[จบ] มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต (Mafia's King)

โดย: รุ่งอรุโณทัย



ตอนที่ 54 : มาเฟีย 'จ้าว ชีวิต XV (100%)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

มาเฟีย‘จ้าว’ชีวิต (Mafia’s King) 

เนื้อหาทั้งหมด 28 ตอน จำนวน 406 หน้า

และอีก 4 ตอนพิเศษ จำนวน 20 หน้า

จะอัพเพียง 60% แค่ถึงตอนที่ XVII (บางส่วน)


ฉบับ E-book 

ebooks.in                ...นายอินทร์...


                          เรียนท่านผู้อ่านแฟนเพจ NiyayRak คะ

                                มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต ( Mafia's King)

                             จะลงอัพให้จนจบแน่นอน ภายในเดือน กรกฎาคม 59(จะมาเรื่อยๆ...จนจบ) และจะมีการล็อคตอนที่เกินโค้วต้าตามที่แจ้งไว้                                                                   จะอัพเพียง 60% แค่ถึงตอนที่ XVII (บางส่วน) 

วันนี้(28.06.59)ลงเพิ่มค่ะ เพราะมีผู้มาให้เหรียญกำลังใจค่ะ ....

(ช่วงสิ้นเดือน ของนักบัญชี มันจะยุ่งมาก แต่เพื่อตอบแทนท่านที่มอบเหรียญ กับ ท่านที่เสียสละเวลาเข้ามาอ่าน) จัดไป.....



มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต 

ตอน XV (100%)

“แล้ว?” หนูนาถามกลับและสายตาย้ายไปมองบุตรชายคนเล็กที่ยิ้มและเลิกคิ้วมองแม่ด้วยสายตาที่อ่อนแสงลง และหันไปมองน้ำฟ้าโดยที่เธอไม่มีโอกาสได้เห็นสายตาที่บ่งบอกถึงบางอย่างยามที่มองมาที่น้ำฟ้า แต่     หนูนายิ้มให้กับสายตานั้นของลูกชายอย่างเข้าใจและเงยไปมองปีเตอร์และยิ้มให้กับเขา 

น้ำฟ้าที่มองคนโน้นทีคนนี้ทีสลับไปมาอย่างไม่เข้าใจ เพราะจู่ๆทั้งห้องก็เงียบแต่สายตาทุกคนก็มองมาที่เธอ แม้แต่คนที่ยืนอยู่ข้างๆเธอด้วยเช่นกัน

“โอเค...ถ้าพี่บลูไม่เป็นอะไรแล้ว...แม่ก็สบายใจ...ยังไงเราก็ระวังตัวไว้บ้าง...แต่ต่อไปถ้าเกิดอะไรขึ้นแล้วปิดพ่อกับแม่อีก...คราวหน้าแม่จะโกรธและไม่พูดด้วย” หนูนาคาดโทษอดัมด้วยสีหน้าจริงจัง อดัมรีบขยับและเข้ามากอดแม่ไว้ทันที

“โถ่!...ผมไม่อยากให้แม่ไม่สบายใจนิ!ครับ...อย่าโกรธลูกคนนี้เลยครับ...เจ็บแค่นี้มันไม่เท่าไหร่หรอกครับ...น้ำตาแม่ทำให้ผมเจ็บยิ่งกว่านี้อีกครับ” อดัมเอ่ยถึงข้อเท็จจริงเรื่องนี้ เพราะที่เขาต้องปิดก็เพราะกลัวแม่ตกใจ!...และแม่ต้องเสียใจ...และถ้าต้องเห็นแม่ร้องไห้ด้วยแล้วเขาแทบจะขาดใจเลย เขายังจำช่วงเวลาหลายปีก่อนได้ที่แม่ต้องมีน้ำตาทุกครั้งที่เขาได้รับบาดเจ็บกลับมาบ้านแทบทุกวัน “พ่อครับผมมีเรื่องจะปรึกษาด้วยครับ” อดัมที่ยังกอดแม่อยู่ หันไปพูดกับพ่อด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียดแต่เห็นเฉพาะพ่อเท่านั้น เมื่อหนูนาเงยมามองบุตรชายอดัมก็ปรับเปลี่ยนสีหน้าทันที ปีเตอร์แค่พยักหน้าและขยับเดินออกจากห้องนอนไป อดัมก่อนที่จะออกตามพ่อไปหันมาบอกน้ำฟ้า

“ดูแลแม่พี่ด้วย...เดี๋ยวพี่กลับมา” และอดัมก็เดินออกจากห้องตาม   ปีเตอร์ไป พร้อมกับเจอาร์ที่ตามออกไปเช่นกัน


“สวัสดีจ๊ะ” หนูนากล่าวทักทายน้ำฟ้าอีกครั้ง เป็นภาษาไทยเมื่อได้อยู่กันตามลำพัง ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

“สวัสดีคะ” น้ำฟ้าทักกลับอย่างอายๆ

“แม่จะไม่ถามหรอกจ๊ะว่าหนูน้ำฟ้ามาอยู่กับพี่บลูเขาได้ยังไง...แต่หนูเป็นอะไรกับคุณบวร ศิริสินธร จ๊ะ” หนูนาเอ่ยออกมาอย่างใจดี และขยับไปนั่งบนเตียงและยื่นแขนให้น้ำฟ้าขยับมานั่งข้างๆ 

“ท่านเป็นคุณพ่อของหนูคะ” น้ำฟ้าตอบตามความจริง เพราะเธอคงไม่กล้าที่จะพูดไม่จริงกับผู้หญิงตรงหน้า ถึงแม้ดูเธอจะใจดีแต่บางอย่างในตัวหญิงผู้นี้บอกให้น้ำฟ้ารู้ว่าเธอเป็นแม่ของอดัมและแน่นอนเธอดูฉลาดมาก

“มันคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญสินะ...ที่หนูกับพี่บลูได้เจอกัน”

“ไม่คะ!...มันเป็นเรื่องบังเอิญคะ”น้ำฟ้าปฎิเสธ หนูนายิ้มกับใบหน้านั้น 

“จ๊ะ!...แล้วหนูโอเคมั้ย” หนูนาถามน้ำฟ้า เพราะเธอรู้จักบุตรชายของตัวเองดี เรื่องที่เขาเปลี่ยนผู้หญิงบ่อยและมากเพียงใด แต่นั้นเธอไม่อยากก้าวก่ายเพราะเป็นเรื่องส่วนตัวของลูก แต่ที่เธอมั่นใจอดัมไม่มีทางบังคับ      ผู้หญิงแน่นอน

“เอ่อ!...หนูุไม่เข้าใจว่าท่านหมายถึงอะไรคะ” หนูนาอดยิ้มกับคำถามของน้ำฟ้าไม่ได้ ถึงเธอจะดูเกร็งๆ แต่หนูนาก็ดูออกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนโง่ แต่ค่อนข้างเป็นคนที่ระมัดระวังคำพูด เธอจะคิดก่อนพูดเสมอต้องบอกว่าเธอได้รับการอบรมสั่งสอนมาเป็นอย่างดี แต่จากใครละ! เพราะหนูนาก็พอรู้ว่านายบวรนั้นเป็นอย่างไร ถึงเธอจะไม่อยากจะสนใจก็ตาม แต่บางอย่างเธอก็ต้องรู้ไว้บ้าง แต่ภรรยาคนปัจจุบันของนายบวรเธอไม่คิดว่าจะเป็นคนที่อบรมสั่งสอนหญิงสาวตรงหน้าได้

“ก็ทั่วๆไปนะจ๊ะ...เพราะแม่เองก็แค่แปลกใจที่เห็นหนูที่นี้...และแม่ก็รู้จักลูกของแม่ดี ว่าเขาเป็นอย่างไร” 

“หนูก็ไม่ทราบคะ...พี่บลูเวลาเขาดีหนูก็แทบตั้งตัวไม่ทัน...แต่ก็มีอะไรหลายๆอย่างที่หนูเองก็ไม่เข้าใจ...และหนูก็ไม่กล้าจะถามพี่เขาเลยคะ” น้ำฟ้าเองก็แปลกใจที่เธอเองบอกความรู้สึกที่เธอไม่เคยคิดจะบอกใครให้กับหญิงสาวที่เป็นแม่แท้ๆของคนที่เธอกล่าวถึง แต่บางอย่างในแววตานั้นเธอรู้สึกว่าเธอไว้ใจและเชื่อใจอย่างบอกไม่ถูก เพียงเวลาไม่นานที่เธอได้คุยและอยู่ด้วย แต่ผู้หญิงคนนี้ทำให้สิ่งรอบๆตัวเธอดูผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก 

หนูนายิ้มให้ทันที ไม่เพียงแต่สิ่งที่น้ำฟ้าพูดออกมา แต่คำว่า ‘พี่บลู’ นั้นทำให้  หนูนารู้ว่าเจ้าลูกชายอารมณ์แปรปรวนนั้นเขาหาอีกส่วนหนึ่งของชีวิตได้แล้ว

“แม่ดีใจที่ได้ยินแบบนี้...ถึงแม้วันนี้หนูยังไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไร...หนูและพี่บลูมีเวลาอีกมากที่จะเรียนรู้กันและกัน...ในบางครั้งหนูก็อดทนให้มากขึ้นหน่อยก็เท่านั้น...และทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี...มีอย่างเดียวที่แม่จะบอกหนูได้ก็คือให้หนูจงมั่นใจได้แล้วว่า หนูเป็นคนสำคัญของพี่บลู นะจ๊ะ”   น้ำฟ้ามองใบหน้านั้นด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง ถึงแม้คนตรงหน้าจะยิ้มให้อย่างอ่อนโยนเช่นเดิม เธอก็อยากจะคิดแบบนั้นแต่มีเหตุผลในใจของเธอที่เธอตรงหน้าอาจจะผิดก็ได้

❣️ ❣️ ❣️ ❣️ ❣️

“เรื่องที่อิกอร์มีทายาท...ตอนนั้นพ่อไม่ได้เช็คเลย” ปีเตอร์พูดออกมาหลังจากฟังเรื่องราวที่เกิดขึ้น “อังเดร” ปีเตอร์เอ่ยชื่อและครุ่นคิด เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นไม่ใช่เฉพาะอดัมที่ต้องระวัง ไหนจะอลันบุตรชายคนโตที่เขาเองไม่อยากประมาทถึงแม้น้อยคนจะรู้ว่าอลันเป็นบุตรชายแท้ๆของเขา แต่ตามกฎหมายอลันนั้นมีศักดิ์เป็นน้าชายเขา เพราะอลันเป็นบุตรบุญธรรมของคุณตาของเขา ที่ต้องเป็นแบบนี้ก็เพียงเพื่อปิดบังฐานะที่แท้จริงของอลันเพื่อความปลอดภัยในการดำรงอยู่ แต่ถ้าผู้ที่ไม่ประสงค์ดีนั้นก็ต้องสืบหาอยู่ดี แต่จะรู้และเจอมั้ยนั้น ปีเตอร์ไม่มีทางปล่อยให้ชีวิตลูกเมียที่เขารักยิ่งกว่าชีวิตของเขาต้องอยู่บนความเสี่ยงแน่นอน

“พ่อไม่ต้องกังวลครับ...ผมจัดการเรื่องนี้ได้แน่นอน...” ปีเตอร์เลิกคิ้วหันไปมองอดัม แต่ก็ไม่สร้างความแปลกใจให้กับเขานัก เพราะอดัมนั้นเป็นคนเจ้าแผนการณ์ไม่ต่างกับหนูนาเลย

“แล้วที่เจ้าบาดเจ็บนี้...คงเป็นฝีมือของ...”

“ครับ...ตอนนั้นผมประมาทเองครับ” อดัมยอมรับ เพราะเขาเองก็คาดไม่ถึงว่าอังเดรจะบ้าระห่ำทำอะไรโจ่งแจ้งกลางวันแสกๆกลางชุมชนขนาดนั้น ถึงแม้การกระทำครั้งนี้ของอังเดรจะมีการวางแผนไว้เป็นอย่างดี

“แต่จากการจู่โจมครั้งล่าสุด...ของฝ่ายนั้น...เราคงต้องเป็นฝ่ายลุกบ้างแล้ว” อดัมพยักหน้าเห็นด้วยกับพ่อ เพราะฝ่ายนั้นอยู่ในที่มืดที่แตกต่างกับเขา 

“ตอนนี้เราแจ้งทุกฝ่ายให้เคลื่อนไหวแล้วครับ...และเหมือนทางนั้นจะรู้ว่าเราลุกแล้ว...พวกมันเก็บตัวเงียบมากครับ” เจอาร์ให้ข้อมูลเพิ่มเติม เพราะที่ปีเตอร์ยังไม่รู้ถึงการเคลื่อนไหวของอดัมก็เพราะอดัมยังไม่เรียกคนของเขามาทำงานนี้ 

“ให้มาเซลกับนิกส์เข้ามาช่วยด้วยแล้วกัน” ปีเตอร์บอก เพราะถ้าเป็นสองคนนี้อดัมน่าจะได้เบาะแสมากขึ้น

“ครับ...พ่อ” อดัมขานรับ และทั้งสามก็จบการสนทนาลง เมื่อประตูห้องนอนถูกเปิดพร้อมกับหนูนาและน้ำฟ้าเดินออกมา

“พีทคะ...เรากลับกันเถอะคะ” หนูนาพูดเมื่อเดินมายืนข้างๆสามี      ปีเตอร์พยักหน้าและผู้น้อยทั้งสามก็กล่าวลาและทำความเคารพผู้อวุโสกว่า


“คุยอะไรกับแม่พี่” อดัมหันไปถามน้ำฟ้าที่ยืนอยู่หลังจากที่เจอาร์กลับเข้าห้องเพื่อดำเนินการตามคำสั่งล่าสุดของนายใหญ่ เพราะเขาต้องประสานงานและแจ้งข้อมูลที่ทางเขาสืบค้นหามาได้ให้กับคนสนิทของนายใหญ่ มาเซลกับนิกส์ ทั้งสองคนที่ไม่ธรรมดาเลยคนในวงการรู้ดี ถึงทั้งสองจะเข้าวัยกลางคนไม่ต่างกับประมุขใหญ่ที่พึ่งออกไปซึ่งพวกเค้าก็ยังคงติดตามนายใหญ่จนจวบปัจจุบัน

“ท่านก็บอกว่า...ให้ทำใจ...และอดทนให้มากๆ” อดัมขมวดคิ้วเข้าหากันโดยทันทีด้วยความแปลกใจ น้ำฟ้าเบี่ยงหน้าหนีเพื่อไม่ให้อดัมเห็นว่าเธอกำลังอดกลั้นที่จะไม่หัวเราะเขา เพราะใบหน้าตอนนี้ของอดัมมันตลกมาก เมื่อเขาทำหน้าแบบไม่อยากจะเชื่อว่าแม่เขาจะพูดแบบนั้น 

“ยายตัวแสบ!!!...หลอกพี่เหรอ” อดัมพ่นเสียงออกมา เมื่อแผ่นหลังของน้ำฟ้าสั่นเทาเพราะเธอกำลังกลั้นหัวเราะเขาอยู่ เขารวบตัวน้ำฟ้าแนบชิดตัวเขาทันที 

“อร้ายยยยย....” น้ำฟ้าที่รู้ตัวว่าถูกเขาจับได้ ก็ร้องออกมาเมื่ออดัมกอดรัดร่างเธอแน่นขึ้น และเธอก็ไม่กล้าดิ้นมากกลัวว่าจะกระทบกระเทือนแผลบาดเจ็บ

“จะทำโทษเด็กเลี้ยงแกะยังไงดีนะ” อดัมที่ยังไม่ยอมปล่อยร่างเล็กที่พยายามดิ้นต้องการอิสระ และวันนี้อดัมเองรู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมากเรื่องที่แม่ไม่เอาเรื่องเขาที่กักตัวน้ำฟ้าไว้ หรือว่าแม่จะไม่รู้ว่าเขาทำอะไรกับเธอไว้ จะว่าการบาดเจ็บครั้งนี้ก็ใช่ว่า แต่จะแย่อย่างเดียวเรื่องดีๆก็มี

“นายครับ” อดัมหันไปตามเสียงของเจอาร์ที่ออกมาจากห้อง 

“มีอะไร?” อดัมที่ยอมปล่อยตัวน้ำฟ้า หันไปถามเจอาร์

“คุณมิกิมาขอพบ” คำของเจอาร์ทำให้รอยยิ้มหายไปจากใบหน้าจิ้มลิ้มโดยที่อดัมไม่ทันสังเกต  อดัมพยักหน้าเป็นการอนุญาตให้คนของเขาให้มิกิเข้ามาได้

“คุณดูดีขึ้นมาก” มิกิทักทายอดัม เมื่อเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเขา อดัมให้เธอนั่งบนเก้าโซฟาตัวยาวและอดัมก็นั่งอยู่ข้างๆเธอด้วยท่าทางสบายๆ 

“อื้ม...ได้พักผ่อนเต็มที่...แล้วมิกิเป็นไงบ้าง” 

“สบายดีคะ...และที่มาวันนี้มิกิจะขอให้คุณเอาคนของคุณกลับไปได้แล้ว” มิกิเข้าเรื่องโดยทันที เพราะตั้งแต่วันนั้นอดัมก็สั่งให้คนของเขาคอยติดตามเฝ้าคุ้มครองเธอทุกฝีก้าว น้ำฟ้าที่ยกน้ำมาให้มิกิก็ทันได้ยินประโยคนั้นของมิกิเช่นกัน แต่เธอก็ทำเพียงวางแก้วน้ำส้มและเดินแยกออกมากลับเข้าไปในโซนบาร์เครื่องดื่ม ซึ่งมิกิเองก็มองตามร่างบางไปเช่นกัน

“อีกสักระยะแล้วกัน...เพื่อความสบายใจของผม” อดัมเอ่ยออกมาสั้นๆ เพราะตั้งแต่ที่เขากับมิกิแยกกัน เขาก็สั่งให้เจอาร์จัดคนคอยเฝ้าติดตามมิกิ  ถึงแม้ตัวเขาจะรู้ว่า  มิกิเกลียดสิ่งนี้มากแค่ไหน และนี้เป็นสาเหตุที่เธอออกมาใช้ชีวิตด้วยตัวเองไม่อยู่ภายใต้การดูแลของบุพพการีที่เป็นหนึ่งใน สมาชิกแก็งของเขา

“มิกิก็คาดไว้อยู่แล้วว่าคุณต้องพูดแบบนี้” อดัมยิ้มให้กับหญิงสาวตรงหน้าที่รู้ทันเขา

“ผมจะเร่งจัดการทุกอย่างให้เร็วที่สุด...ตอนนี้ก็อดทนไปก่อนนะ...ผมจะให้พี่เจอาร์ย้ำไปแล้วกัน” มิกิพยักหน้าอย่างเซ็งๆ และหันไปมองรอบๆ เธอก็สบตากับหญิงสาวที่มองมาทางเธอและอดัมด้วยใบหน้าและแววตาที่เศร้าอย่างเห็นได้ชัด

“งั้นมิกิกลับดีกว่า” มิกิเอ่ยออกมา

“อย่าพึ่งสิ...พึ่งจะมาเองกินมื้อเที่ยงด้วยกันก่อนนะ” อดัมพูดพร้อมกับเอื้อมมือไปจับมือมิกิที่กำลังลุกไป และภาพนั้นน้ำฟ้าเองก็เห็นได้อย่างชัดเจนและตอนนี้ภาพนั้นกำลังส่งผลที่ทำให้เธอหายใจไม่ออก

“เอ่อ...” มิกิลังเล และสายตาก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองหญิงสาวอีกคนที่นั่งหน้าเศร้าอย่างชัดเจน มิกิพยักหน้าและลงนั่งที่เดิม

“นาย” อดัมหันไปตามเสียงเรียกของเจอาร์อีกครั้ง อดัมกล่าวขอตัวกับมิกิและเดินเข้าห้องเจอาร์ไป

มิกิลุกขึ้นเดินไปยังบาร์ที่น้ำฟ้านั่งอยู่และเตรียมจะจัดโต๊ะสำหรับมือเที่ยงที่กำลังจะถูกส่งขึ้นมา เพราะวันนี้เนื่องจากมีแขกมาตลอดช่วงสายจนเกือบเที่ยงอดัมจึงบอกว่าเขาให้คนจัดอาหารขึ้นมาเองดีกว่า

“ให้ฉันช่วยด้วยนะคะ” มิกิที่เดินไปหาน้ำฟ้าพูดด้วยอย่างเป็นมิตร

“เอ่อ...ขอบคุณคะ” น้ำฟ้าที่ลังเลในตอนแรก แต่สุดท้ายเธอก็ตอบตกลงตามเหตุุผลที่อยู่ภายในใจเธอ

“คุณดูหน้าซีดๆนะคะ...ไม่สบายเหรอเปล่า” มิกิที่คอยลอบมอง      น้ำฟ้าและรู้สึกได้ว่าเธอดูกระอักกระอ่วนอย่างเห็นได้ชัด

“เปล่าคะ” น้ำฟ้าตอบแค่นั้นและก้มหน้าทำในสิ่งที่ต้องทำต่อไป 

“เอาละ!...ฉันไม่ได้โง่นะ...” มิกิที่ทนต่อความกระอัักกระอ่วนนี้ต่อไปไม่ไหว เพราะเธอก็เป็นผู้หญิงเหมือนกันเธอดูออกว่าอะไรเป็นอะไร

“ห๊า!...” น้ำฟ้าตกใจที่จู่ๆ มิกิก็เสียงดังและโพล่งเสียงออกมา

“ฉันรู้นะว่าคุณเป็นอะไรกับอดัม...นั้นมันไม่เกี่ยวกับฉัน...เข้าใจมั้ยคะ” มิกิพูดออกไป

“ไม่นะคะ!...คุณอย่าเข้าใจผิดนะคะอีกไม่นานฉันก็จะไปแล้ว”      น้ำฟ้ารีบพูดเพราะกลัวว่ามิกิจะเข้าใจเธอผิด เพราะเธอไม่ต้องการให้อดัมกับมิกิต้องขัดใจกันเพราะเธอ

“ไป!” เสียงของอดัมเรียกความสนใจของน้ำฟ้าและมิกิโดยทันที “เมื่อกี้เธอพูดอะไร?” อดัมเดินมาประจันหน้าและเค้นถามน้ำฟ้า

“อดัม...ปล่อยเธอนะ...คุณกำลังทำให้เธอเจ็บ” มิกิเสียงดังใส่อดัม เพราะอดัมที่เค้นเสียงถามน้ำฟ้าเขาไม่ได้ทำเพียงแค่ถาม แต่เขาใช้มือใหญ่เกาะกุมไหล่บางและบีบมันอย่างที่ตัวเขาก็แทบไม่รู้ตัวเลย เพราะน้ำฟ้าเลือกที่จะเงียบและอดทนต่อความเจ็บปวดนั้น เพราะหัวใจเธอที่เป็นอยู่ตอนนี้มันเจ็บยิ่งกว่าที่เขาจะเข้าใจและรับรู้มันได้

“นาย!” เจอาร์ที่ได้ยินเสียงของมิกิ ก็รีบเข้ามาห้ามอดัมที่อารมณ์ขุ่นมัวกำลังพุ่งสูงขึ้น อดัมปล่อยมือออกจากไหล่บางนั้น 

“ขอโทษนะคะฉันขอตัว” น้ำฟ้าพูดแค่นั้นและเดินเลี่ยงกึ่งวิ่งเข้าห้องนอนของอดัมกับเธอไปทันทีที่เป็นอิสระ 

“มิกิ...ขอโทษนะวันนี้คงไม่สะดวกแล้ว” อดัมหันมาพูดกับมิกิแค่นั้น และเดินตามน้ำฟ้าเข้าห้องไปทันที  มิกิได้แต่มองและส่ายหน้าไปมา

อดัมที่เข้ามาในห้องนอนแต่ทุกอย่างในห้องว่างเปล่า เขาเดินไปที่ห้องน้ำและเมื่อพยายามจะเปิดประตู.... 

“นาวา!...” อดัมเคาะประตูเรียก มั่นใจว่าเธออยู่ในห้องน้ำ น้ำฟ้ายกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองทันทีเพื่อไม่ให้เสียงร้องไห้เล็ดรอดออกไปให้คนที่ยืนอยู่หน้าประตูต้องได้ยิน น้ำฟ้าหายใจเข้าออกยาวๆ และกลืนเสียงสะอื้นของตัวเองลงคอพร้อมกับเช็ดน้ำตาที่พึ่งจะไหลออกมาเพียงเล็กน้อย

“ผลั๊วะ” 

“ตกลง!...เป็นอะไร” อดัมถามทันทีเมื่อน้ำฟ้าออกมาจากห้องน้ำ

“เปล่าคะ” 

“เปล่า! เปล่า! ตอบเป็นอยู่อย่างเดียว...ฉันมันดูโง่มากเลยเหรอไง?” อดัมถามกลับและยืนดักหน้าน้ำฟ้าที่พยายามจะเดินหนี

“…..” น้ำฟ้าได้แต่หลบตาและก้มหน้าเพื่อไม่ให้อดัมเห็นน้ำตาที่กำลังจะไหล 

“โธ่เว้ย!...”  อดัมคำรามเสียงดัง และเดินออกจากห้องนอนไปทันที ‘ปัง’ น้ำฟ้าได้แต่สะดุ้งตกใจกับเสียงปิดประตู 

“นาย”

“จะออกไปข้างนอกเหรอ?” 

“ครับ” อดัมพยักหน้าและเดินเลยไปยังห้องออกกำลังกาย โดยที่ทั้งสองไม่รู้ตัวว่าถูกแอบมองจากหญิงสาวอีกห้องหนึ่ง

น้ำฟ้าค่อยๆปิดประตูห้องและกลับมานั่งที่เตียงนอน พร้อมกับความรู้สึกที่สับสนอย่างเห็นได้ชัด เพราะตอนนี้เธอกำลังจะตัดสินใจทำบางอย่าง...

“นาวาขอโทษนะคะที่ต้องผิดสัญญากับพี่บลู...” น้ำฟ้าพึมพำพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาเมื่อเธอได้ตัดสินใจที่จะทำบางอย่าง


❧❧❧❧❧❧❧❧





ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


สนุก
โดย Yookyooy | 1 year, 7 months ที่ผ่านมา
  • ^^ โดย RungArunoThay | 1 year, 7 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ขอบ!!!
โดย Anonymous | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
  • สั้นๆๆ ความหมายดี ขอบคุณค่ะ โดย RungArunoThay | 2 years, 8 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
😀😀
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกมากค่ะขอบคุณน่ะค่ะที่ลงให้อ่าน
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รออยู่นะ😘😘😘
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รอยุนะค่ะ
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
D
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกคะ รอค่ะ
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อ๊าย ติดๆๆๆๆๆอัพอีกนะ กะลังลุ้นเลย
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
  • 555 สนุกค่ะ เดี๋ยวมาต่อค่ะ นะค่ะ โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกคะ ลุ้นๆ
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
  • ^^ ขอบคุณค่ะ โดย RungArunoThay | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รอยุนร้า
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
รอติดตามอยู่นะคะ
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อยากอ่านอีก รอๆๆคะ
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
อ่อยยยยย
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ฟินตาม~~~
โดย Anonymous | 2 years, 10 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha