พรหมเล่ห์เสน่หา(จบแล้ว)

โดย: varawan



ตอนที่ 5 : ผู้ชายปากร้าย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนผู้ชายปากร้าย

            วันเดินทางกลับของอัลเบิร์ต มาถึงรถยนต์สัญชาติยุโรปคันหรูสีดำสนิทแล่นมาจอดเทียบบันไดคฤหาสน์หรู ทั้งแอลวิน รีเบคก้าและบัวชมพูมายืนรอรับ โดยตาคมสีอำพันจ้องมองไปยังร่างบางไม่คุ้นตาเขม่งตั้งแต่รถเลี้ยวเข้ามาในบริเวณคฤหาสน์ช้า ๆ จนจอดนิ่งสนิทอยู่กับที่

           ก็สวยดีนี่หน้าตาอ่อนเยาว์แลยังเด็กอยู่เลย ตัวเล็กนิดเดียวที่สำคัญเป็นผู้หญิงเอเซียลูกชายเขาคิดได้ยังไงเอาผู้หญิงตัวเล็กคนนี้มาเป็นแม่   โอ้ย เจ้าแอลวินจะบ้าตายนายไปเหมือนเธอตรงไหนนี่   อัลเบิร์ตขมวดคิ้วเป็นปมที่แก้ไม่ออกหน้าตาเลยดุกว่าเก่า

           "อัลยินดีต้อนรับกลับบ้าน    รีเบคก้ากอดทักทายผู้เป็นพี่

           แด๊ดดี้"  แอลวินกระโดดเข้าหาอ้อมอกของผู้เป็นพ่อทันที

           "สวัสดีค่ะ "บัวชมพูทักทายและยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

            แต่ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของบ้านและพ่อของลูกชายกำมะลอของเธอปลายตามองเพียงเล็กน้อย อัลเบิร์ตเห็นรอยยิ้มอ่อนหวานประดับอยู่บนดวงหน้านวลเนียนแต่แกล้งไม่สนใจคำทักทายของเธอจงใจอุ้มร่างเล็กของลูกชายเดินผ่านเธอไปเหมือนเป็นธาตุอากาศ

            บัวชมพูหน้าชารู้สึกอยู่ผิดที่ผิดทางจึงเดินเลี่ยงออกไป   รีเบคก้ามัวแต่ดีใจที่พี่ชายกลับมาบ้านจึงไม่ทันสังเกต บัวชมพูเข้ามาในครัวบอกให้คนรับใช้ที่อยู่ในครัวจัดของว่างที่เธอทำไว้เอาไปให้เจ้าของบ้านส่วนหญิงสาวก็เดินขึ้นไปบนห้องของตัวเอง

           ตรืดด ตรืดด

            "ค่ะแม่ ชมพูสบายดี แม่ล่ะคะ"   บัวชมพูรับสายมารดา  เมื่อฝ่ายโน้นโทรมาเหมือนกับว่ารู้ว่าเธอต้องการคนคุยด้วย

           สบายตัวแต่ไม่สบายใจ"

           ทำไมล่ะคะ"

           ก็ลูกสาวไม่อยู่"

           แม่คะหนูมีเรื่องจะบอก  บัวชมพูตัดสินใจปรึกษา

           "เรื่องร้ายหรือเรื่องดีแม่ตื่นเต้นจังเลย"

           ไม่รู้สิคะ เพราะดีสำหรับบางคนแต่บางคนอาจจะไม่ดีก็ได้นะคะ"   บัวชมพูนึกถึงใครบางคน แล้วก็ให้หวั่นใจเธอลืมคิดเรื่องนี้ไปได้ไงกันนะดูหน้าสิทำเหมือนเธอจะมาปล้นบ้านเขาอย่างนั้นแหละ

           "อ้าว ทำไมเป็นอย่างนั้นล่ะชมพู"

           ก็คืออย่างนี้ค่ะ"   บัวชมพูเริ่มเล่าเรื่องของแอลวินให้มารดาฟังตั้งแต่วันแรกที่เดินทางมาถึงจนวันนี้

           อุ้ยตาย แล้วจะไหวเหรอลูกพ่อเขาก็ดูไม่ค่อยพอใจถอยออกมาดีไหมชมพู"

           คิดไม่ออกค่ะแม่ สงสารแอลวินขอเวลาคิดอีกหน่อยนะคะ"

            ลูก เอ้ย เอาลูกเขามาเลี้ยงเอาเมี่ยงเขามาอมมันจะเสียเวลาเปล่าหรือไม่ก็เสียคนทำดีไม่ได้ดีเอานะเข้าใจไหม"  ผู้เป็นแม่เตือนสติ

            หนูก็ไม่รู้เหมือนกัน"

      ก๊อก ก๊อก ก๊อก

            "แค่นี้ก่อนนะคะแม่แล้วค่อยคุยกัน"

            จ้าลูกคิดให้ดี ๆ นะลูก แต่ถ้าตัดสินใจดีแล้วก็จงทำให้ดีที่สุดผลออกมาทางไหนคิดเสียว่าทำเต็มที่แล้ว บายจ้ะ"

            ขอบคุณค่ะแม่หนูรักแม่ค่ะ"

           จ้ะ แม่ก็รักลูก"   บัวชมพูวางสายแล้วเดินมาเปิดประตู

            "มามี๊ ลงไปข้างล่างกันแด๊ดดี้อยากคุยด้วย"   บัวชมพูทำหน้าตาสงสัย

            "คุยกับมามี๊เหรอคะ"

           ใช่ ไปกันแอลพาไปเองแด๊ดดี้อยู่ห้องทำงาน"   มือเล็กเอื้อมมาจูงหญิงสาวออกจากห้อง

            บัวชมพูมาหยุดยืนลังเลอยู่หน้าห้องทำงานของอัลเบิร์ตเพราะลูกชายพามาทิ้งไว้แล้วเจ้าตัวก็หายไปชื่นชมของฝากกับบอร์ดี้การ์ดตัวโต เธอยืนเก้ ๆ กัง ๆ สักพักจึงตัดสินใจเคาะประตูเบา  ๆ ยอมรับว่ากลัวคนข้างใน เพียงแค่เจอหน้าครั้งแรกยังแทบไม่อยากมองหน้าเธอเลยด้วยซ้ำมือบางผลักบานประตูบานใหญ่เข้าไปช้า ๆ

           "มาแล้วเหรอ คิดว่าจะให้รอไปจนถึงพรุ่งนี้"   เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทั้งที่หน้ายังก้มอยู่ที่เอกสาร

           เขารู้รายละเอียดเกี่ยวกับตัวเธอจากน้องสาวและคิดว่าต้องยอมตามใจลูกชาย แต่ผู้หญิงคนนี้ต้องอยู่ในสายตาเขาอย่างใกล้ชิดจนกว่าจะไว้วางใจ มือบางกำเข้าหากันแน่นเพราะคำพูดกระทบกระเทียบนั้นแต่เธอไม่อยากต่อปากต่อคำเท่าใดนักจึงยืนเฉย

           "แล้วจะยืนอยู่อย่างนั้นทั้งคืนเลยหรือไง มานั่งนี่"บัวชมพูจิกมือเข้าหากันแน่นกว่าเดิม

           ‘อดใจไว้นะบัวชมพู อดไว้’ เธอบอกกับตัวเองพร้อมเดินมานั่งเก้าอี้ตรงหน้าโต๊ะทำงานเขาด้วยใบหน้าเรียบเฉยไม่แสดงอาการใด ๆ ออกมา

           "มีอะไรถึงได้ตามฉันมาค่ะ"

           พูดได้ด้วยคิดว่าเป็นใบ้"

           คุณ"   บัวชมพูเริ่มจะกรุ่น

           "เบคกี้บอกฉันว่าเธอยอมมาเป็นแม่ให้แอลวินด้วยความเต็มใจใช่ไหม"

           ค่ะตามนั้น"

           แค่นั้นจริงเหรอ "  เขาวางมือจากงานทิ้งตัวบนเก้าอี้ เอ่ยน้ำเสียงและท่าทางยียวนเป็นที่สุด

            หมายความว่าอย่างไรคะ"  คิ้วเรียวขมวดมุ่น

            ก็หมายความว่าไม่ใช่เธอหวังสูงที่จะได้มาเป็นเมียฉันด้วยหรอกเหรอ บอกไว้ก่อนนะผู้หญิงจืดๆแบบเธอไม่ใช่สเป็กฉัน อย่าหวังสูงมันไม่มีทาง"  

                          ความอดทนของหญิงสาวกระเจิดกระเจิงไม่เหลือแล้ว ร่างบางลุกขึ้นจากเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของเขาทันที

            "ค่ะ ฉันจะจำไว้ "เอ่ยเสียงรอดไรฟัน

            ทำไมแค่นี้ทำเป็นไม่พอใจฉันพูดแทงใจดำล่ะสิ"   ชายหนุ่มยังกวนไม่เลิก

            "คุณจะคิดยังไงก็เรื่องของคุณ ฉันทำด้วยความบริสุทธิ์ใจ"

           เชื่อตายล่ะ"

            จะไม่เชื่อก็ตามใจคุณ และขอบอกไว้อีกอย่างนะคะคุณก็ไม่เฉียดคำว่าสเป็กของฉันเลยสักนิด แค่นี้ใช่ไหมคะ" เสียงหวานเอ่ยช้า ๆ ในประโยคสุดท้ายโดยเธอเน้นทุกคำพูดให้เขาได้ยินชัด ๆ    พร้อมรอยยิ้มมุมปากเหมือนจะเยาะเขา        อัลเบิร์ตควันออกหูเมื่อปากอวบอิ่มชมพูระเรื่อนั้นเอื้อนเอ่ยวาจายอกย้อนออกมา


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha