พรหมเล่ห์เสน่หา(จบแล้ว)

โดย: varawan



ตอนที่ 4 : อัลเบิร์ต โรแกน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอน 4อัลเบิร์ต โรแกน

            เมื่อตัดสินใจเช่นนั้น บัวชมพูจึงจำเป็นต้องอยู่ที่นี่และห้องของเธอก็อยู่ติดกับห้องของแอลวิน         รีเบคก้าให้คนขนกระเป๋าเสื้อผ้ามาไว้ในห้องและจัดของใช้ทุกอย่างเข้าที่เข้าทางทั้งเสื้อผ้าของใช้จุกจิกเครื่องสำอางก็ถูกจัดเป็นระเบียบประดั่งว่าเธอจะต้องอยู่ที่นี่ถาวรไม่มีวันได้ออกไปจากที่นี่แน่ๆ

            ‘เฮ้อแล้วพ่อของแอลวินจะว่ายังไงบ้างนี่ หึ แต่เธอไม่สนหรอกอยากไม่อยู่กับลูกเองช่วยไม่ได้ ลูกน่ารักจะตายทิ้งให้อยู่คนเดียวได้ลงคอใจดำชะมัด’ บัวชมพูกอดร่างเล็กที่ขอเข้ามานอนด้วยและเข้าสู่ห้วงนิทราไปด้วยกัน

             บัวชมพูมาอยู่ที่บ้านนี้เกือบสองอาทิตย์แล้วแต่ยังไม่เคยเห็นหัวคนเป็นพ่อของแอลวินลูกชายเธอเลยจะมีแต่รีเบคก้าที่โทรข้ามทวีปให้คุยกันวันล่ะชั่วโมง

           "พี่ชายเธอเขามีธุรกิจต้องจัดการมากมายยุ่งจนไม่มีเวลากลับบ้านเลยเหรอ เบคกี้"   บัวชมพูถามเพื่อนรักที่นั่งทำรายงานอยู่ด้วยกัน และแอลวินเล่นเลโก้อยู่ข้าง  ๆ

           "ช่วงนี้พี่อัลเขาเปิดสาขาใหม่ที่บราซิล ต้องไปคุมทุกอย่างด้วยตัวเขาเองถ้าลงตัวเมื่อไรก็ไม่ต้องไปบ่อย คราวนี้คงจะหยุดเปิดสาขาแล้วแหละ  รีเบคก้าตอบเรื่อย ๆ

          "ตกลงพี่ชายเธอทำธุรกิจอะไรเหรอ"

          เปิดคาสิโน 70 สาขาทั่วโลก"  รีเบคก้าตอบแต่สายตาก็ไม่ได้ห่างจากกระดาษตรงหน้า

          "ฮ่ะ คาสิโน70สาขา มิน่าถึงไม่ค่อยมีเวลา โอ้ย จะบ้าตายจะทำอะไรให้มันมากมายขนาดนั้นถามจริงเงินที่ได้มาประทานโทษมีเวลาใช้ไหมยะ"  บัวชมพูประชดน้อย ๆ

         เอ่อ ไม่รู้เหมือนกัน"  รีเบคก้ายิ้มแหย ๆ   

                    เธอไม่นึกโกรธคำพูดของบัวชมพูเพราะเธอรู้ว่าเพื่อนเป็นคนพูดความจริงซึ่งเธอชอบมาก ที่ผ่านมารีเบคก้าจะเจอแต่พวกหลอกลวงหน้าไหว้หลังหลอกเธอเบื่อมาก แต่เมื่อได้เดินทางไปอยู่อิตาลีในระยะเวลาสั้นๆและได้รู้จักกันกับบัวชมพู เธอจึงรักเพื่อนคนนี้มากเช่นเดียวกับบัวชมพูที่มีแต่ความจริงใจให้เธอเสมอ

…………………………………

            "บอสครับเลยกำหนดกลับนานแล้วนะครับ

อืม อาทิตย์หน้าคิดว่างานทุกอย่างคงจะลงตัว

           บอสจะอยู่ต่อจนเสร็จเลยไหมครับ" ไมเคิลเลขาพ่วงตำแหน่งมือขวาเอ่ยขอความเห็น

            "ให้ราฟจัดการต่อ มะรืนนี้ฉันจะกลับบ้านแล้ว พ่อกลับอาเกวนโทรมาบอกว่ากำลังจะกลับเหมือนกัน วันเกิดรีเบคก้าไม่กลับมีเคืองตายเลย"อัลเบิร์ตเอ่ยยิ้มๆเมื่อนึกถึงน้องน้อยของตัวเอง

            ครับ อย่างนั้นผมขอไปเตรียมการเรื่องเดินทางก่อนนะครับ

            "อืม เอ่อ ไมค์โทรหานางแบบคนเดิมมาให้ด้วย"  ผู้เป็นนายสั่งเมื่อต้องการปลดปล่อย

            ครับ" เมื่อลับร่างของลูกน้องคนสนิทออกจากห้อง

             อัลเบิร์ตก้มหน้าก้มตาสะสางงานต่ออีก  อาทิตย์ที่จะถึงเป็นวันเกิดของน้องสาว เรียกให้ถูกคือ        รีเบคก้าลูกสาวของเกวนเป็นลูกพี่ลูกน้องที่สนิทสนมกันมากอย่างกับพี่น้องคลานตามกันมาเพราะอยู่บ้านหลังเดียวกันมาตั้งแต่เด็ก พ่อของเขาเป็นพี่ชายคนโต และมีน้องชายที่อายุห่างกันหลายปี ทั้งคู่รักกันมากจึงไม่ยอมให้อาเกวนย้ายออกไปอยู่ห่างไกลเลยทำบ้านแฝดเพื่อให้อาศัยอยู่ด้วยกันเพราะคนในตระกูลโรแกน ไม่ค่อยมีคนว่างเท่าไรต้องออกไปทำงานทั่วโลกดังนั้นวันสำคัญจึงต้องมารวมตัวกันที่นี่เท่านั้น

            คิดถึงเจ้าแสบเหมือนกันจะเอามาด้วยก็ไม่ได้ติดบ้านเหลือเกิน ส่วนเขาก็ไม่มีเวลาจะดูแล’ อัลเบิร์ตหนุ่มนักธุรกิจเนื้อหอมอายุ 31 ปีนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย

          ตรืดด ตรืดด

           "ว่าไงเบคกี้ "   เสียงทุ้มเอ่ยทักทายคนปลายสาย

          ไม่ว่าไงค่ะพี่อัลวันนี้เจ้าแสบจะคุยดัวยค่ะ"     รีเบคก้าจัดการต่อสายขึ้นหน้าจอคอมพิวเตอร์ให้หลานชายได้คุยกับผู้เป็นพ่อของเขาเกือบทุกวันวันนี้ก็เช่นกัน

           "โอเค ว่าไงแอลดื้อกับเบคกี้หรือเปล่า"

           ไม่ดื้อครับแด๊ดดี้ มามี๊บอกว่าถ้าเป็นเด็กดีมามี๊จะอยู่กับแอลตลอดไป"

           ห้ะ ว่าไงแด๊ดฟังไม่ถนัด ใครนะ"

          ก็มามี๊ของแอลไง"  เสียงเล็กตอบกลับมา อัลเบิร์ตทำหน้ายุ่ง เมื่อคิดว่าแม่ของแอลวินกลับมาจริง ๆ

           "แล้วแด๊ดดี้จะกลัมมาเมื่อไรครับ มามี๊นะตัวห้อมหอม แอลนอนกอดทุกคืนเลยหลับฝันดีมาก ๆ เลย"    เสียงเล็ก ๆ  ของลูกชายเจื้อยแจ้วไม่ได้ดูหน้าคนเป็นพ่อที่เหมือนจะฆ่าใครสักคนให้ตายคามือในตอนนี้ เขาคิดว่าผู้หญิงคนนั้นแอบกลับมาหาลูกของเขาทีเผลอ

            " แอลอีกไม่กี่วันแด๊ดดี้จะกลับแล้ว ขอแด๊ดดี้คุยกับเบคกี้หน่อยสิ"

            ครับได้ครับ งั้นแอลไปหามามี๊ก่อนวันนี้มามี๊ทำคุกกี้ด้วยล่ะไปนะบาย รักแด๊ดดี้ที่สุดในโลก"

            แด๊ดก็รักแอลที่สุดในโลกครับ

            เมื่อลูกชายจากไปอัลเบิร์ตจัดการซักถามรีเบคก้าเรื่องแม่ของ ลูกชายของเขาทันที

            "เบคกี้ผู้หญิงคนนั้นกลับมาหาแอลวินเหรอ"   อัลเบิร์ตเอ่ยถามอย่างร้อนรน

           ผู้หญิงคนนั้นคนไหนพี่อัล"  รีเบคก้าขมวดคิ้วมุ่น

           ก็แม่แอลวินไง"  อัลเบิร์ตเฉลย

           อ้อ ไม่ใช่หรอก" หญิงสาวยิ้มกริ่มคิดว่าอะไร

           อ้าว แล้วใครล่ะมามี๊แอลวิน"  คนฉงนกลับเป็นตัวเขาเอง 

           เพื่อนเบคกี้เอง คืออย่างนี้"  น้องสาวเล่ารายละเอียดคร่าว ๆ ของบัวชมพูให้พี่ชายฟังอย่างละเอียด

           "ไว้ใจได้เหรอ ทำไมยอมมาเป็นแม่คนง่ายจัง เป็นเพื่อนกับเธอก็อายุไม่เท่าไรล่ะสิ"อัลเบิร์ตเอ่ยเสียงหมิ่นเขาไม่ไว้ใจใคร ยิ่งคนระดับมหาเศรษฐีแบบพวกเขาแล้วใคร ๆ ก็อยากเข้าใกล้เพื่อตักตวงหาผลประโยชน์กันทั้งนั้นแม่เลี้ยงแสนดีมีแต่ในนิยายหลอกเด็กเท่านั้น

           ไว้ใจได้สิ พิ้งค์เขารักเด็ก นี่ก็ตัวติดกันอย่างกับแม่ลูกจริง ๆ และแอลวินก็ไม่ดื้อไม่งอแงพูดรู้เรื่องเยอะเลยนะ"   รีเบคก้าพยายามโน้มน้าว  เพื่อหลานชายเพราะฟังจากน้ำเสียงพี่ชายคงไม่พอใจอย่างมาก

          "ยังไงพี่ก็ไม่ไว้ใจอยู่ดี"

          แล้วจะให้ทำอย่างไรล่ะอัล แอลวินผวาทุกคืนเลยนะก่อนจะเจอพิ้งค์ตอนนี้นอนคนเดียวได้แล้ว แต่มีบ้างบางคืนแอบเข้าไปนอนห้องพิ้งค์ตลกมากเลยอัล พี่น่าจะได้กลับมาเห็นเหมือนแม่ลูกกันเลย"   รีเบคก้าสาธยายจนอัลเบิร์ตหมั่นไส้ขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ

          "พี่กลับไปแน่จะได้รู้กันว่ามาดีหรือมาร้าย"

          เฮ้อพี่นี่ "   หญิงสาวกรอกตาขึ้นฟ้า

          งั้นก็กลับมาไว ๆ ก่อนที่ลูกชายจะรักมามี๊มากกว่าแด๊ดดี้นะคะ"

                       รีเบคก้า "   อัลเบริตคำรามใส่

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha