พรหมเล่ห์เสน่หา(จบแล้ว)

โดย: varawan



ตอนที่ 1 : แก้วตาดวงใจแม่


ตอนต่อไป

ขอให้สำราญกับการอ่านนะเจ้าค่ะรีดที่รัก

................ 

ตอนแก้วตาดวงใจแม่

               "ชมพูจะไปเรียนที่นั่นให้ได้ใช่ไหมลูก"   ทับทิมแก้วเดินเข้ามาในห้องโถงของบ้านเพื่อพูดคุยกับบุตรสาวคนเดียวด้วยสีหน้าวิตกกังวล

                "ค่ะ คุณแม่ เราเคยคุยกันแล้วนะคะ"     สาวน้อยบัวชมพูกุมมือผู้เป็นมารดาพลางบีบนวดเบา ๆ

                แต่แม่เป็นห่วงนี่นา"

                โธ่คุณแม่ขา ชมพูไปเรียนไม่นาน ถ้าคิดถึงก็ไปหาชมพูได้นี่คะ"

                ไม่ แม่ไม่อยากไปเหยียบที่นั่น"ทับทิมแก้วตอบเสียงสะบัด

                "แม่คะ อะไรที่ทำให้ไม่สบายใจไม่อยากจำ ก็จงลืมมันไปเถอะ"   บัวชมพูสาวน้อยวัย19 ปี   ปลอบใจผู้เป็นมารดา เธอพอจะทราบเรื่องราวความขมขื่นในอดีตของมารดามาบ้างเพราะมารดาของเธอเป็นคนตรงเปิดเผย

                 "ลืม แม่ก็อยากลืมอยู่หรอก แต่พอนึกถึงว่าชมพูจะต้องไปที่นั่น รู้สึกจี๊ดๆขึ้นตาเลยล่ะลูก"

                 ขนาดนั้นเลยเหรอคะ"   บัวชมพูกลั้นยิ้ม

                 อืมทับทิมแก้วหม้ายสาววัย36ปีปลายๆ ตอบหน้าง้ำ   แม้กระนั้นเธอ ยังคงความสวยสดงดงามอยู่อย่างคนรักสุขภาพ จนผู้คนที่พบเห็นไม่คิดว่าทั้งสองเป็นแม่ลูกกันคิดว่าเป็นพี่น้องกันเสียมากกว่าและบางครั้งบางคราวบัวชมพูต่างหากที่ดูเงียบสุขุมเป็นผู้ใหญ่กว่าด้วยซ้ำไป

                ทับทิมแก้วมารดาของบัวชมพูเมื่อตอนที่เธอท้องอ่อนๆอายุเพียง 17 ปี     และได้ย้ายกลับมาอยู่ อิตาลีกับน้าสาวและน้าเขย  หลังจากเรียนไม่ทันจบเรียกว่าเริ่มเรียนก็มีเรื่องผิดพลาดทำให้เธอเบนโลซะก่อนแม้ทับทิมแก้วเป็นคนเรียนเก่ง

                แต่เมื่อมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเธอจึงตัดสินใจเลือกที่จะเลี้ยงลูกสาวของเธอด้วยตัวเองมากกว่า และนั่นไม่ใช่ปัญหาเพราะครอบครัวของคุณตากับคุณยายของบัวชมพูเข้าใจดีจึงไม่ได้กล่าวซ้ำเติมอะไรเพราะทุกคนผิดพลาดกันได้ แถมยังดูแลทั้งเธอและลูกเป็นอย่างดีโดยให้ทับทิมแก้วเรียนรู้และช่วยงานในธุรกิจของครอบครัวและพร้อมเริ่มต้นเรียนเมื่อไรก็ตามใจ

                แต่บัดนี้บัวชมพูกำลังจะเดินทางไปเรียนต่อที่อเมริกาที่ ๆ ทับทิมแก้วจากมาและไม่คิดจะไปเหยียบอีกแล้วในชีวิตนี้ บัวชมพูทอดถอนใจเมื่อมารดาไม่เห็นด้วยสักเท่าไรกับการตัดสินใจครั้งนี้ของเธอ

               "แม่ขา ไว้ใจชมพูนะคะหนูจะดูแลตัวเองให้ดี จะไม่ไว้ใจใครง่าย ๆ ค่ะ"    บัวชมพูสัญญาโดยไม่คิดว่าโชคชะตาจะชอบเล่นตลกกับชีวิตผู้คน

                "เฮ้อ แม่คงต้องตามใจเราแล้วสินะ"   เสียงถอนหายใจหนัก ๆ ของมารดาทำให้บัวชมพูยิ้มออก

                ต้องอย่างนั้นสิคะแม่ขา ชมพูรักแม่ที่สุดในโลก อีกอย่างเบคกี้ไว้ใจได้เราคบกันมานานคุณแม่รู้จักเธอดี อย่างน้อยหนูก็มีคนรู้จักที่นั่นวางใจเถอะ"   บัวชมพูสวมกอดร่างสมส่วนของมารดาไว้แน่น

                แต่ถ้าไม่ไหวอยู่ไม่ได้กลับมาบ้านเราเลยรู้หรือเปล่า"

                "ค้าคุณทับทิมแก้ว"

                หึ เด็กดื้อแล้วจะเดินทางอีกสองวันเก็บของเรียบร้อยแล้วหรือยัง

                "เรียบร้อยแล้วค่ะที่จริงเบคกี้ให้หนูไปพักกับเธอแต่หนูเกรงใจ เลยหาที่อยู่เองแม่ไม่ว่าอะไรนะคะ"

               ดีแล้วลูกเป็นเพื่อนกันต้องให้เกียรติเพื่อนด้วยเราไม่ใช่ญาติไปอยู่บ้านเขาเกรงใจเขาแย่ อีกอย่างจะทำอะไรก็ไม่สะดวกชมพูคิดถูกที่หาที่อยู่เอง"

                ไม่เชิงจัดการเองหรอกค่ะ คุณตาให้คุณลุงโรเบิร์ตจัดการให้นี่คุณลุงบินไปดูเองเลยนะคะ"

                จริงเหรอใจดีทั้งคู่เลย แม่ไปส่งไม่ได้ติดงานยังไงก็ดูแลตัวเองล่ะชมพูแม่รักหนูนะ"

 

               ชมพูก็รักแม่ค่ะ"สองแม่ลูกกอดกันน้ำตาซึม


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


อยากอ่านตอนจบแล้วอ่ะ
โดย Anonymous | 1 year, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ชอบๆๆอ่ะ
โดย Anonymous | 1 year, 7 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
ีดีอ่าาา
โดย Anonymous | 1 year, 7 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
เหมือนกันเลยคะ
โดย Anonymous | 1 year, 8 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
เขียนDมากค่ะ
โดย Anonymous | 2 years ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha