พรหมเล่ห์เสน่หา(จบแล้ว)

โดย: varawan



ตอนที่ 3 : งานเข้าแล้วเธอ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนงานเข้าแล้วเธอ

          "นั่งพักก่อนนะ พิ้งค์เดี๋ยวฉันจะไปบอกให้คนตั้งโต๊ะอาหารก่อน"

          ขอบใจจ้ะ"   บัวชมพูนั่งลงบนโซฟาตัวหรูบนตักมีร่างของเด็กชายแอลวิน คลอเคลียเสมือนดั่งว่ากลัวเธอจะหนีหายไปต่อหน้าต่อตา

          "มามี๊ จะไม่ไปไหนจะอยู่กับแอลตลอดไปใช่ไหม" บัวชมพูนิ่งไปเล็กน้อย

                     เธอจะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ในเมื่อเธอไม่ใช่แม่ของแอลวินแล้วคนที่นี่จะยอมเหรอ’ แต่พอมองสบตาไร้เดียงสาคู่นี้แล้ว บัวชมพูไม่อยากปล่อยมือจากเด็กน้อยเลย

          ‘เอาว่ะเป็นไงเป็นกัน   เธอตัดสินใจในที่สุด

          "ถ้าแอลสัญญาว่าจะเป็นเด็กดี ไม่ดื้อ ไม่ซนมามี๊ก็จะอยู่ด้วยจ้ะ"   แอลวินกระโจนเข้ากอดหอมแก้มซ้ายขวา

            "สัญญา ๆ แอลจะเป็นเด็กดีมามี๊นอนด้วยกันนะคืนนี้" แอลวินระล่ำระลักพูดคำสัญญาไม่ได้ศัพท์ทันที ตบท้ายด้วยการออดอ้อนขออ้อมกอดอบอุ่นในค่ำคืนนี้

           "ไปทานข้าวกันได้แล้วคุณแม่คุณลูก"  รีเบคก้า กอดอกอยู่หน้าประตูมองเพื่อนและหลานชายคุยกันส่ายหน้ายิ้ม ๆ

           เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเป็นการยิ้มแบบไหนระหว่างหนักใจหรือโล่งใจกันแน่’ แอลวินปีนลงจากตักนุ่มจูงมือคุณแม่คนสวยเดินนำไปทันที รีเบคก้าหันมากระซิบกับเพื่อนสาว

            "งานเข้าแล้ว ยายพิ้งค์"

          ใครเป็นคนรับงานให้ฉันล่ะ อย่ามาล้อกันนะเพื่อนบ้า"

           เอาน่าหลานฉันมันขาดแม่มานานแล้วรอพ่อมันชาตินี้คงจะได้แม่ดีๆหรอก ถือว่าเอาบุญนะพิ้งค์"

           อืม ฉันมันก็คนไม่มีพ่อฉันเข้าใจ"   บัวชมพูตอบพลางยิ้มให้เพื่อนอย่างจริงใจบนโต๊ะอาหารที่บรรยากาศเปลี่ยนไปจากเดิมมีทั้งรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ

           "มามี๊ครับพรุ่งนี้พาแอลไปเที่ยวได้ไหมครับ"

           แหม ได้ทีอ้อนมามี๊พาเที่ยวเลยนะแอล"

            เบคกี้ ไปด้วยกันนะครับ"   เด็กน้อยหันมาอ้อนผู้เป็นอาอีกคนจนคนเป็นอาหมั่นเขี้ยวยีผมคนตัวเล็กยุ่งจนดูตลก

             "ว่าแต่คุณมามี๊จะพาไปไหมล่ะ"  รีเบคก้าหัวมาถามเพื่อน

            “ฉันต้องไปเตรียมจัดของที่เกสเฮ้าส์ของฉันก่อนเพราะยังไม่ได้ทำอะไรเลยเดี๋ยวเปิดเทอมอีกไม่กี่วันนี้แล้วนะเบคกี้"

            มามี๊จะไม่อยู่ที่นี้กับแอลเหรอครับ ไม่นะมามี๊อย่าไปนะอยู่กับแอล"  เด็กน้อยร้องถามทันที

            เอาอย่างนี้ พิ้งค์ที่นี่มีห้องเยอะแยะฉันจะบอกคุณลุงครีตให้เธอมาอยู่เป็นเพื่อนแอลวินที่นี่ตอนไปมหาลัยเราก็ไปด้วยกัน ตกลงตามนี้นะ"

            "จะดีเหรอ ฉันเกรงใจจัง"

            แล้วเธอจะทิ้งลูกได้ลงคอเลยเหรอพิ้งค์"   รีเบคก้าเอาหลานชายมาขู่

             โอ้ย เบคกี้พูดซะฉันสำนึกผิดเลย มันใช่ความผิดฉันไหม"

             เอาน่า ในเมื่อเธอรับปากแอลวิน แล้วก็รับผิดชอบเลยคำพูดเลย "   รีเบคก้าหันมาเห็นหลานชายทานเสร็จแล้วตาปรือจึงเรียกพี่เลี้ยงมาเอาตัวไปอาบน้ำนอน

             "แอนนาพาแอลวินไปอาบน้ำนอนเลยจ้ะ"   คนตัวเล็กได้ยินดังนั้นก็ดีดตัวตรงกุมมือบัวชมพูแน่น

             "จะให้มามี๊อาบน้ำให้"

            ไม่ได้มามี๊มาเหนื่อย ๆ ให้มามี๊พักก่อนนะแอลเชื่อเบคกี้"   รีเบคก้าตะล่อมหลานชาย

            ตกลงมามี๊ไม่ไปไหน  มามี๊จะอยู่ที่นี่ใช่ไหมครับ  แอลวินยังไม่ขยับไปไหนเขาอยากได้คำยืนยันจากคนที่จะย้ายไปอยู่ที่อื่น

            ไม่แล้วจ้ะมามี๊จะอยู่กับแอล  บัวชมพู มองหน้าเพื่อนรักและหันไปพูดกับแอลวินด้วยน้ำเสียงเอ็นดู

            จริงๆนะ

            จริงจ้ะ แต่ตอนนี้แอลไปอาบน้ำก่อน  บัวชมพูกล่อมเด็กชายตัวเล็กช่วยเพื่อนอีกที

            ได้ครับ มามี๊ต้องนอนกับแอลนะคืนนี้"

            ครับ เดี๋ยวมามี๊ตามไป"

            ไว ๆ นะครับ"  คนตัวเล็กทำปากจู๊ ขอหอมแก้มมามี้ก่อนไปอาบน้ำอย่างน่ารัก

          จ้า" สองสาวถอนหายใจพร้อมกัน

           "เบคกี้แล้วฉันจะต้องเป็นแม่ให้แอลวินนานแค่ไหน?”

           "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"

          เราต้องช่วยกันคิดเพราะลงเรือลำเดียวกันแล้วนะเบคกี้"  บัวชมพูปรึกษาหาทางออกกับเรื่องที่เข้ามากะทันหันเช่นนี้

          อืม ๆ คงต้องรอให้แอลวินโตพอจะรับรู้เรื่องราวมากกว่านี้แล้วอธิบายให้เขาฟัง" รีเบคก้าออกความเห็น

          "หรือไม่ก็ให้อีตาพี่ชายเธอไปตามแม่ของแอลวินกลับมา" บัวชมพูเสียงฉิว

          บ้า หรือจะไปตามที่ไหนเล่านางคลอดเสร็จก็เอาใส่ตะกร้ามาทิ้งไว้ที่นี่เลย

          "อ้าว แล้วพี่ชายเธอทำยังไงล่ะตอนนั้น" เสียงหวานถามออกไปด้วยความอยากรู้

          ทีแรกก็ไม่อยากรับหรอก สุดท้ายคุณลุงให้ไปตรวจดีเอ็นเอ สรุปว่าใช่"

          ฟังดูพี่ชายเธอนี่บริสุทธิ์ดีจังเลยนะ"

          หมายความว่ายังไงที่ว่าบริสุทธิ์"

          ก็เลวบริสุทธิ์ไงเด็กตาดำ ๆ ยังไม่อยากจะยอมรับแถมเลี้ยงทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ ฉันจะอยู่กับแอลวินเองใครไม่เอาฉันเอาเองจะเลี้ยงดูเข้าให้เป็นคนดีเอง เชอะ ขึ้น"   บัวชมพูของขึ้นเอ่ยด้วยความรู้สึกอยากปกป้องเด็กชายแอลวินตัวน้อยอย่างเต็มที่

                       รีเบคก้ากลืนน้ำลายเอือกใหญ่ที่จริงพี่ชายเธอก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น แต่เป็นเพราะอัลเบิร์ตเป็นคนตรงและมั่นใจในตัวเองสูงว่าไม่มีทางพลาดท่าเสียทีทำผู้หญิงคนไหนท้องแน่นอนเพราะเขาป้องกันดีเยี่ยม เลยทำให้เขาไม่ค่อยอ่อนโยนเท่าไรนักแต่เธอรู้ว่าเขารักแอลวินมากแค่ไหน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


ถูกใจจจจจ
โดย Anonymous | 1 year, 8 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha

โดย Anonymous | 1 year, 8 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha