ผัวหื่นคืนเข้าหอ

โดย: พลอยเฟื่อง



ตอนที่ 4 : คืนเข้าหอ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

คืนเข้าหอ

 

 

 

“ทำไมยังไม่อาบน้ำ?”

เสียงถามเรียกให้ร่างบางในชุดเจ้าสาวถึงกับสะดุ้งโหยง หญิงสาวนั่งที่ขอบเตียง และหันหลังให้ประตู ประกอบกับเสียงเคาะขวดร้องเพลงข้างล่างที่ดังขึ้นมาถึงบนบ้าน เลยทำให้เธอไม่ได้ยินเสียงคนเปิดประตูเข้ามาข้างใน

ร่างโปร่งเปรียวลุกพรวดขึ้นยืน หมุนตัวหันกลับมาเผชิญหน้า ในมือยังถือโทรศัพท์ที่ตอบข้อความโสรัจค้างอยู่

“ไหนคุณบอกว่าจะออกไปดื่มกับเพื่อนไงคะ?”

หลังตะบึงตะบอนออกไปยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เขาก็กลับเข้ามา ทีแรกเธอคิดว่ามันจะยาวนานกว่านี้เสียอีก

“ทำไมถึงผลักไสไล่ส่งผัวอย่างนั้นล่ะ?” เขาถาม พร้อมกับแกะกระดุมแขนเสื้อเชิร์ต แล้วถกขึ้นมาถึงข้อศอก

“ทั้งๆ ที่คืนนี้ มันคืนเข้าหอของเราแท้ๆ” ดวงตาคมฉายประกายเจิดจ้าแดงก่ำนั่นหรี่ลงมองหน้า พร้อมกับนึกหงุดหงิดใจขึ้นมานิดหน่อย

จะว่าไป เจ้าสาวของเขาสวยเอ็กซ์ชวนหื่นขึ้นหน้าออกอย่างนี้ ก็ควรหรอกที่ปลัดอธิชาติและคนอื่นๆ จะหาว่าเขาบ้า ที่ไปนั่งร่ำสุรา แทนที่จะมาหาความสำราญประสาข้าวใหม่ปลามัน

“ว่าไง ทำไมถึงยังไม่อาบน้ำ”

น้ำเสียงถามเหมือนกับผู้ใหญ่ดุเด็ก ร่างสูงสืบเท้าเข้ามาหา เจ้าของร่างโปร่งเปรียวถอยหลังกรูดอย่างระวังตัว สายตาตื่นเหมือนกับกลัวอะไร

ภูวนาทชะงักงันไป และทันทีที่เห็นว่าอะไรอยู่ในมือเจ้าหล่อน เขาก็ถอนใจพรวดชักสีหน้าหงุดหงิด

ที่คิดเอาไว้ว่า ให้เวลาหล่อน ได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนอนสุดเอ็กซ์เซ็กซี่ เนื้อตัวหอมกรุ่นรอท่า...แค่คิดความร้อนซู่ซ่าก็ไหล่ลู่ลงสู่ใต้ท้องน้อย บวกกับดีกรีแอลกฮอล์ที่ซัดเข้าไป

ธรรมชาติเรียกร้องความรู้สึกในกายที่เก็บกดเอาไว้ให้ตื่นโลดเต้นเร่า แต่เจ้าหล่อนกลับเอาแต่สนใจเล่นมือถือแทนที่จะเตรียมตัวให้พร้อมรอเขา...สอบตกการเป็นเมียตั้งแต่คืนแรก

“คุยโทรศัพท์กับใคร?” น้ำเสียงไม่พอใจถามชัด

“เปล่านี่คะ” หล่อนสั่นหน้าปฏิเสธ พร้อมกับชักสีหน้าไม่พอใจเข้าใส่

“ก็ที่ถือในมือนั่นมันอะไร ไม่ใช่โทรศัพท์เหรอ?”

“เมกำลังตอบข้อความเพื่อน”

“เพื่อน?” เสียงสูงทวนคำตอบหล่อน “เพื่อนคนไหน ผู้ชายหรือผู้หญิง” จู่ๆ ก็นึกระแวงขึ้นมา

เมวิกาตวัดดวงตางามตวัดกลับขึ้นมามองหน้าเขาอย่างไม่พอใจ เพราะจะเพื่อนผู้ชายหรือผู้หญิงมันก็เรื่องส่วนตัวของเธอ ถ้าการที่เธอไม่เข้าไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเขา ภูวนาทก็ควรจะทำเช่นเดียวกัน

“ถามทำไมไม่ตอบ” น้ำเสียงหงุดหงิดระคนฉุนเฉียวว่า แล้วคนตัวโตที่หน้าประตูก็สาวเท้าก้าวเข้ามาเร็วรี่ คว้าเอาโทรศัพท์ไปจากมือด้วยความหึงหวง ประสาคนมีชะนักติดหลัง

“คุณนาท” เมวิกาเสียงหลงอย่างตกใจ ไม่คิดว่าชายหนุ่มจะไร้มารยาทอย่างนี้

ภูวนาทตาลุกวาวทันทีที่เห็นว่าหล่อนกำลังสนทนาพาทีอยู่กับใคร...ผู้ชาย...และเป็นผู้ชายที่เคยมีข่าวว่ากุ๊กกิ๊กกัน

“เอาคืนมานะคะ” มือเรียวไล่คว้าเอาของส่วนตัวคืนมา

“ทำไม...ในนี้มันมีอะไรเป็นความลับนักหรือถึงให้ดูไม่ได้” เขายกมือข้างที่ถือโทรศัพท์ชูขึ้นสูง หันมาตะคอกถาม

“มันเป็นของส่วนตัวค่ะ” เสียงแข็งแย้งเถียง

“ระหว่างผัวเมียไม่มีเรื่องส่วนตัวหรอกนะ เพราะอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เราก็จะเป็นคนคนเดียวกันแล้ว”

คำตอบโต้กลับมาชัดถ้อยชัดคำทำให้หล่อนถึงกับสะอึก จ้องหน้าเขม็ง

จากที่เคยมองเขาเป็นผู้ชายนิ่งขรึม เงียบๆ ตอนนี้มันไม่ใช่อีกแล้ว คำพูดแรงๆ ที่เขาใช้ อารมณ์ฉุนเฉียวเกรี้ยวกราดไร้เหตุผล เธออยากโทษว่าเป็นเพราะเหล้าที่เขาดื่มจนได้กลิ่นคลุ้งอวลมาเข้าจมูก

เหล้า...ใครก็บอกว่าเป็นน้ำเปลี่ยนนิสัย แต่คนที่ยอมกินเหล้า ยอมให้ความเมาเข้าครอบงำจนเสียการควบคุมตัวเอง ก็คงเป็นเพราะพื้นนิสัยหยาบกระด้างที่มีอยู่บ้างแล้วเป็นทุนเดิม

ถึงนาทีนี้ เมวิกานึกเสียใจ ที่ตัดสินใจผิดแต่งงานกับผู้ชายตรงหน้านี่

“แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่...และมันก็จะไม่มีทางใช่ด้วย” หล่อนตอบโต้กลับไปด้วยถ้อยคำเผ็ดร้อนอย่างฉุนเฉียวเหมือนกัน

“ฉันขอยกเลิกงานแต่งงานทั้งหมด”

คำประกาศกร้าวก้องนั่น ทำให้ร่างสูงถึงกับชะงักค้างหน้างันไปทันที

หล่อนไม่ใช่ผู้หญิงในยุคทาสที่จะทนเป็นเบี้ยล่างรองรับอารมณ์คุ้มดีคุ้มร้ายสามี และถึงครอบครัวหล่อนจะติดหนี้เขาอยู่เป็นเงินมหาศาล และมันก็กลายมาสินสอดงานแต่งครั้งนี้ แถมด้วยเงินก้นถุงอีกนิดหน่อย

แต่เงินแค่นี้ หล่อนมั่นใจว่าทั้งชีวิตนี้คงหามาได้ จะให้แลกกับการที่ต้องคอยรองมือรองเท้า รองรับอารมณ์ทนต่อคนกักขฬะเช่นนี้ ไม่มีวัน...และไม่มีทางแน่

เงินสิบล้านยังหามาชดใช้ให้ได้ แต่อิสรภาพของชีวิตที่ต้องติดกรงขังอยู่กับผู้ชายอย่างภูวนาท หล่อนคงไม่พ้นทุกข์ตรมไปตลอดทั้งชาติ

ร่างสูงใหญ่สั่นเทิ้มขึ้นมา หน้าแดงก่ำ ด้วยไม่คิดว่าจะมีใครกล้าท้าทายอำนาจคนอย่างภูวนาท มากบารมี

ไม่เคยมี...และเขาก็ไม่มีวันยอมปล่อยให้มีด้วย เพราะขืนยอมให้หล่อนแข็งข้อตั้งแต่เข้าหอวันแรก ชีวิตแต่งงานที่กำลังจะเริ่มต้น คงไม่พ้นจบลงแบบเดิมเหมือนครั้งที่ผ่านมา

ขนาดโสภีพรรณรายที่ว่าง่าย ไม่เคยประชดประชันเอาแต่ใจ ยังซ่อนความร้ายกาจเอาไว้ทำให้เขาเจ็บปวด แล้วผู้หญิงอย่างเมวิกาล่ะ

หล่อนทั้งสาว..ทั้งสวย หุ่นก็เอ็กซ์เซ็กซี่ถูกใจเขา ภูวนาทหวังอย่างยิ่งที่จะให้หล่อนเป็นเมียคู่ทุกข์คู่ยาก ด้วยคุณสมบัติของแม่พันธุ์ชั้นเยี่ยมที่จะถ่ายทอดให้ทายาทรุ่นถัดไปของไร่ภูตะวัน

คำปฏิเสธนั่น มันทำให้เขาระเบิดความบ้าขึ้นมาได้ง่ายๆ เขาไม่มีวันยอมเสียเปรียบเป็นอันขาด

เมื่อหล่อนกล้ามาท้าทายอย่างนี้...ก็เห็นทีต้องกำราบเมียดื้อสั่งสอนให้รู้ว่าเขาเป็นใคร และหล่อนเป็นใคร ให้รู้สถานะหน้าที่ของตัวเอง อย่าคิดมาต่อกรให้เสียเวลา


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha