ผัวหื่นคืนเข้าหอ

โดย: พลอยเฟื่อง



ตอนที่ 13 : ใส่ไคล้


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ใส่ไคล้

 

 

 

“โธ่เอ๊ย...นึกว่าจะหาได้ดีกว่าฉัน”

โสภีพรรณรายเบ้ปาก สายตาริษยามองไปทางสองหนุ่มสาวที่กำลังนั่งคุยกันอยู่มุมหนึ่งของร้าน มุมที่ดูเหมือนจะถูกเลือกให้เป็นส่วนตัวสุด แต่ก็ไม่พ้นสายตาของหล่อนไปได้ นั่นเพราะเด็กเสิร์ฟในร้านพากันตื่นเต้นใหญ่ที่มีดาราแวะมาใช้บริการ หล่อนจึงแอบไปชะโงกดู ถึงได้รู้ว่านังศัตรูหัวใจวัยละอ่อนนัดแนะกับดาราหนุ่มที่เคยมีข่าวกุ๊กกิ๊กกันมาที่ร้านนี้

และแม้จะค่อนขอดอดีตผัวว่า หาได้ไม่ดีไปกว่าหล่อน หากลึกๆ ก็อดจะคิดอิจฉาในความอ่อนวัย รวมถึงหน้าตาที่สะสวย และรูปร่างที่จัดได้ว่าเซ็กซี่ทีเดียวนั่นไม่ได้

ก่อนจะจิ้มนิ้วกดภาพที่หล่อนแอบถ่ายส่งไปให้ใครบางคนได้ดู...ใครบางคนที่คงเต้นเร่าอยู่ไม่สุข ร้อนรนจนอกแทบระเบิด เมื่อได้เห็นว่า เมียใหม่วัยเอ๊าะของเขากำลังแอบลักลอบสวมเขาให้อย่างที่หล่อนเคยทำ

สายตาเกลียดชังมองไปยังชายหญิงทั้งคู่ ที่ดูเผินๆ แล้วช่างเหมาะกันเสียยิ่งกว่ากิ่งทองใบหยก

แล้วมีเหตุผลอะไรที่ยัยดาราเมวิกานั่น ถึงได้ทิ้งแฟนดาราด้วยกัน ซึ่งทั้งหนุ่มกว่า หล่อกว่ามาแต่งงานกับผู้ชายที่อายุมากกว่าเป็นรอบ แถมยังเป็นพ่อหม้าย ถ้าไม่ใช่เพราะเงิน

เสียงโทรศัพท์จากเบอร์ที่ไม่ได้ติดต่อกันมานานนับปี ขนาดว่าหล่อนโทรไปเขาก็ยังไม่รับสายดังขึ้น โสภีพรรณรายแสยะยิ้มออกมา หล่อนวางโทรศัพท์ลง ปล่อยให้มันร้องดังอยู่อย่างนั้น กระทั่งดับไป เดาได้ว่าคนปลายสายกำลังร้อนรนกระวนกระวายใจจนอกแทบไหม้แล้วตอนนี้

ที่สุดมันจะดังขึ้นมาอีกครั้ง ด้วยจังหวะที่เร่งเร้ากว่าเดิมตามที่หล่อนคาดเอาไว้ไม่ผิด มือเรียวงามกรีดกรายก่อนจะหยิบสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดขึ้นมา บรรจงแตะปลายนิ้วจิ้มลงไป

“เฮลโล ว่าไงคะที่รัก”

“เธอได้รูปนั้นมาจากไหน?”

“ถ่ายมาเองกับมือค่ะ...คุ้นๆ เห็นหน้าสวยๆ ก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็เมียใหม่ที่เคยใช้ผัวคนเดียวกัน”

“โส หยุดเดี๋ยวนี้นะ” ปลายสายตวาดมาด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด

โสภีพรรณรายหัวเราะอย่างสาแก่ใจ

“ทำไมคะ? แตะนิดแตะหน่อยไม่ได้เลยหรือไง?”

ปลายสายนิ่งเงียบไป เหมือนพยายามจะสงบสติอารมณ์เอาไว้ ยังไงหล่อนก็เป็นต่อ คนอย่างภูวนาทขึ้นชื่อว่าขี้หึงขนาดไหนทำไมหล่อนจะไม่รู้ ยิ่งเมียวัยเอ๊าะที่เพิ่งเข้าหอกันได้ไม่ถึงสามเดือนกำลังสวมเขาให้

แม้เขามั่นใจในคุณสมบัติตัวเองขนาดไหน แต่ก็มีชะนักปักหลังให้เสียเซลฟ์ ที่ถูกหล่อนกับคนงานหนุ่มในไร่สวมเขาให้มาก่อน ภาพที่หล่อนส่งไป คงไม่ต่างจากสาดน้ำมันเข้าใส่กองไฟ

“คุณถ่ายภาพนั้นจากที่ไหน?”

“ที่ร้านของโสเองค่ะ” ท้ายเสียงหัวเราะเยาะหยัน เพราะร้านกาแฟในปากช่องนี่ ก็ขึ้นชื่อว่ามีชิคๆ สวยๆ อยู่หลายร้าน ช่างบังเอิญเหลือเกิน ที่นังเมียใหม่ของเขา เลือกมาที่ร้านหล่อน คงเพราะอยากให้หล่อนได้มีอะไรสนุกๆ ทำ

อันที่จริงแล้ว หล่อนรักภูวนาทไม่น้อย และไม่เคยคิดอยากจะเลิกกับเขาเลยสักนิด

แต่ก็นะ หล่อนก็ห้ามปรามความร่านในตัวเองไม่ได้เหมือนกัน คนแต่งงานกันมาตั้งห้าหกปี น้ำพริกถ้วยเก่า ตะบันตำตะบันกินมาแต่รสชาติเดิมๆ ก็ย่อมอยากลองลิ้มชิมรสชาติใหม่ๆ หล่อนมันพลาดเองที่ดันไปติดใจ และทำอะไรไม่ระมัดระวัง ถึงถูกผัวจับเอาได้

และเมื่อหลักฐานมันชัดแจ้งคาตา ชนิดว่าเถียงไม่ออก ไม่โดนภูวนาทเป่าหัวเอาด้วยลูกปืนก็ถือว่าเป็นบุญโขแล้ว หล่อนจำยอมรับสภาพ เซ็นต์ใบหย่าให้เขา พร้อมกับเงินติดตัวมาอีกสิบล้าน ซึ่งถือว่าน้อยนิดเหลือเกินเมื่อเทียบกับทรัพย์สินที่เขามี

เป็นเมียภูวนาท มากบารมี อยากได้อะไรก็ได้ รถราคาแพงเป็นสิบล้าน หากหล่อนมีเหตุผลดีพอและอ้อนหนัก มีหรือเขาจะไม่ควักกระเป๋ายอมจ่าย เขาเป็นคนสปอร์ตและรักเมียแค่ไหน คนรู้กันหมดทั้งปากช่อง แต่หล่อนมันดันพลาดเอง

“อยากเห็นกับตา ก็รีบมาหน่อยแล้วกันนะคะ เกิดพวกเขาพากันย้ายไปต่อที่โมเต็ลไหน โสคงไม่ได้ไปตามถ่ายให้คุณดู”

“อย่าคิดนะว่าใครจะเหมือนเธอ”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha