ผัวหื่นคืนเข้าหอ

โดย: พลอยเฟื่อง



ตอนที่ 2 : งานแต่งมึนๆ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

* งานแต่งมึนๆ *

 

 

 

 

“มึงมันบ้าวะไอ้นาท”

น้ำเสียงประณามหยามหมิ่นนั่นทำเอาคนที่กำลังกระดกซดเหล้าฉลองงานแต่งผนวกกับกะจะมอมเมาตัวเองให้ได้ที่ชะงักมือค้าง กระแทกเหล้าแก้วที่สี่ลงกับโต๊ะไม้มะค่าดังปังสนั่นจนน้ำสีอำพันในแก้วเตี้ยทรงเหลี่ยมกระฉอก เขาเงยหน้าขวับขึ้นมามองคนพูด

“กูบ้าตรงไหนวะ?”

“ยังเสือกมีหน้ามาถามอีก” ปลัดอธิชาติซึ่งเป็นหนึ่งในเพื่อนสนิทที่ได้รับเชิญให้มาร่วมเป็นเกียรติในงานแต่งครั้งที่สองของเพื่อนรักส่ายหน้าเบาๆ กระดกเหล้าในมือชะโลมลำคอให้ชุ่ม ก่อนจะหันไปทางเจ้าหนุ่มที่กำลังเต้นส่ายยึกยักอย่างเมามันอยู่หน้าลำโพง

“ไอ้ปื๊ด ไหนเอ็งลองบอกลูกพี่เอ็งหน่อยสิวะ...ว่ามันบ้ายังไง?”

เจ้าหนุ่มรุ่นกระทงที่กำลังส่ายยึกเต้นยักชะงักจังหวะ หันมายิ้มแหยๆ ตอบด้วยท่าทางพินอบพิเทา

“ปื๊ดไม่บังอาจหรอกครับคุณปลัด”

“งั้นพี่สุรินทร์ก็ได้ ช่วยตอบเจ้านายพี่หน่อยสิครับ” ปลัดอธิชาติหันไปทางผู้อาวุโสหนวดเครางาม ที่นั่งตาเชื่อมหวาน ดูง่วงเต็มแก่ เพราะอยู่ในก๊วนร่ำสุรามาตั้งแต่วันไม่ตกดิน จนบัดนี้ ล่วงเลยเข้าเวลาดึกดื่นแล้ว แต่พวกหนุ่มๆ แรงดี ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเลิกราง่ายๆ โดยเฉพาะเจ้าบ่าว ที่หน้าตาเครียดขึ้ง ทั้งที่ควรจะมีความสุข ไหงเป็นงี้ก็ไม่รู้ เห็นตอนวันยังยิ้มแฉ่งหน้าบานเป็นจานดาวเทียมแท้ๆ

“อ่า...จะให้พูดจริงหรือคุณปลัดขิก...วอนจะให้ผมตกงานเอานา”

“โธ่! พี่สุรินทร์ที่เคารพครับ พี่จะไม่ตกงานเพราะไอ้นาท แต่จะตกโต๊ะเพราะผมนี่แหละ...แหม! เรียกมาได้ว่าปลัดขิก”

อธิชาติจิ๊จ๊ะปากส่ายหน้าอย่างไม่ชอบใจที่ใครๆ ชอบต่อคำสร้อยตำแหน่งอันทรงเกียรติให้

“โห...ผมรุ่นพ่อแล้วนะครับ...นี่กะจะเตะกันให้ตกโต๊ะเลยหรือไง?”

“ผมไม่กล้าเตะหรอกครับ แค่จะลุกจากเก้าอี้ยาวตัวนี้” ว่าพร้อมกับขยับก้นยกลุก เท่านั้นคนที่อยู่ด้านของเก้าอี้ตัวยาว ก็ทำท่าว่าจะถูกเทลงพื้นจริงๆ เพราะน้ำหนักที่ถ่วงกันไว้อีกด้านไม่สมดุล

“เฮ้ยๆ นั่งก่อนครับ นั่งก่อนใจเย็นๆ แหม่ เรียกปลัดเฉยๆ แล้วมันไม่ค่อยจะเคยปาก” พี่สุรินทร์แก้ตัว

“เรื่องนั้นไว้ก่อน ตอนนี้ช่วยให้ตอบเจ้านายพี่ก่อนดีกว่า” เขาพยักพเยิดหน้าไปทางคนหน้าแดงก่ำหลังจากร่ำสุราไปหลายแก้วติด

สุรินทร์ซึ่งเป็นหัวหน้าคนงานของไร่ภูตะวันหันไปทางเจ้านายหนุ่ม ยกมือขึ้นมาลูบเครางามๆ ทำหน้าตาเป็นงานเป็นการขึ้นมา

“ก็เรื่องที่คุณนาทยังมานั่งกินเหล้าอยู่กับพวกผมนี่แหละครับ คืนวันแต่งงานนะครับ ไม่มีเจ้าบ่าวคนไหนบ้ามานั่งกินเหล้าอยู่อย่างนี้หรอก มีแต่จะรีบแจ้นเข้าห้องหอไปปฏิบัติภารกิจ...อ่า...ก็คงรู้ๆ กันอยู่”

คนว่าทำหน้ากรุ้มกริ่มละคำพูดไว้ในฐานที่รู้กันของหนุ่มๆ ซึ่งตอนนี้เหลือกันอยู่สี่ห้าคนพากันโห่ฮาตาม ชักชวนกันชนแก้วฉลองจ้าบ่าวหมาดๆ รอบสอง

คนถูกท้วงติงหมุนแก้วเหล้าในมือพิจารณาไปมาอย่างครุ่นคิด เขาควรจะดีมากกว่านี้ เพราะเมียคนใหม่ของเขาทั้งสาว และสวย แถมยังเอ๊าะกว่าตั้งสิบปี มีดีกรีเป็นดาราเรียกเสียงฮือฮาไปร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำ

เขาชอบเธอ...ภูวนาทชอบเมวิกาตั้งแต่แรกเห็น...เมื่อสบโอกาสจึงไม่รั้งรอที่จะทาบทามสู่ขอมาเป็นเมีย แต่ลึกๆ แล้วเขารู้อยู่เต็มอกว่าเธอตอบตกลงเพราะอะไร

ไม่มีทางใช่ความพิศวาสบาดจิตเป็นแน่ แต่เป็นเพราะหนี้สิบล้านที่บ้านเธอติดเขาอยู่ หลังจากทำความรู้จักไปมาหาสู่กันได้หกเดือน ที่สุดเจ้าหล่อนก็ยอมรับคำขอของเขา

มือใหญ่กระดกยกเหล้าที่เหลือในแก้วกรอกลงคอพรวดเดียวหมดแล้วหลับตาปี๋ เมื่อย้อมใจจนได้ที่แล้วก็พรวดลุกขึ้นยืนอย่างองอาจ เต็มความสูงสง่าของเรือนร่างบึกบึนหนา ประสาคนใช้แรงงาน และดูแลเอาใจใส่รูปร่างตัวเองเป็นอย่างดี แต่กระนี้ ก็ยังถูกเมียรักที่แต่งกันมาห้าปีสวมเขาให้ได้

ช่างเถอะ ก็แค่ผู้หญิงไม่รักดีคนเดียว และตอนนี้ เขาก็ได้เมียใหม่ สวยกว่า เอ๊าะกว่า ไฉไลกว่าเป็นไหนๆ จะมานั่งโง่เจ็บใจจดจำอะไรกับรักเก่าที่ควรจะลืมไปได้แล้ว

ความทรงจำเก่าๆ ที่แสนเจ็บปวดรวดร้าว กำลังจะถูกแทนที่ด้วยความทรงจำใหม่ๆ ซึ่งมั่นใจว่า การแต่งงานคราวนี้ จะต้องดีกว่าครั้งที่แล้วร้อยเท่าพันทวี เพราะเพียงแค่ประกาศว่าจะแต่งงานกับใคร ผู้ชายทั้งประเทศต่างก็พากันอิจฉาตาร้อน

อ่า...ว่าแล้ว เขาต้องไปใช้สิทธิ์ของเจ้าบ่าวคืนเข้าหอให้สมกับที่มีเมียสวยเอ๊าะ หุ่นเอ็กซ์ ระดับนางเอกเอ็มวี ปั๊มลูกออกมาสักโหลสองโหล เอาให้หญิงชั่วที่เคยทรยศรู้ว่าเขาหมดรักหล่อนไปแล้ว จะได้ไม่ต้องมาตามวอแวกวนใจกันอีก

“อ้าว! คุณนาท จะไปไหนล่ะครับ”

“ก็เข้าห้องหอไง” คนหน้าแดงก่ำ ตาปรือหันกลับมาตอบ

“แล้วนี่จะกินกันอีกนานไหม เลิกได้แล้วกระมัง ไม่มีบ้าน ไม่มีลูกมีเมียให้กลับไปหาหรือไง ไปๆ กลับไปให้หมด”

จู่ๆ เขาก็ออกปากไล่คนที่นั่งร่ำสุราร่วมวงมายาวนานตั้งแต่หัวค่ำ จนเหลืออยู่เป็นแขกโต๊ะสุดท้าย เพียงโต๊ะเดียวให้กลับไปเสีย ก่อนจะผินหลังเดินดุ่มๆ มุ่งตรงไปยังเรือนไม้สักทองหลังงาม ที่ปลูกตระหง่านโดดเด่นอยู่กลางไร่ภูตะวันทันที ด้วยกับท่าทางกระเหี้ยนกระหือรือ และกลัดมันขั้นสุด พร้อมจะทำหน้าที่ผัว ให้กับผู้หญิงที่แม้ตอนนี้ยังไม่ได้นึกพิศวาสบาดจิตอะไร แต่หุ่นทรงหน้าตาอย่างเมวิกา ทำให้ภูวนาทมั่นใจว่า จะทำให้เขาลืมโสภีพรรณราย อดีตเมียไม่รักดี ในเร็ววันนี้ได้อย่างแน่นอน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha