พันธนาการรักสีเพลิง

โดย: รมย์ธีรา



ตอนที่ 4 : ห่วง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

"อีกอย่างมิกะเขาเป็นนางแบบมีชื่อเสียง ถ้าไปที่ที่มีคนมาก จะทำอะไร

ก็ไม่สะดวก" ชินอธิบายเพิ่มเติม ชี้ไปที่รูปของมิกะที่ติดอยู่หน้าร้าน

"คุณมิกะเป็นนางแบบเหรอคะ" เพลินหันไปมองมิกะด้วยความทึ่งแต่ก็ไม่แปลกใจสักเท่าไรในเมื่อมิกะสวยมาก

"ใช่จ๊ะ" มิกะยิ้มๆ นั่งลงที่เก้าอี้ที่ชินดึงออกมาให้นั่ง

"มิน่าสวยจัง" เพลินพูดชมแบบเด็กๆ

"เพลินก็สวยนะ เป็นนางแบบได้เหมือนกันรู้ไหม" มิกะเองก็ชื่นชมเพลินเหมือนกัน เธอดูเป็นเด็กสดใสน่ารัก หญิงสาวยิ้มรับคำชมเล็กน้อย

"อายุเท่าไรจ๊ะ" มิกะชวนคุย ปล่อยให้หน้าที่การสั่งอาหารเป็นของสองชายหนุ่ม

"อายุ 19 คะ แต่อีก 7 เดือนก็ 20 แล้วนะคะ" เพลินพูดอย่างภาคภูมิใจ ทำหน้าตาขึงขังว่าเธอโตเป็นสาวแล้ว

"จ๊ะๆ ..เชน นายหลอกเด็กเหรอ" มิกะหันไปแซวเชน

เชนไม่ตอบแต่ยิ้ม เขาเองก็อึ้งๆ เหมือนกันที่รู้ว่าเธอยังไม่ 20 นี่เขาพรากผู้เยาว์เหรอเนี่ย

ชินเป็นคนจัดการสั่งอาหารให้เรียบร้อย เขายกเครื่องดื่มชนกับเชนอย่างถูกคอด้วยภาษาไทย เพื่อที่คนอื่นๆ จะได้ไม่รู้ความหมายในคำพูดของพวกเขา

"เออ...คุณเชนคะ" เพลินนั่งฟังพวกเขาพูดภาษาไทยอย่างงงๆ จึงอดสงสัยไม่ได้

"ว่าไง" เชนหันมามองหญิงสาวที่เรียกเขา

"ทำไมคุณมิกะกับคุณชินพูดภาษาไทยได้ล่ะคะ" เธอชี้ไปที่ทั้งสาม

"มิกะเป็นลูกครึ่งไทยเหมือนกัน โตที่เกาหลีนะ ส่วนชินเป็นน้องชายของเชนจ๊ะ แล้วก็ไม่ต้องเรียกคุณก็ได้ เรียกว่าพี่นะ" มิกะเป็นคนตอบเพลินแทนเชน

"ห๊า...คุณชินกับคุณเชนเป็นพี่น้องกันเหรอคะ" เพลินไม่อยากจะเชื่อ

เธอมองดูหน้าตาของทั้งสองที่ไม่ได้คล้ายกันสักเท่าไรนัก

"ใช่ ทำไม ไม่เหมือนกันเหรอ" ชินพูดขำๆ เขาไม่ใส่ใจคำพูดของเธอสักท่าไร เพราะรู้ว่าเธอเป็นเด็ก

"ปะ...เปล่าคะ เหมือนกันอยู่คะแต่..." เพลินรีบแก้ตัวเพราะกลัวถูกว่าทำท่าจะพูดอะไรต่อแต่ก็หยุด

"นี่ยัยลูกหมาน้อย ตกลงเธอจะมากินข้าวหรือถามคำถามกันเนี่ย" เชนหันไปทำเสียงดุใส่เธอ เขาเริ่มรำคานที่เธอถามนั้นถามนี่ไม่หยุด

หญิงสาวนิ่งเมื่อถูกเชนต่อว่า

"เชนใจร้าย ดูซิเพลินกลัวเลย" มิกะจึงออกตัวแทนเพลินทันที เธอรู้สึกชอบเด็กสาวคนนี้อย่างบอกไม่ถูก เธอดูน่ารักน่าสงสาร แต่ถึงแม้เชนจะทำท่าดุใส่เพลินแต่เขาก็ตักอาหารให้เธอตลอด จนแทบจะเต็มจานเธอไปหมด

// ตี้ๆๆๆๆๆๆ // เสียงโทรศัพท์ของเชนดังขึ้น เขาจึงขอตัวไปรับโทรศัพท์ข้างนอกร้าน มิกะได้โอกาสเชนไม่อยู่จึงชวนคุยต่อด้วยความอยากรู้อยากเห็น อยากรู้จักเด็กสาวที่มีความสำคัญกับเชน

"เพลินแล้วมาที่นี่กับเชนนะ พ่อ แม่ไม่ว่าเหรอ" คำถามของมิกะทำเอา

หญิงสาวนิ่งเธอไม่กล้าบอกว่าเธอถูกขายมาให้กับเชนชินเห็นแล้วก็สงสารจึงชิงตอบแทน

"พ่อ แม่เพลินเขาฝากเพลินไว้กับเชนนะ ตอนนี้พวกเขาต้องไปดูงานที่อื่น" ชินหาเหตุผลให้ดูไม่น่าเกลียด พร้อมยกแก้วดื่มมองหน้าเพลินอย่างมีความหมาย

หญิงสาวมองหน้าชินด้วยความซาบซึ้งใจ

"งั้นเหรอ ดีจังนะ นี่เคยดื่มเหล้าปั่นไหม ของที่เกาหลีนะรสชาติดีนะ" มิกะเริ่มชวนเพลินดื่ม แต่หญิงสาวส่ายหน้า

"เพลินยังอายุไม่ถึงค่ะ" หญิงสาวปฏิเสธอย่างมีมารยาท เธอไม่ได้รู้สึกอยากจะดื่มเท่าไรนัก

"ไม่เป็นไรหรอก ชิมหน่อยนะ" มิกะพยายามขยั้นคะยอ เพราะเธอเองตอนนี้ก็เริ่มมีอาการตึงๆ เพราะดื่มไปเยอะ เธอพยายามให้เพลินดื่มเป็นเพื่อนให้ได้ สุดท้ายเพลินจึงจำยอมลองดื่มตามที่มิกะบอก

"มิกะ ชินว่าอย่าเลย มิกะเมาแล้วนะ เพลินยังเด็กอยู่" ชินร้องห้ามเพลินแต่ก็ไม่ทันเพราะหญิงสาวกระดกแก้วเข้าปากไปเรียบร้อยแล้ว

"ไม่เป็นไรน่าชิน มิกะอยู่กับชินนะ ชินดูแลมิกะได้อยู่แล้ว อีกอย่างเพลินก็จะได้ลองชิมเหล้าของเกาหลีด้วยไง เป็นไงอร่อยไหม" มิกะหันไปถามเพลินแล้วยิ้มๆ

"มันก็หวานๆ ดีคะ ขอเพลินดื่มอีกได้ไหมคะ" หญิงสาวเริ่มติดใจในรสชาติที่ได้ชิมเป็นครั้งแรก

"ได้ซิจ๊ะ ติดใจแล้วล่ะซิ" มิกะรีบเทเติมให้เพลินทันที หญิงสาวดื่มไปหลายแก้วก็เริ่มมีอาการเมาเพราะเธอไม่เคยดื่ม

"เพลินพอได้แล้วล่ะ เดี๋ยวเชนมาเห็นเขาจะว่าเอานะ...." ไม่ทันขาดคำของชิน เชนก็เดินเข้ามานั่งพอดี เชนกลับมานั่งมองเพลินที่มีสีหน้าแดงระเรื่อ กำลังยกแก้วดื่มอย่างสนุก โดยมีมิกะเป็นคนคอยสนับสนุน

"ดื่มอะไรนะเพลิน เชนถามเสียงดุๆ เพลินหันไปมองหน้าเชนแล้วยิ้มหวานให้กับเขา

"พี่มิกะ ... ชะ..ชวนเพลินดื่ม...คะ คุณเชนจาดื่มด้วยกานไหมค่า" เพลินพูดเสียงยานๆ เริ่มนั่งเอนไปเอนมาจนเชนต้องโอบไหล่เธอประครองเอาไว้ ทำเอามิกะและชินขำ

"มิกะทำไมชวนเพลินแบบนี้ ชินทำไมไม่ห้าม" เชนหันไปดุใส่คนที่กำลังหัวเราะอยู่

"ห้ามแล้วฟังที่ไหน" ชินพูดไปส่ายหัวไป แต่ก็ยังกลั้นหัวเราะอยู่

"โธ่...ก็ไม่รู้นี่นาว่าเพลินจะคออ่อนขนาดนี้" มิกะยังไม่วายแก้ตัวนำขุ่นๆ ความจริงที่เธอทำแบบนี้เพราะอยากจะแกล้งเชนด้วย

"ไม่ต้องมาแก้ตัวเลยนะ เพลินยังเด็กอยู่นะมิกะ" เชนดึงแก้วออกจากมือของเพลินแล้ววางให้ห่างมือ หญิงสาวพยายามคว้าแก้วเอาไว้ แต่ก็ไกลเกินเอื้อม

"แหม บ่นไปได้เชนนี่น่าเบื่อจัง" มิกะพูดงอนๆ หันหน้าไปทางอื่นแล้วกลั้นหัวเราะ

"กลับเถอะ เพลินท่าจะไม่ไหว" เชนพูดเพราะหญิงสาวเริ่มโวยวายเสียงดัง เพราะถูกเชนขัดใจเอาแก้วออกไปจากมือของเธอ

ชินเองก็เห็นด้วย เขาจัดการจ่ายค่าอาหาร และพามิกะออกจากร้านทันที ส่วนเชนนั้น กว่าจะพาเพลินออกมาจากร้าน ออกมาได้ก็เหนื่อยเหมือนกัน เพลินเดินไปโต๊ะนั้นที โต๊ะนี้ที หัวเราะร่วนไปทั่วร้าน จนเขาต้องอุ้มเธอออกมา

ขึ้นรถ

"มิกะ...เธอแกล้งฉัน" เชนพูดเสียงหนักๆ ใส่มิกะแล้วอุ้มเพลินเข้าไปในรถ

“ฮิฮิ ก็มิกะเห็นเพลินน่ารักดี แล้วเชนก็ดูห่วงน้องเค้า ก็เลยแกล้งนิดหน่อยอยากรู้ว่าตอนเมานะ เชนจะทำไง" หญิงสาวสาวตอบน้ำเสียงคึกคัก สนุกนักที่ได้แกล้งเชนหน้าเคร่งให้หัวปั่นได้ขนาดนี้

เชนส่ายหัวด้วยความเหนื่อยใจ

"เด็กบ้า ชอบหาเรื่องให้อยู่ได้" เขาหันไปพูดกับเพลินที่กำลังนอนหลับอยู่ข้างๆ ด้วยความเมา

"ชิน เดี๋ยวนายไปส่งฉันก่อนนะ แล้วค่อยไปส่งมิกะนะ" เขาหันไปสั่งการกับชินที่เป็นคนขับรถ

แล้วพวกเขาก็มาถึงคอนโด เชนอุ้มร่างของหญิงสาวขึ้นคอนโดเขาวางร่างเธอลงบนที่นอนแล้วมองดูใบหน้าแดงๆ ด้วยพิษเหล้าเนื้อตัวร้อนผ่าว ชวนให้เขานึกถึงวันนั้นวันที่เธอเมายา และเขาได้สัมผัสเธอ ใบหน้าของเธอในตอนนี้ทำให้เขารู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมา เขาจ้องมองหญิงสาวอย่างมีความหมาย

"เธอผิดเองนะที่เมา" เขาพูดเบาๆ แล้วจะการถอดเสื้อผ้าของตัวเองแล้วนอนลงไปทับที่ตัวเธอ หญิงสาวรู้สึกเหมือนฝัน เธอมองหน้าของชายหนุ่ม ที่ใกล้เขามา แล้วประทับจูบที่ริมฝีปากร้อนๆ ของเธอ รู้สึกดีจัง ชายหนุ่มสอดปลายลิ้นเข้าไปอย่างเร่าร้อน

หญิงสาวบิดกายด้วยความวาบหวาม ชายหนุ่มสอดมือหนาเข้าไปในเสื้อของเธอ บีบเคล้นทวงอก และปลุกอารมณ์ยอดถันให้สู่ปลายนิ้วของเธอ มืออีกข้างก็รั้งเสื้อของเธอออกให้พ้นจากตัวของเธอ เผยให้เห็นทรวงอกน่าสัมผัส ชายหนุ่มไม่ลืมที่จะก้มลงไปลิ้มรสชาติของเม็ดทับทิมที่ประดับอยู่บนยอดอกของเธอ

กายของหญิงสาวแอ่นรับสัมผัสของเขาอย่างเสียวซ่าน รู้สึกมึนงงและทรมาน ชายหนุ่มใช่ปลายลิ้นสัมผัสยอดอกของเธอทั้งสองข้างเท่าๆ กัน แล้วเลื่อนใบหน้าลงต่ำไปสู่กลางลำตัวของเด็ก รั้งชั้นในตัวสวยให้พ้นเรือนร่างของเธอ

แล้วส่งลิ้นอุ่นไปสัมผัสกลีบกุหลาบงามของหญิงสาวที่ตอนนี้ปล่อยน้ำหวานหยาดเยิ้มออกมาเต็มไปหมด ชายหนุ่มสำรวจทุกซอกชั้นของกลีบกุหลาบ กายของหญิงสาวบิดเร้าอย่างทรมานมา ชายหนุ่มสอดนิ้วเรียวเข้าไปในช่องรักที่คับแคบของเธออย่างช้า กายของหญิงสาวกระตุกเมื่อมีสิ่งแปลกปลอมเข้าไป

อือ......อะ....... หญิงสาวครางกระเซ้าอย่างเสียงซานเมื่อชายหนุ่มขยับจังหวะเข้าออก พร้อมกับส่งลิ้นอุ่นปลุกอารมณ์เธออย่างต่อเนื่อง ไม่นานร่างไร้แรงของเธอก็เกร็งกระตุก ชาหนุ่มถอนตัวออกมายิ้มกริ่มอย่างพอใจ แทรกร่างหนาเข้าไปในร่างกายของเธอ หญิงสาวสะดุ้งอีกครั้ง เมื่อชายหนุ่มสอดใส่ความเป็นชายเข้าไปในร่างกายเธอ

เจ็บ.....อะ.........อ๊ะ... ใบหน้าของชายหนุ่มแดงก่ำเมื่อต้องอดกลั้นต่อความคับแน่นภายในของเธอ ผ่อนลมหายใจออกมาหนักๆ แล้วเริ่มขยับจังหวะอย่างช้าๆ หญิงสาวตอบสนองเขาได้อย่างดีเยี่ยม เธอยกสะโพกบางเข้ารับจังหวะเขาอย่างดิบดี 

สองขาของเธอเกี่ยวรัดร่างกายของเขาทำให้ร่างทั้งสองแนบแน่ยิ่งขึ้น ไม่นานทั้งสองก็เกร็งกระตุก แต่มันยังไม่จบ ชายหนุ่มยังคงปลุกเร้าอารมณ์เธออย่างต่อเนื่องและยาวนาน ราตรีนี้สำหรับทั้งสองยังอีกไกลนัก

            เวลา 10.00 น. ในวันรุ่งขึ้น................หญิงสาวนอนตื่นสายเหมือนทุกวัน เธอรู้สึกร่างกายไม่มีแรงที่จะขยับ และปวดเมื่อยไปหมดทั้งตัว เธอชั้นกายขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก หัวก็หมุนตระหนักได้ดีว่าเมื่อคืนคงจะดื่มกับมิกะหนักไปหน่อย

"ทำไมปวดเหมื่อยไปหมดเลยล่ะ" หญิงสาวจับที่หลังของตัวเองเธอไม่รู้เลยว่าเมื่อคืนถูกเชนลักหลับ

"สงสัยคุณเชนจะไปทำงานแล้ว" เธอมองดูรอบๆ ห้องแต่ไม่เป็นเงาของชายหนุ่ม แล้วเธอก็ไปอาบน้ำ แต่งตัว

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณเพลิน" เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ในครัว กำลังทำอาหารเช้าอยู่

"เออ..สวัสดีคะ คุณคือ" เพลินมองหน้าหญิงสาวคนนั้นอย่างงงๆ

"อ้อ คุณเชนสั่งให้เนยมาคอยอยู่เป็นเพื่อนคุณคะ" เนยโค้งคำนับให้อย่างสุภาพ

"อ้อ เหรอคะ แล้วคุณเป็นคนไทยเหรอคะ" เพลินพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปหาเธอดีใจที่เนยพูดภาษาไทยได้

"ใช่คะ เนยเป็นคนไทยค่ะ" หญิงสาวแปลกหน้ารับคำสั้นๆ

"ดีจัง" หญิงสาวดีใจที่ตอนนี้เธอมีเพื่อนอยู่เป็นเพื่อนแล้วมานั่งทานอาหารเช้าที่เนยจัดไว้ให้

"เนยรู้ไหมว่าคุณเชนไปไหน" เพลินจิตลองถามเผื่อจะได้คำตอบ

"ไม่ทราบคะ เนยมาถึงก็ไม่เจอแล้ว บอสให้เนยมาอยู่ช่วงที่บอสไม่อยู่เท่านั้นค่ะ" หญิงสาวตอบอย่างระมัดระวัง

"แล้ววันจะกลับกี่โมงคะ" หญิงสาวถามต่อคาดหวังคำตอบจากปาก

"บอสสั่งให้เนยอยู่ถึงตอนบ่าย 2 โมงค่ะ แล้วจะส่งรถมารับคุณ" ผู้ส่งข่าวก็ตอบเท่าที่รู้พลางจัดอาหารที่เพิ่งทำเสร็จใส่จาน

หญิงสาวพยักหน้าอย่างเข้าใจ เธอนั่งลงที่โต๊ะอาหารเนยรู้หน้าที่เอามาเสิร์ฟให้ราวกับเป็นคุณนาย หลังทานอาหารเสร็จ หญิงสาวก็เดินไปเดินมาอยู่ในห้อง สำรวจนั่นจัดนี่เพราะไม่มีอะไรจะทำ เปิดซีรีย์เกาหลีดูก็ฟังไม่ออก หยิบหนังสือมาอ่านได้ไม่นาน หญิงสาวก็หลับไปด้วยความเหนื่อยล้าและอ่อยเพลีย

ทางด้านเชน..............เขากำลังทำงานอยู่ในห้องทำงานสุดหรู ส่วนชินก็กำลังเตรียมงานให้เขา อยู่ที่นี่ชินจะคอยช่วยดูแลงานให้เชนอยู่ตลอดเวลา เพราะงานเชนหนักเขาต้องรับช่วงงานต่อจากพ่อทั้งหมด ทั้งๆ ที่ใจเขาอยากจะแบ่งงานบางส่วนให้กับชินบ้างในฐานะน้องชาย แต่ชุนไม่ยอมชุนไม่ค่อยรักชินสักเท่าไรนัก

"ชิน เดี๋ยววันนี้นายไม่ต้องขับรถให้ฉันนะ ฉันจะขับเอง" เชนพูดอย่างอารมณ์ดี ในหัวเขามีแผนการบางอย่างกับใครบางคน

"ทำไมละ จะไปไหน" ชินรู้สึกแปลกใจเขาไม่ได้เห็นท่าทางของเชนแบบนี้บ่อยนัก

"ก็กะว่าจะพาลูกหมาน้อยไปซื้อของหน่อยนะ"  ชายหนุ่มพูดยิ้ม เขารู้สึกตัวเองมีชีวิตชีวาขึ้นมา เมื่อมีหญิงสาวเข้ามาในชีวิต

"แหม...ดูใส่ใจจริงนะ" ชินรู้สึกขำๆ กับท่าทีของเชนที่ดูใส่ใจเพลินอย่างไม่น่าเชื่อ

"ก็ เมื่อคืนแกล้งหนักไปหน่อย ไม่รู้ป่านนี้จะตื่นรึยัง" เชนมองดูนาฬิกาข้อมือที่ใส่อยู่ เพราะใกล้เวลาที่เขาบอกเธอเอาไว้แล้ว

"งานเดินแบบของมิกะพรุ่งนี้ล่ะ จะไปไหม" ชินหันไปถามเชนก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องทำงาน

"ก็คงไปนะ ฉันยังต้องแสดงเป็นคู่หมั้นอยู่" เชนพยักหน้าอย่างเบื่อหน่าย แล้วทั้งสองก็แยกย้ายกันทำงานต่อ

เวลา 13.00 น. เชนออกจากห้องทำงานเพื่อไปรับเพลินตามที่สัญญาเอาไว้ เขากำลังเดินอย่างอารมณ์ดีออกจากห้องทำงาน แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเสียงของเลขาสาวดังขึ้นอย่างขัดจังหวะ

"เดี๋ยวค่ะ บอส" สาวขาสาววิ่งมาหาเขาท่าทางหอบๆ

"มีอะไร" ชายหนุ่มหันไปมองเจ้าของเสียงขมวดคิ้วเล็กน้อย

"นายใหญ่สั่งให้ไปพบคะ" เขามองดูนาฬิกา แล้วถอนหายใจ แล้วก็เดินไปหาชุนที่ห้องทำงาน

"มีอะไรครับพ่อ" เชนเดินเข้าไปหาชุนในห้องทำงาน

"วันนี้แกต้องพาหนูมิกะไปกินข้าวที่บ้าน" เสียงชุนดังออกมาจากเก้าอี้ที่เขานั่งอยู่ แต่ไม่ได้หันมามองที่เชน

"ไม่ได้ครับวันนี่ผมธุระ" เชนรีบปฏิเสธ

"ธุระอะไรของแก" ชุนหมุนเก้าอี้กลับมามองสายตาเฉียบขาด และเป็นสายตาที่เชนไม่ชอบเอาเสียเลย มันเป็นสายตาที่เย็นชาและไร้เยื้อใย

"เออ..ผม..." เชนถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเห็นสายตานั้นของชุน และเขาไม่อาจจะเอาเพลินออกมาเป็นข้อแก้ตัวได้

"ไม่ได้ ฉันไม่อนุญาต ฉันนัดหนูมิกะไว้ให้แล้ว ไปรับเขาได้เลยตอนบ่าย 2 โมง แล้วแกก็ต้องไปรับเองด้วย ห้ามให้ไอ้ชินไปรับ ฉันไม่ไว้ใจมัน" คำสั่งของชุนทำเอาเชนไม่มีข้อโต้แย้ง

"เออ..ครับ" เชนจำใจไปรับมิกะตามคำสั่งโดยที่เขาไม่สามารถบอกเพลินได้เลย เขาขับรถไปที่หน้าบ้านของมิกะอย่างเหม่อลอย

เวลา 14.00 น. ที่หน้าบ้านของมิกะ หญิงสาวเดินออกมาจากบ้านอย่างอารมณ์ดี เธอคิดว่าคนที่มารับเธอคือคนที่เธอรัก แต่ก็ไม่ใช่สีหน้าของเธอเจื่อนลงเมื่อเห็นเชน

"อ้าว ชินไม่มาด้วยเหรอ" มิกะพูดเสียงอ่อยๆ

"ไม่มา พ่อให้ชินขับรถให้นะ" เชนพูดเรียบๆ พามิกะขึ้นรถแล้วขับรถออกมา

"แล้วเพลินล่ะ เป็นไงบ้าง อยู่คอนโดคนเดียวคงเหงาแย่เลย" มิกะพูดลอยๆ

แต่ในใจของเชนเริ่มคิดหนัก เพราะเขานัดเนยไว้แค่บ่าย 2 เนยก็ต้องกลับออกมา แล้วเพลินจะอยู่อย่างไง เดี๋ยวอยู่คนเดียวก็ร้องไห้งอแงอีก เขาคิดอย่างหนักขณะขับรถไปบ้าน

ที่บ้านของตระกูลมัตสึโอกะ ภายในห้องอาหารสุดหรูที่ดูตกแต่งด้วยของราคาแพง โต๊ะอาหารมีชุนนั่งหัวโต๊ะ มิกะและเชน ส่วนชินไม่เคยได้ร่วมโต๊ะอาหารกับชุนเลยสักครั้งเดียว ได้แต่มองดูมิกะอยู่ห่างๆอย่างเจียมตัว เชนกำลังนั่งทานอาหารอยู่ที่โต๊ะอย่างใจลอย

"เชน...แกเป็นอะไร นั่งใจลอย" ชุนสังเกตท่าทางของเชนที่ดูแปลกๆ ตั้งแต่เขาเข้ามาในบ้าน ดูกังวลยังไงก็ไม่รู้บอกไม่ถูก

"เออ เปล่าครับ" เชนส่ายหน้าปฏิเสธ รีบก้มหน้าก้มตากินอาหารเพราะไม่อยากให้ชุนจับได้

"แกสนใจหนูมิกะบ้างซิ" ชุนใช้ช้อนชี้ไปที่มิกะ

"ครับ" เชนรับคำแบบง่ายๆ ตามคำสั่งของชุน มิกะยิ้มเจื่อนๆ มองดูเชนอย่างเข้าใจความรู้สึกเป็นอย่างดีที่ต้องฝืนใจ

หลังจากที่พวกเขานั่งทานอาหารกันเสร็จเชนก็ทำท่าจะขอตัวกลับ

"แกจะรีบกลับไปไหน แกกลับมาคราวนี้ดูแกแปลกๆ ไปนะ" ชุนเห็นท่าทางของเชนที่ดูแปลกไปจนเห็นได้ชัด เขาจึงเริ่มสงสัยว่าเชนมีอะไรปิดบังเขาอยู่

"เปล่าครับ" เชนพยายามบังคับสีหน้าและน้ำเสียงให้เป็นปกติไม่ให้ดูร้อนรน

"เชนเขาเหนื่อยค่ะ คุณลุง แหม...ก็ไปไทยกลับมาก็ทำงาน คงยังพักผ่อนน้อยไปนะคะ ใช่ไหม" มิกะเห็นท่าไม่ดีจึงช่วยพูดแก้ตัวให้

"ใช่ครับ ผมยังเหนื่อยอยู่" เชนรีบเสริมตามคำพูดของมิกะทันที

"เหรอ งั้นลุงคงต้องฝากหนูมิกะช่วยดูแลลูกชายลุงด้วยนะ" ชุนมองหน้าทั้งสองคนแต่ก็ไม่พูดอะไร เขายังไม่เชื่อคำพูดของมิกะสักเท่าไร เพราะดูสายตาของทังสองแล้วยังมีอะไรที่ปิดบังเขาอยู่

"ได้ค่ะคุณลุง" มิกะโค้งคำนับ แล้วทั้งสองก็รีบออกไปจากบ้านทันที

"เชนเป็นอะไรนะ เนี่ยคุณลุงเกือบจับได้นะ" มิกะถามเชนขณะที่เขาขับรถไปส่งเธอ

"เปล่า" ชายหนุ่มพูดอย่างเหม่อลอยรู้สึกแปลกใจกับความรู้สึกตัวเอง นี่

เขาคิดถึงเพลินมากขนาดนี้เลยเหรอ

"บอกมานะ ใจลอยไปไหน" มิกะที่รู้จักเชนมานานเธอย่อมรู้ดีว่าเชนมีอะไรกังวลใจ

"ไม่มีอะไรหรอก ฉันนัดเพลินเอาไว้นะ แต่ไปไม่ได้ ไม่รู้ป่านนี้นอนร้องไห้ไปแล้วมั้ง"

"อ้อ...เรื่องนี้นี่เองที่กังวล ดูเชนสงสารเพลินจังนะ" มิกะทำเสียงสูงใส่เขา ใบหน้ายิ้มออกมาอย่างล้อเลียน

"ก็เด็กมันน่าสงสาร" เชนยักไหล่เหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก

"จริงเหรอ" มิกะพูดน้ำเสียงทะเล้น มองหน้าเชนแล้วยิ้มอย่างรู้ทัน

"อย่าถามมากน่า" เขาพูดแบบรำคาญๆ แต่ใจจริงกลัวเธอจะรู้มากกว่าว่าเขาห่วงเพลิน แล้วเขาขับรถมาจอดหน้าบ้านเธอ มิกะเปิดประตูเพื่อลงจากรถ

"พรุ่งนี้พาเพลินมาด้วยนะ เดี๋ยวจะเตรียมชุดไว้ให้" มิกะบอกก่อนออกจากรถ

เชนพยักหน้ารับรู้ เขาเองก็ตั้งใจไว้อยู่แล้วว่าจะพาไปด้วย

แล้วเขาก็รีบขับรถจากไปเขาขับรถผ่านร้านอาหารญี่ปุ่น ก็พานนึกถึง

เพลินที่ชอบกินเขาจึงจอดรถลงไปซื้อทันที เมื่อซื้อเสร็จก็รีบขับรถกลับเขามาถึงที่คอนโด ไฟในห้องไม่ได้เปิดไว้เขาเปิดประตู เดินเข้ามาอย่างช้าๆมองหาหญิงสาวในห้องนอนเธอนอนอยู่ที่เตียง หลับอย่างสบาย

"คงร้องไห้จนหลับไปละซิ" เขามองแล้วยิ้มด้วยความเอ็นดู

"เพลิน เพลิน ตื่นได้แล้ว" เขาเอื้อมมือไปจับที่ตัวของหญิงสาว

"อืม...คุณเชน อ่ะ..บ่ายสองแล้วเหรอ" หญิงสาวขยับตัวยกมือขยี้ตาและบิดขี้เกียจ

"เปล่า 4 ทุ่มกว่าแล้ว" เชนนั่งลงข้างเตียงนอนของหญิงสาวทำหน้าเหมือสำนึกผิด ที่ต้องทิ้งให้เธออยู่บ้านคนเดียว

"อ้าว..นี่เพลินหลับนานขนาดนั้นเลยเหรอ" หญิงสาวสะดุ้งลุกขึ้นนั่ง หันไปมองทางกระจกที่มืดมิด

"ใช่ พอดีวันนี้ฉันมีธุระด่วนเลยไม่ได้มารับตามที่บอกนะ" เชนลูบหัวของเธอเหมือนแสดงออกว่าขอโทษ

"อ้อ ไม่เป็นไรคะ" เพลินส่ายหน้าแล้วยิ้มให้

"ร้องไห้รึเปล่า" เชนมองดูดวงตากลมโตของเธออย่างสงสัย

"เปล่าค่ะ เพลินรู้สึกปวดๆ ที่ตัว เลยนอนพัก ไม่รู้ไปทำอะไรมา" หญิงสาวพูดพาซื่อ เชนรู้ดีว่าเธอทำไมถึงปวด แต่เขาไม่พูดได้แต่ยิ้ม

"ฉันซื้ออาหารญี่ปุ่นมาให้มากินซิ" เชนลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปที่ห้องโถง

"จริงเหรอคะ ดีจัง หิวอยู่พอดีเลย" หญิงสาวรีบวิ่งไปที่ถุงที่วางอยู่ที่โต๊ะท่าทางของเธอดูสดใสทำให้เขารู้สึกดีไปด้วย เขาเดิมมาหยิบถุงอาหารส่งให้หญิงสาว เธอรับมาแล้วมองดูอย่างละลานตา

"ไม่ทานด้วยกันเหรอคะ" เธอนั่งลงที่เก้าอี้ในขณะที่เขายังยืนอยู่

"ไม่ล่ะ ฉันจะไปอาบน้ำ เธอรีบกินแล้วก็รีบตามเข้าไปล่ะ" เขาพูดยิ้มๆ

"ห๊า..." หญิงสาวร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ

"เธอคิดว่าฉันพาเธอมาทำอะไรล่ะ อีกอย่างฉันยังไม่เคยสัมผัสเธอตอนเธอมีสติเลยนะ ครั้งที่แล้วเธอก็เมายา ฉันอยากฟังเสียงร้องของเธออีก" เขากระซิบเธอเบาๆ ที่ข้างหู หญิงสาวหน้าแดงด้วยความอายแล้วเขาก็เดินเข้าห้องน้ำไปทิ้งให้เธอนั่งกับอาหารตามลำพัง

จะกินลงไหมเนี่ย หญิงสาวคิด รู้สึกใจเต้นแรงไปกับคำพูดของชายหนุ่ม ถึงเวลาที่เธอจะต้องถูกเขาสัมผัสอย่างมีสติครบถ้วนแล้วสินะ แม้ตอนถูกมอมยาจะจดจำได้อยู่อย่าง แต่ความรู้สึกมันคงจะแตกต่างกันแน่ๆ ตอนนั้นอะไรก็ยอมทำ แต่ตอนนี้เธอจะทำถูกใจเขาหรือเปล่านะ

"ถ้ายังกินไม่ลงก็เข้ามาหาฉันก่อน แต่บอกไว้ก่อนนะ มาแล้วกลับไปกินอีกนะ คงพรุ่งนี้เช้า อ้อ...แล้วถ้าคิดจะถ่วงเวลา เธอจะถูกทำโทษรู้ไว้ด้วย" เขาตะโกนออกมาจากห้องน้ำเหมือนรู้ทันความคิดของเธอ

เพลินได้ยินแบบนั้นก็ก้มหน้ากินทันทีอย่างน้อยก็คงพอจะยืดเวลาออกไปได้บ้าง

หลังจากที่เพลินทานอาหารญี่ปุ่นที่เขาซื้อมาเสร็จเธอก็รีรออยู่พักใหญ่ รู้สึกประหม่าไม่กล้าเข้าไป แต่อีกใจก็ไม่กล้าขัด แล้วก็กลั้นใจเดินเข้าไปในห้องน้ำ เธอเห็นเขานอนเปลือยกายนอนรอเธออยู่ในอ่างอาบน้ำที่มีฟองสบู่สีขาวลอยอยู่เต็มอ่าง

"ช้าจังนะ จะหลับอยู่แล้ว" ชายหนุ่มพูดทั้งที่ไม่ได้หันมา เขาได้ยินเสียงเดินเข้ามาของหญิงสาว

"เพลิน...กินช้านะคะ" หญิงสาวยืนเก้ๆ กัง อย่างทำตัวไม่ถูกไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไรบ้าง

"หึหึ..กินช้าหรือถ่วงเวลา แต่ก็เอาเถอะ ถอดเสื้อผ้าซิ แล้วลงมาแช่ในอ่าง" ชายหนุ่มออกคำสั่ง รู้ดีว่าหญิงสาวคงเก้ๆ กังๆ ทำอะไรไม่ถูกไม่รู้จะเริ่มต้นตรงไหน

หญิงสาวได้ยินแบบนั้นก็ค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าออกจนเหลือตัวเปล่าๆ ใช้มือปกปิดสัดส่วนชวนมอง แล้วเดินเขินๆ อายๆ เข้ามานั่งในอ่างอาบน้ำ ขนาดใหญ่เธอก้มหน้าก้มตา ไม่กล้ามองหน้าเขา พยายามควักฟองสบู่เขาหาตัวเองเพื่อปกปิดความอวบอิ่มของตนเอง

ชายหนุ่มมองอย่างพอใจซ่อนรอยยิ้มไว้บนใบหน้าที่เฉยชาเขาเองก็รู้ดีว่าเธออายมาก ต้องยอมรับว่าครั้งนี้เขาเองก็ตื่นเต้นที่จะได้สัมผัสเธอไม่น้อยเหมือนกัน

"ถูหลังให้ฉันหน่อย" เขาพลิกตัวหันหลังให้เธอทันที หญิงสาวเอื้อมมือ

ไปสัมผัสแผ่นหลังเขา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ถูหลังให้ผู้ชายคนอื่น ใจของเธอเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น เธอค่อยๆ นวดจากคอลงมาที่ไหล่ด้วยท่าทางที่

ชำนาญ

"ฝีมือดีนี้ เคยนวดให้ใครมาก่อนเหรอ" เขาชมเพราะรู้สึกผ่อนคลายจริงๆ

"เพลินเคยนวดให้คุณพ่อค่ะ" เสียงหวานตอบ โดยไม่รู้เลยว่าขณะที่ออกแรงนวดยอดถันของเธอกำลังสัมผัสแผนหลังของเขาอย่างไม่รู้ตัว

"น่าอิจฉาพ่อเธอนะมีลูกน่ารักแบบนี้" ชายหนุ่มอมยิ้มนึกอยากมีลูกสาวน่ารักแบบนี้บ้างจัง

"ค่ะ" หญิงสาวพยักหน้ารู้สึกใบหน้าร้อนแผ่วอย่างบอกไม่ถูก เมื่อได้สัมผัสกายของชายหนุ่ม

"แล้วเธออยากทำอะไรต่อล่ะ" ชายหนุ่มถามเหมือนชวนคุยให้เธอคุ้นกับเขามากกว่านี้

"หมายถึงอย่างไงคะ" หญิงสาวชะงักถามเสียงสูงเธอคิดว่าเขาถามถึงเรื่องอย่างว่า

"ก็อยากทำอะไรตอนอยู่ที่นี่ มีไหม หรือชอบอยู่บ้านเฉยๆ" เชนพูดเสียงเน้นหนักอธิบายไทยเป็นไทยให้เธอฟัง

"เพลินอยากเรียนค่ะ เรียนทำอาหาร เพลินอยากเปิดร้านอาหารค่ะ ตอนอยู่ที่กรุงเทพ เพลินกำลังจะสมัครเรียนทำอาหาร แต่ว่าคุณพ่อเสียพนันซะก่อนก็เลย.." แล้วหญิงสาวก็เงียบไป เขาหันมามองหน้าเธอเห็นเธอกำลังร้องไห้

ชายหนุ่มเห็นเธอกำลังสะเทือนใจ จึงไม่อยากฟังเธอพูดต่อ เขาจึงเปลี่ยนความคิดทันที

"งั้นก็ดีแล้ว เรียนทำอาหารหลักสูตรสั้นๆ เรียนที่ไหนก็ได้ เดี๋ยวฉันจะสมัครให้ ระหว่างอยู่ที่นี่เธอจะได้ไม่ว่าง ตอนเย็นก็ทำอาหารที่เรียนมาให้กินด้วยล่ะ.....แต่ตอนนี้เธอจะต้องเรียนหลักสูตรที่ฉันจะสอนให้ก่อน" เขาพลิกตัวหันกลับมาแล้วอุ้มร่างบางของเธอเธอขึ้นมานั่งบนตัวเขา แล้วโอบกอดเชิงปลอบใจ

"เออ..หลักสูตรอะไรคะ" หญิงสาวถามอย่างพาซื่อ ไม่เข้าใจว่าเขาจะให้เธอทำอะไร

"หลักสูตรการเมคเลิฟไง" เขาใช้มือปานน้ำตาออกจากแก้มของเธอ

แล้วจับใบหน้าของเธอบรรจงจูบลงไปที่ปาก มือข้างหนึ่งของเขาลูบลงไปที่ทรวงอกนุ่มของหญิงสาว คลึงเคล้นอย่างชำนาญลิ้นนุ่มของเขาชอนไชเข้าไปใน

ปากของเธอจูบอันดูดดื่มและยาวนานของเขาทำเธออ่อนเป็นขี้ผึ้งลนไฟ

สองมือของเธอเกาะแน่นที่ขอบอ่าง เขาจึงจับแขนทั้งสองข้างของเธอขึ้นมาโอบคอเขาไว้ หญิงสาวมึนงงกับรสจูบของชายหนุ่ม

"ถ้าไม่มีที่เกาะก็เกาะฉันซิ" เขากระซิบบอกที่ข้างหู แล้วใช้ลิ้นสัมผัสเธอที่ซอกคอ สร้างความสยิวเสียวซ่านให้เธอเป็นอย่างมาก

"ผ่อนคลายซิ อย่างเกร็ง ไม่ต้องกลัวหรอก" เขากระซิบบอกอีกครั้งเมื่อมือที่โอบกอดเขาจิกผมของเขาแน่น แล้วเขาก็ค่อยๆ ซุกไซ้ลงต่ำไปที่ทรวงอกของเธอ ใช้ลิ้นสัมผัสทุกสัดส่วนที่ใบหน้าเขาผ่าน

"อ่ะ.....อาาา" เสียงเธอครางด้วยความเสียงซ่านนี่เป็นครั้งแรกที่เธอถูกสัมผัสโดยที่มีสติครบถ้วน ความรู้สึกวาบหวามมันรุนแรงแบบนี้นี่เอง ทำเอาเธอรู้สึกแขนขาอ่อนแรงโอนอ่อนผ่อนตามปรารถนาอยากให้เขาสัมผัสมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะตรงนั้น....

"ดี...ดีมาก...ร้องดังๆ ฉันชอบเสียงเธอร้อง" แล้วเขาก็ดูกลืนยอดอกสี

ชมพูของเธอเหมือนเป็นเจ้าของเสียเอง ส่งปลายลิ้นวนเวียนรอยฐานถันอย่างสนุก

"คุณเชน....อ่ะ...." แล้วเขาก็เริ่มสัมผัสเธอแรงขึ้น เมื่ออารมณ์ของเขาเพิ่มขึ้น เขาเลื่อนมือลงต่ำไปสัมผัสกลีบกุหลาบของเธอกรีดนิ้วผ่านกลีบกุหลาบขึ้นลง

"อ่ะ...อ่ะ.....อ๊ะ.." แล้วเขาก็แทรกนิ้วเข้าไปในตัวเธอย่างช้าๆ แต่หนักแน่น

"อึ.....อ่ะ.....อ่ะ....." เขาขยับนิ้วเข้าออกเป็นจังหวะช้าๆรีมฝีปากของเขายังคงจดจออยู่ที่ยอดอกของเธอเหมือนเป็นของเล่นเมื่อเขาเห็นเธอกำลังได้ที่เขาก็เริ่มสอดใส่แกนชายของเขามวลความหนาแน่นของน้ำทำให้ช่อง

ที่คับอยู่แล้วคับยิ่งขึ้น

"จะ..เจ็บคะ" หญิงสาวเกร็งร่างด้วยความเจ็บเสียดเพราะยังไม่คุ้นเคย เขาก้มลงสัมผัสที่อกของเธออีกครั้งเพื่อคลายความเจ็บปวดให้เธอ ไม่นานแกนชายของเขาก็เขาไปในตัวเธอจนหมดเขาเริ่มใส่จังหวะจากช้าๆ เน้นหนักที่จุด

กระสันแล้วค่อยๆ เร่งจังหวะกระชั้นถี่

"อ่ะ.....อาาา" หญิงสาวร้องครวญครางกับความสุขสมที่เขามอบให้ สองมือของเขาเป็นผู้ความคุมสะโพกงอนงามให้ขยับจังหวะ

"โอ๊ย....อื้อ....แน่นเหลือเกินเพลิน" เขาเร่งจังหวะรุนแรงกว่าเก่า ไม่นานร่างของหญิงสาวก็เกร็งกระตุกไปก่อนเขายังคงเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น จนภายในของเขาแทบจะแตกออกเป็นส่วนๆ แต่แล้วเขาก็หยุดเขาอุ้มร่างหญิงสาวไปที่ห้องนอนวางลงที่เตียงโดยไม่สนใจว่าเตียวหรูของตัวเองจะเปียก

"แบบนี้สะดวกกว่า" เขาพูดสั้นๆ แล้วก้มใบหน้าของเขาลงไปที่กลีบกุหลาบของเธอ ส่งลิ้นอุ่นลงไปสัมผัส

รสน้ำหวานของเธอ ช่างหอมหวานเหลือเกิน เขาสำรวจทุกซอกทุกมุมของกลีบกุหลาบ ร่างของเธอสะดุ้งเป็นพักอย่างเสียวซ่าน กายส่วนบนของเอบิดเร้าอย่างทรมาน

"อ๊ะ...อ๊ะ...อาาา" เขาใช้ลิ้นช่วยส่งเธอไปถึงจุดหมายอีกครั้ง

"ถึงตาฉันบ้างนะ" แล้วเขาก็สอดใส่แกนชายของเขาเข้าไปอีกครั้ง ด้วยท่วงท่าที่ถนัดชายหนุ่มก็ใส่จังหวะได้อย่างหนักหน่วง บทเรียนรักของเขาที่มอบให้เธอในครั้งนี้ มันช่างยาวนานนัก ทั้งเขาและเธอไปถึงจุดหมายหลายครั้ง

หลายคราว แต่มันไม่พอสำหรับเขาสักที

จนกระทั่งรุ่งเช้า ถึงเวลาที่เข้าต้องอาบน้ำไปทำงานเขาก็ยังคงพาเธอ

ไปต่อในห้องน้ำ และก็ถึงจุดหมายอีกครั้ง แล้วทั้งสองคนก็อาบน้ำด้วยกัน เขาอุ้มร่างหญิงสาวมาที่เตียง มองร่างเปลือยเปล่าที่นอนหอบอยู่บนเตียงด้วยความวาบหวามใจ

"เก่งนะ ที่ยังทนได้" ชายหนุ่มกระซิบบอกอย่างชื่นชม ร่างกายของเธอเติมเต็มความปรารถนาของเขาได้อย่างไม่รู้จักจบ

หญิงสาวก้มหน้าแบบอายๆ ไม่อยากจะเชื่อร่างกายตัวเอง และความรู้สึกเสียวซ่านที่ชายหนุ่มมอบให้ เธอคงปรารถนาเขาต่อเนื่องเหมือนเช่นกัน

"นอนพักซะ วันนี้ฉันจะให้คนมารับตอนบ่าย 2 โมงเตรียมตัวไว้ด้วยล่ะ" ชายหนุ่มบอกขณะแต่งตัวเตรียมไปทำงาน

หญิงสาวพยักหน้าอย่างว่าง่าย คิดว่าเขาคงจะพาเธอไปชดเชยเมื่อวานที่ผิดนัด

"แล้วคุณเชนไปทำงานไหวเหรอคะ" เธอถามเขาด้วยความเป็นห่วงและไม่รู้ความสามารถของชายหนุ่ม


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


ชอบมากเลยโดยเฉพาะพระเอกอิๆ
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สู้ๆค่ะ😊
โดย Anonymous | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
เป็นกำลังใจให้สู้ๆค่ะ
โดย Anonymous | 3 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha