นางรอง (จบแล้ว)

โดย: เฌอรามิล



ตอนที่ 11 : ผลพวง 40%


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

"นาย...ให้เนื้อทองไปพบที่ท้ายไร่ทำไมคะพี่ส้ม..." เท้าเล็กย่ำเดินตามคนงานหญิงในไร่ไปด้วยใจหวั่นๆ หล่อนนอนไม่หลับทั้งคืนกระทั่งรุ่งสางด้วยเกรงอัศเวทย์จะกลับมาคิดบัญชียามดื่น แต่ปรากฏว่าไม่เห็นแม้แต่เงา ครั้นเช้าขึ้นมาส้มก็ขึ้นมาตามถึงห้อง บอกว่าเขาต้องการพบตัวด่วนและให้ไปหายังที่เกิดเหตุ

"พี่ไม่รู้หรอก...ไป เถอะพี่จะแวะไปทำงานแล้ว ขืนชักช้านายจะโกรธยิ่งกว่าเดิม" เท่าที่จำความได้เนื้อทองยังไม่เคยเผชิญหน้ากับชายหนุ่มยามที่เขา 'ไม่โกรธเลยสักครั้ง'

"ขอบใจจ้ะพี่ส้มที่เดินมาเป็นเพื่อน" เนื้อทองยิ้มแหยๆ เดินกะเผลกไปบนทางเท้าตามร่ององุ่น เมื่อวานหล่อนเผลอล้มตกบันไดตอนวิ่งลงจากกระท่อมไปหลบเขม่าควันในห้องน้ำ ทำให้ข้อเท้าอักเสบบวมขึ้นมาทันตาเห็นตั้งแต่เช้า ทั้งๆ ที่ตอนเกิดเหตุไม่รู้สึกเจ็บด้วยซ้ำ อาจเป็นเพราะฤทธิ์จากความตกใจ และกลัวอัคคีเพลิง

สายตาสาดมองไกลไปยังท้ายไร่ที่บัดนี้ยังคงมีควันลอยฟุ้งให้เห็น ทั้งยังทิ้งรอยจากการถูกดเผาไหม้เป็นบริเวณกว้าง ต้นไม่ใบหน้าล้วนแล้วแต่ดำเป็นตอตะโก แลเห็นไปแต่ไกล หล่อนกับส้มขอพลอยขึ้นรถคนงานที่เข้ามาในไร่ แต่ก็มาได้แค่ครึ่งทาง ที่เหลือคงต้องเดิน โชคยังดีที่ไม่ต้องเดินตั้งแต่ออกจากบ้าน ไม่เช่นนั้นย่ำเย็นก็ยังไม่รู้จะถึงหรือเปล่า เพราะระยะทางไปท้ายไร่อยู่ห่างจากเรือนใหญ่หลายกิโล

ได้มาถึงตรงนี้แล้วหล่อนก็ยังต้องเดินอีกไกลอยู่ดี...เท้าก็เจ็บ...


ร่างใหญ่ยืนตระหง่านมือกอดอกทอดมองไปยังเบื้องหน้าที่วายวอดเพราะแรงเพลิงที่ถาโถมทั้งคืน กว่าจะจัดการควบคุมได้เสร็จสรรพก็ปาเข้าไปจวนเช้าของของอีกวัน ความเสียหายนั่นหรือ...ก็กินพื้นที่ไปเกือบครึ่งของผืนดินที่รกร้างตรงหน้าเลยทีเดียว ดีนะที่มันคือที่ดินร้างยังไม่มีโครงการจะขุดถางลงแปลงองุ่นเพิ่ม ไม่อย่างนั้นแล้วคงขาดทุนวอดวายไปกว่านี้แน่

"นาย..." เนื้อทองยืนก้มหน้าเท้าชิดประสานมืออยู่ด้านหลังร่างสูงใหญ่ หล่อนเองก็รู้สึกผิดเมื่อเห็นซากผืนป่าไหม้มอดเกือบหมดเพราะความประมาทของตน

"มาแล้วเหรอแม่ตัวดี..." เสียงนั้นเนิบช้าแต่ห้าวลึก...ฟังแล้วชวนให้ระแวงใจยิ่งนัก เนื้อทองกลอกตามองแผ่นหลังกว้างแล้วก็หลับตาปี๋กลั้นหายใจเม้มริมฝีปากรอรับคำถากถางด่าทอ

"ว้าย!!" แต่ผิดคาด...หล่อนกลับถูกมือใหญ่หันมาตะปบจับที่ท้ายทอยและดึงเหวี่ยงร่างหล่อนลงไปกองกับพื้นตรงหน้า...ทับอยู่บนกองขี้เถ้าดำมอด ข้อเท้าที่แพลงพลิกอยู่แล้วยิ่งระบมซ้ำ ก่อนจะได้คิดอะไรมากไปกว่านั้นความมารู้สึกเจ็บก็บังเกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อปอยผมถูกจับเป็นกระจุกและดึงจนหน้าหงาย

"ดู!! ดูซะให้เต็มตาแม่ตัวดีว่าทำอะไรลงไป! เธอเกือบจะเผาที่นี่ทั้งหมดถ้าไอ้เพิกมันเห็นเหตุการณ์ไม่ทัน เราทุกคน...เกือบตายเพราะเธอจุดไฟเผา!! คนงานเป็นสิบต้องบาดเจ็บเพราะช่วยกันดับไฟเมื่อคืน บางคนถูกไฟลวก บางคนถูกตอไม้แทงงานการเสียหายต้องหยุดกันไปกว่าครึ่ง!!เธอมันเกิดมารกโลกจริงๆ เนื้อทอง ฉันไม่น่าเข้ามาช่วยเลย!!" น้ำเสียงเดือดดานตวาดลั่นใส่หน้าผู้ตกเป็นเบี้ยล่าง หล่อนน้ำตาร่วงผล็อย ถึงคราวคงไม่รอดจากเงื้อมมือมารเสียแล้ว แต่ก็ดีเหมือนกันทุกอย่างจะได้จบ

"เนื้อทองไม่ได้ตั้งใจ ถ้าเนื้อทองรู้ว่ามันจะร้ายแรงขนาดนี้เนื้อทองคงจะยอมตายไปเสียดีกว่า"

"แต่เธอก็ไม่ตาย! แถมนับวันก็ยิ่งสร้างแต่ปัญหากับความเดือดร้อนไม่หยุดไม่หย่อน บอกฉันสิเนื้อทอง บอกฉัน!! ว่าฉันจะจัดการกับเธอยังไงดี!" ความสูญเสียที่หล่อนก็สร้างบาดแผลให้ไม่น้อยไปกว่าที่เขากำลังลงแรงกับหล่อนในยามนี้มันตอกลึกอัศเวทย์ให้สั่นไปทั้งตัวด้วยความโกรธเกรี้ยว หากแต่เขาก็ยังจำเป็นต้องเลี้ยงเนื้อทองเอาไว้ตามคำสั่งเสียของภรรยาผู้ล่วงลับ

มันคือสิ่งเดียวที่หล่อนร้องขอก่อนสิ้นลม ซึ่งหากไม่ฝ่าฝืนเขาคงรู้สึกผิดไม่น้อยเช่นกันที่ทำให้ดวงวิญญาณของหญิงสาวอันเป็นที่รักไปสู่สุขติไม่ได้สถานการณ์ในหัวอกที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก มันอัดอั้นแทบจะเป็นบ้าเอาไว้ง่ายๆ จริงๆ

"เนื้อทองเจ็บ นาย! เนื้อทองขอโทษ ฮือๆๆ" เสียงแหบปนร่ำสะอื้นนั้นทำให้ชายหนุ่มรู้สึกตัวว่าทำรุนแรงเกินวิสัยไปมากโข เขาหาใช่คนที่จะรังแกผู้หญิงตัวเล็กๆ เอาเปรียบผู้ที่อ่อนแอกว่า แต่กับเนื้อทองไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ถึงไม่เคยนึกเอ็นดูหล่อนอย่างที่รู้สึกกับลูกน้องคนงานอื่นๆ นับวัน เด็กสาวก็มีแต่จะสะสมตะกอนความชิงชังมากเข้าไปทุกที

ชายหนุ่มละมือจากการกระชากปอยผมยาวซึ่งมัดรวบเป็นหางม้าพอดีมือของเขา สำนึกฝ่ายดียังคงเหลือแม้เพียงน้อยนิดก็ตาม เขามองร่างเล็กที่นั่งก้มหน้าหันหลังไห้นั่นอย่างนึกเวทนา หล่อนร้องแต่ไม่กล้าส่งเสียง แผ่นหลังเล็กแคบสะท้านไหวมือข้างหนึ่งของหล่อนปิดปากสะกดเสียงอื้นไม่ให้เล็ดรอด

"กลับไปอยู่ในกระท่อมของเธอซะ...ถ้าไม่อยากให้ฉันกระทืบตายซะก่อน!" ประกาศิตสั่งด้วยน้ำเสียงอันน่าเกรงขาม เนื้อทองกัดฟันข่มความเจ็บตรงข้อเท้าที่พลิกแล้วพลิกอีกยันตัวลุกยืนหวังเดินไปที่กระท่อมหลังเก่า ซึ่งบัดนี้ดูรกไปด้วยเขม่าไฟและเศษหญ้าเศษไม้ที่ปลิวไปเกาะ แม้มันจะไม่ถูกเผาด้วยอยู่ห่างจากพงหญ้าที่ถูกไฟลามพอสมควรแต่ก็ได้รับผลกระทบไม่น้อย จากที่เคยซอมซ่ออยู่แล้ว บัดนี้ก็ยิ่งอนาถไปอีกเท่าตัว

"ไป!!"


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha