เพราะดูเขาไม่เดือดร้อนหรือร้อนใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น เธอเสียอีกที่ตลอดสามคืนที่เธอนอนอยู่คนเดียวเธอต้องรู้สึกตัวกลางดึกจากฝันร้ายที่เกิดขึ้น

อดัมที่ยืนเงียบอยู่นานเขากำลังรอน้ำฟ้าว่าเธอจะทำอย่างไร หลังจากที่ไม่เจอกับเขามาสามวัน แต่แล้วคิ้วหนาก็ต้องขมวดเข้าหากัน เพราะไม่มีการเคลื่อนไหวใดจากคนที่เขารอคอยอยู่ อดัมขยับหันกลับไปมองความเงียบนั้น สิ่งเดียวที่เขาเห็นคือน้ำฟ้ายังคงนั่งอยู่ที่เดิมแต่สายตาของเธอมองไปอีกทาง ดั่งกับว่าตอนนี้เธอกำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิด เรื่องอะไรนั้นตัวเขาก็ไม่อาจเดาได้

ทางด้านน้ำฟ้าตอนนี้เธอไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องทำอย่างไร และการกระทำของอดัมตอนนี้กำลังก่อความสับสนให้กับเธออย่างบอกไม่ถูก แล้วที่เธอยังไม่เข้าใจก็คือทำไมเธอยังต้องอยู่ที่นี้ด้วย ก็ในเมื่อเขาไม่ได้ต้องการเธอแล้ว เธอก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่าเขายังต้องการอะไร ทั้งๆที่เขาทิ้งเธอไปแล้ว ใช่!เขาทิ้งไปแล้ว แล้วเมื่อกี้มันคืออะไรกัน น้ำฟ้าที่คิดกลับไปกลับมาอีกครั้งและเมื่อเธอไม่ได้คำตอบน้ำตาเจ้ากรรมก็ค่อยๆไหลออกมา 

“…นาวา...” อดัมเรียกหญิงสาวอีกครั้งอย่างแผ่วเบา และตอนนี้เขามานั่งบนเตียงข้างกายเธอและเหมือนเธอจะไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าเขานั่งเบียดเธออยู่ อดัมขยับแขนอย่างระมัดระวัง เพราะแผลตรงไหล่และหน้าท้องยังสร้างความทรมานให้กับเขาอยู่ แต่บางอย่างที่กำลังเกิดขึ้นในความรู้สึกของน้ำฟ้าทำให้เขาต้องดึงร่างบางเข้ามาสวมกอดใบหน้าของเธอซบกับแผงอกกำยำและต่างก็เงียบมีเพียงเสียงลมหายใจ และธารน้ำใสจากดวงตาน้ำตาลเข้มที่ไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง

“…นาวาเป็นอะไรไป...หืม?” อดัมเอ่ยถามด้วยเสียงที่แผ่วเบา มือใหญ่ลูบผมปลอบประโลมอย่างอ่อนโยน น้ำฟ้าทำเพียงส่ายหน้าเป็น          คำตอบแทนความจริงที่ค้างอยู่ในจิตใจ เธออยากถามเขาเหลือเกินว่าทำไมถึงทิ้งเธอไว้...ทำไมเธอถึงไม่ใช่คนที่พี่บลูเลือก แต่ทุกคำถามถูกกลืนลงคอ

“ดึกแล้ว...พักผ่อนนะคะ” น้ำฟ้าพูดหลังจากกลืนคำถามกับก้อนสะอื้นลงคอ และขยับตัวออกจากอ้อมอกที่แสนอบอุ่นนั้น “...เอ่อ!...แล้วนาวาช่วยอะไรได้บ้างคะ”    น้ำฟ้าถามกลับเมื่อมองอดัมอย่างเต็มตาและถ้าสังเกตดีๆจะเห็นว่าเขาดูซีดมากและดูอ่อนเพลีย

อดัมขยับตัวและจัดท่านอนของตัวเองและเรียกน้ำฟ้าให้มานอนข้างๆเขาทางด้านซ้าย น้ำฟ้าค่อยๆปิดเปลือกตาลง อดัมก้มหน้าเพื่อให้ริมฝีปากสัมผัสแผ่วที่หน้าผากมนและต่างก็เข้าสู่นิทราอย่างเงียบสงบโดยที่ทั้งสองก็ยังคงเก็บความรู้สึกของตัวเองไว้

❧❧❧❧❧❧❧❧



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


รออยู่ค่ะไรซ์ขอบคุณนะคะที่ลงให้อ่านสนุกมากค่ะ
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
  • ขอบคุณเช่นกันค่ะ ที่เข้ามาอ่าน โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รอๆๆๆไไไไ
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกมากๆเลยคะ แบบว่าอ่านแล้วฟินเว่อ ^^ อัพต่อเลยค่ะ
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
  • ^^ ขอบคุณค่ะ มาต่อแน่นอนคะ โดย RungArunoThay | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ร นะ
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
  • รับทราบค่ะ โดย RungArunoThay | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
จะลงจนจบไหมค่ะ
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
  • ลงจนจบค่ะ ถึงเดือน กรกฎาคม 59 ค่ะ (แต่อ่านฟรีได้ตามที่แจ้งไว้คะ) ที่เหลือ จนจบ ติดเหรียญ ^^ โดย RungArunoThay | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ต่อเลยค้่
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อัพต่อเลยๆกำลังฟิน
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ชอบอัพต่อเลย😙😙😙
โดย Anonymous | 2 years, 11 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha