ผัวหื่นคืนเข้าหอ

โดย: พลอยเฟื่อง



ตอนที่ 5 : แรกปะทะ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

โทรศัพท์ในมือถูกขว้างทิ้งพื้นจนแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ มือใหญ่หยาบกระด้างคว้าหมับกระชากร่างบางเข้าหาตัว

“นี่เธอนึกว่ากำลังเล่นขายของอยู่หรือไง?” ดวงตาของเขาลุกวาวโรจน์แดงก่ำด้วยความโกรธจัด ลมหายใจร้อนระบายฟืดฟาดด้วยความโมโหถึงขีดสุด

“โอ้ย...คุณนาท...เมเจ็บนะคะ ปล่อยนะ...ปล่อย” หล่อนร้องบอก

แต่นอกจากไม่ปล่อยแล้ว มือที่แข็งกระด้างนั่นยังบีบแน่นปานคีมเหล็กล็อกเอาไว้ พร้อมกับเขย่าอย่างแรง

“โอ้ย...คุณนาท...ฉันบอกว่าเจ็บไง ปล่อยสิ...ปล่อยนะ”

“ปล่อยเหรอ?” เขายื่นหน้าพาลมหายใจที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหล้าเข้ามาใกล้พร้อมตะคอกถาม

“เธอจะได้คลานออกจากห้องนี้ อย่างเร็วที่สุดก็พรุ่งนี้เช้า...หลังจากที่เราปี้กันครบทุกท่า เป็นผัวเมียกันหมดทุกหยดทุกอณูแล้วนั่นล่ะ” เขาย้ำชัดในทุกคำ

เมวิกาเบิกตาโพลง จะให้หล่อนเป็นเมียเขางั้นหรือ?

ถ้าสักเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนก็คงพอทำใจได้ ไหนๆ ก็มีความชอบพออยู่บ้าง แต่ให้ถ้าให้ตอนนี้...ไม่เด็ดขาด

หัวเด็ดตีนขาดยังไง หล่อนก็จะไม่มีวันทนกับผู้ชาย กักขฬะ บ้าอำนาจอย่างนี้แน่ ให้กัดลิ้นดิ้นตายเสียยังดีกว่า

“ปล่อยนะ...ปล่อย...ฉันบอกให้ปล่อย” หญิงสาวแข็งขืน พยายามสะบัดตัวให้หลุดจากการเกาะกุมอย่างนึกรังเกียจเดียดฉันท์ขึ้นมา

แต่สิ่งที่ได้กลับมากับตรงกันข้าม เมื่อใบหน้าร้อนฉ่าฉกลงมาซุกไซ้ เข้าที่ซอกคอขาวเนียน ไรหนวดไรเคราเขียวครึ้มบนใบหน้า ถูไถไล้เลียดเสียดสี ให้ความรู้สึกจั๊กกะจี้และขนลุกชวนสยิวอย่างบอกไม่ถูก

“อี๋...อ๊า...ยะ...อย่านะ...อย่า...บอกให้อย่าไง...” หล่อนเอียงคอหลบ แต่ก็ไม่ยักพ้น แต่ใบหน้าร้อนผะผ่าวหื่นกระหายก็ไม่ได้ลดละเลย

ตรงกันข้ามกลับกอดรัดแน่น จนท่อนแขนเบียดเข้ากับหน้าอกอวบอิ่มในชุดแต่งงานแบบปาดไหล่

“อื้อ...อื้ม...คุณนาท...ปล่อยนะ...บอกว่าให้ปล่อยไง” หล่อนงอเข่า กระทุ้งเข้าใส่ที่ลำตัว แต่เพราะขนาดไซต์ที่เล็กกว่า แถมยังชุลมุนชุลเก มันจึงซัดเข้าไปที่โดนต้นขาแทน

“คิดสู้เหรอ? ฮะ...คิดว่าเธอเป็นใคร ยัยผู้หญิงหน้าเงินเอ๊ย” เสียงคำรามตะคอกว่า พร้อมกับตวัดร่างเล็กบอบบางที่เต้นเร่าๆ นั่นเหวี่ยงลงไปที่เตียงนอน

“ว้าย” เมวิการ้องเสียงหลง เมื่อร่างถูกเตียงสปริงดีดเด้งดึ๋ง ดั๋งกลับขึ้นมา ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ภูวนาทก็กระโจนโถมกายตามลงมาบนเตียงด้วย

“อ๊ะ...อย่านะ...ว้าย...” ร่างบางพลิกตัวหนี ถอยกระถดไปที่อีกฟากฝั่งของเตียงร้องเสียงหลง มือร้อนคว้าหมับเข้าที่ปลีน่อง ออกแรงกระตุกลากร่างหล่อนจนไถลพรืดเข้าไปหา กระโปรงเปิดอ้าอวดเรียวขาขาวจั๊วะ

“คิดว่าฉันจะยอมจ่ายเงินสิบล้านให้เธอเอาไปผลาญฟรีๆ หรือไง...คนอย่างภูวนาท มากบารมีไม่ยอมเสียเปรียบหรอกนะ...จะยกเลิกงานแต่งก็ได้ แต่ต้องหลังจากที่ฉันถอนทุนคืนหมดจนพอใจแล้วนั่นล่ะ” เขาคำรามขู่ว่าพร้อมกับซุกไซ้ใบหน้าลงที่ขาอ่อนนุ่มเนียน

“อ่ะ...อ๊าย..ว้าย...หยะ...อย่านะ...” หล่อนใช้สองมือผลักไสไล่เขาออกไป แต่ไม่ง่ายเลย ร่างที่ใหญ่ปานกระทิงเปลี่ยวกำลังไล่ขวิดหล่อนไม่ลดละ

แคว่ก...

ชุดแต่งงานลูกไม้ชายกระโปรงถูกกระชากจนขาดเป็นทาง ในนาทีนี้เมวิกานึกตื่นกลัวคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นผัวอย่างที่สุด

หล่อนตัดสินใจเร็วก่อนไป ง่ายเกินไป ศึกษานิสัยใจคอกันให้รู้จักละเอียดถ่องแท้ถ้วนถี่ ก่อนที่จะยอมตกลงแต่งงานกับเขา  กลับหลงเชื่อคำชื่นชมและแนะนำจากคนอื่นที่ว่า

ภูวนาทเป็นคนดี เป็นผู้นำ เป็นสุภาพบุรุษ เป็นคนจะพึ่งพาอาศัยและพึ่งพิงฝากชีวิตเอาไว้ด้วยได้

สุภาพบุรุณแบบไหนกัน ที่กล้าปลุกปล้ำใช้กำลังข่มเหงผู้หญิงที่ตัวเองรักแบบนี้

ไม่สิ...เขาไม่ได้รักเธอ...ไม่เคยรักเลยต่างหาก การกระทำคำพูดทุกอย่าง มันแสดงออกชัดเจน

ว่าเหตุไฉน ทำไมผู้ชายอย่างภูวนาท ที่ร่ำรวย หล่อเหลา มีทั้งเงินทองชื่อเสียงบารมี ถึงได้เลือกเธอมาเป็นเจ้าสาว ในเมื่อเขาเลือกใครก็ได้

เงินสิบล้านที่ยกหนี้ให้ สินสอดทองหมั้นสมน้ำสมเนื้อ ทุกอย่างคือสิ่งที่ทำให้หล่อนเข้าใจผิดไปเอง ว่าเขามีจิตเสน่หา รักใคร่เมตตาเอ็นดูหล่อน แต่เวลานี้ชัดเจนว่าไม่ใช่อีกแล้ว

แคว่ก...ชุดแต่งงานลูกไม้สีขาว ถูกฉีกทึ้งไม่มีดี ทรวงอกเต่งตึงขาวจั๊วะโผล่พ้นออกมาจากชายผ้าที่ขาดวิ่น

ลมจากแอร์คอนดิชั่นเนอร์เป่ารดให้รู้สึกวาบเย็นเพียงชั่วครู่ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยลมหายใจร้อนผ่าว และใบหน้าหื่นกระหายที่ชวนให้วาบหวิวยิ่งกว่าคลุกเคล้าลงมาที่สองเต้าตูมเต่ง

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha