ผัวหื่นคืนเข้าหอ

โดย: พลอยเฟื่อง



ตอนที่ 3 : คำอวยพร


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

อให้เมมีความสุขกับชีวิตแต่งงานนะครับ

ถ้อยคำสั้นๆ ที่เชื่อว่ากลั่นมาจากหัวใจของคนส่ง แฝงด้วยความเศร้าเจือปนจนเธอรู้สึกได้ ทำให้เมวิกาใจสั่นพร่าขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

หล่อนพอจะรู้ว่าโสรัจคิดยังไงกับหล่อน แต่เขาก็อยู่ในสถานะเจียมเนื้อเจียมตัวเหลือเกิน...เกินกว่าที่จะทำให้เรื่องระหว่างเขากับหล่อนมันชัดเจนจริงจัง ให้หล่อนมั่นใจได้

และก็เพราะต้องการความมั่นใจ หล่อนถึงได้ตัดสินใจแต่งงานกับผู้ชายที่แก่กว่านับสิบปี เมื่อผ่านการตรองด้วยสมองดูแล้วเห็นว่าพรั่งพร้อมบริบูรณ์ในคุณสมบัติที่เชื่อว่า จะฝากชีวิตเอาไว้ด้วยได้

ภูวนาท มากบารมี ชายหนุ่มที่มีพร้อมสรรพ ด้วยอำนาจ เงินตรา บารมี ชื่อเสียง แม้จะพ่วงด้วยตำแหน่งพ่อหม้ายป้ายแดงที่ทำให้หล่อนนึกตะขิดตะขวงใจอยู่ครามครัน แต่ทุกความหวาดหวั่นพรั่นพรึงสงสัยทั้งหมดก็ถูกแทนที่ด้วยกระดาษแผ่นนั้น

กระดาษที่เรียกว่าสัญญาเงินกู้ ซึ่งมีมูลค่าสูงถึงสิบล้านบาทเมื่อสิบปีก่อน...หนี้ที่หล่อนไม่เคยรู้เลยว่าบิดามารดาได้กู้ยืมเงินจำนวนนั้นมาพยุงฐานะโรงงานมันสำปะหลังจนกระทั่งเจ๊งไม่เป็นท่าลงอีกหน

สิบปี กับเงินสิบล้าน ที่ไม่เคยจ่ายดอกเบี้ยดอกหอยเลยแม้แต่บาทเดียว เมื่อบวกต้นทบดอกก็งอกเงยขึ้นมาอีกเกือบเท่าตัว ในขณะที่หล่อนยังกำลังไต่เต้าเป็นแค่ดาราตัวประกอบมาหลายปีดีดักรายได้ก็ไม่ได้มากมายอะไร แต่มีรายจ่ายมากมายสารพันรอคอยอยู่

โดยเฉพาะหนี้ก้อนโตชวนช็อกตาตั้งจำนวนสูงถึงสิบล้านบาทไทยนี่ยังไม่นับรวมดอกเบี้ย

การตอบตกลงแต่งงานกับเจ้าของไร่เกษตรกรรมใหญ่โตระดับจังหวัด ซึ่งมีคนประเมินทรัพย์สินคร่าวๆ ว่าไม่น่าต่ำกว่าเก้าหลัก น่าจะเป็นหลักประกันอันดีให้กับชีวิตของตัวหล่อนและครอบครัวได้ เมวิกาใช้เวลาคิดไม่นาน ก่อนตอบตกลงแต่งงานและมาเป็นนายหญิงของไร่ภูตะวัน

ขอบคุณมากนะคะรัจ

หล่อนพิมพ์ตอบกลับไป ด้วยความรู้สึกเศร้าใจอยู่นิดๆ เมื่อคิดถึงความรู้สึกของตัวเองที่มีให้กับดาราหนุ่ม

โสรัจเองก็เพิ่งเริ่มต้นงานในวงการมายาเช่นเดียวกัน บทดีที่สุด ยังเป็นแค่เพื่อนพระเอก

ด้วยอายุ ฐานะ หน้าตา รูปร่าง และการพูดคุยที่ถูกคอกัน หล่อนแอบมีใจให้เขา และก็รับรู้ถึงความรู้สึกเดียวกันมาตลอด

แต่เมื่อมันไม่ชัดเจน กอปรกับตัวเลขหนี้ที่เจ้าหนี้จะมาเร่งรัดเอา ทำให้หล่อนเกือบเป็นลมนั่น ทางออกที่ดีที่สุด สำหรับเรื่องนี้ คือการที่หล่อน ตอบตกลงแต่งงานกับภูวนาท เมื่อชายหนุ่มได้เอ่ยปากทาบทามสู่ขอกับพ่อแม่หล่อน พร้อมกับถูกกล่อมกรอกหูอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

พี่เขาเป็นคนดี เป็นผู้ใหญ่ ฐานะงานการก็มั่นคง พ่อกับแม่ก็เชื่อว่าลูกเมจะมีความสุข

นั่นคือสิ่งที่มารดาพูดกับหล่อน และหล่อนก็ควรจะเชื่อคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อน และหวังดีที่สุดกว่าใคร

คงไม่มีพ่อแม่ที่ไหนอยากส่งลูกไปอยู่กับผู้ชายที่เลวร้ายหรอก...แต่หลังจากการส่งตัวเสร็จสิ้นลงแล้ว เมวิกาเริ่มไม่มั่นใจ

โบราณถือว่าคืนวันส่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาวไม่ควรออกจากห้องหอจนกว่าจะถึงตอนเช้านะคะ

ไม่ทันไรเธอก็ออกคำสั่งกับฉันแล้วเหรอ? อย่าลืมว่าเธอแต่งมาเป็นเมีย ไม่ใช่แม่ฉันนะ

น้ำเสียงเกรี้ยวกราดแทบเป็นตวาดกลับมาจนเธอหน้าเสียรีบแก้ตัวเสียงหลงแทบไม่ทัน

เมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะคะ

อ่อ...งั้นก็คงตัวซี้ตัวสั่นคันมาเต็มแก่อยากให้ฉันจัดให้แล้วล่ะสิ

คุณนาท หล่อนหน้าแดงวืดเรียกชื่อเขาเสียงดัง ทั้งโกรธทั้งอายกับคำพูดคำจาไม่น่าฟังแถมยังไม่ให้เกียรตินั่น ไม่คิดว่าภูวนาทจะหยาบคายได้ขนาดนี้ หรือถ้าจะอ้างว่านี่มันเป็นคำพูดธรรมดาของผัวเมียแต่ ยังไงเธอก็ไม่ชิน

งั้นก็เชิญตามสบายเถอะค่ะ คุณอยากทำอะไรก็เชิญเถอะ

อ่อ...นี่ประชดฉันใช่ไหม? คำถามหาเรื่องชัดๆ ตั้งแต่คุยกัน ยังไม่มีคำไหนที่ถูกใจเข้าหูเขาเลยสักคำ แค่นี้ก็ทำให้หล่อนเริ่มไม่มั่นใจขึ้นมาแล้ว

เมวิกาเลยเลือกที่จะนิ่งเงียบแทนเสีย แล้วชายหนุ่มก็ตะบึงตะบอนออกไปจากห้องหอจนได้

เสียงเอะอะมะเทิ่งดังมาจากข้างนอก ดูเหมือนพวกเขายังคงบันเทิงสำเริงสำราญใจกันอีกยาวนาน

บิดามารดาของเธอขอตัวกลับแทบจะทันทีที่ส่งตัวเสร็จ ท่านฝากฝังแถมยังอวยพรยาวเหยียด และย้ำนักย้ำหนากับหล่อนว่า ให้รักและซื่อสัตย์ ปฏิบัติตัว และทำหน้าที่ของเมียที่ดีอย่าให้ขาดตกบกพร่อง

โดยไม่คิดที่จะฝากฝังอะไรลูกเขยป้ายแดง นอกจากคำว่า

อาขอฝากน้องให้คุณนาทช่วยดูแลด้วยนะคะ

และเขาก็รับคำเป็นดิบดี หากกลับแจ้นออกจากห้องหอทันทีที่รถของบิดามารดาหล่อนแล่นออกไปพ้นจากไร่

นี่คือการดูแลอย่างไหนกัน...เหอะ!...ลูกเขยดีเด่น ต่อหน้าอย่าง...ลับหลังทำอีกอย่าง

หญิงสาวเบ้ปากเมื่อคิดมาถึงตรงนี้ และในเวลานี้ เมวิกาชักสงสัย ว่าชีวิตคู่ของภูวนาทกับเมียเก่า จบลงยังไง?

อะไรที่ทำให้ผู้หญิงคนหนึ่ง ตัดสินใจทิ้งผู้ชายที่ดูแล้วแสนจะเลิศเลอเพอเฟค พร้อมพรั่งอย่างเขาไปได้

มันต้องมีอะไรที่หล่อนไม่รู้ และก็คงจะได้รู้ในอีกไม่ช้านี้กระมัง

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ หล่อนชักหวาดหวั่นกริ่งเกรงในเรื่องที่เจ้าสาวคืนเข้าหอจะได้พบเจอ

ลำคอเรียวระหง เคลื่อนขยับ กลืนน้ำลายลงดับความแห้งโหย รู้สึกไม่ลื่นคอเอาเสียเลย

หล่อนไม่ได้รังเกียจอะไรในตัวภูวนาท ตรงกันข้ามกับรู้สึกพึงพอใจในรูปลักษณ์ของเขาทีเดียว

ผู้ชายวัยสามสิบห้า ที่หล่อเหลาดูดี รูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าคร้ามเข้มแบบผู้ชายไทยแท้ ผิวเนื้อสีทองแดงที่บอกให้รู้ว่าทำงานกร้านแดด ช่วยทำให้เขาดูเป็นผู้ชายบึกบึนแข็งแรง และอายุที่ห่างกันถึงสิบปี พอจะให้มั่นใจในวุฒิภาวะ ที่จะเป็นผู้นำครอบครัวได้

แต่เรื่อง...อ่า...ธรรมชาติระหว่างหญิงชาย

จะให้พูดยังไงดี? ที่หล่อนมานึกกลัวเอาตอนนี้

หกเดือนที่ผ่านมา ตั้งแต่รู้จักกัน เธอกับเขาแทบไม่ได้คุ้นเคยหรือทำความรู้จักสนิทสนมอะไรกันเลยด้วยซ้ำ

ตอนที่คุณสมิธร และคุณดารารัตน์บอกเธอว่า

คุณนาทชอบพอลูกเมอยู่...ถ้าลูกแต่งงานกับพี่เขาพ่อแม่ก็คงจะเบาใจ เพราะพี่เขาเป็นผู้ชายที่ดี มีหน้าที่การงานหลักฐานมั่นคง น่าจะดูแลลูกเมได้

ตอนนั้นเมวิกายังมึนงงสงสัย ว่าอะไรกัน ที่ทำให้ผู้ชายโปรไฟล์ดีขนาดนั้นมาชอบพอ พึงใจในตัวหล่อน

แต่นั่นแหละ เขาชอบหล่อนแบบมึนๆ หล่อนก็ตอบรับคำขอแต่งงานอย่างมึนๆ ไปในตอนนั้น

และตอนนี้ งานแต่งงานอย่างมึนๆ ก็เสร็จสิ้นลงแล้ว แต่ดูเหมือนคนข้างนอกยังสนุกสนานเคาะขวดร้องเพลงกันอย่างชื่นบาน และไม่มีทีท่าว่าจะไม่เลิกราง่ายๆ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha