พรหมเล่ห์เสน่หา(จบแล้ว)

โดย: varawan



ตอนที่ 12 : ไม่ต้องง้อ หายเองได้


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอน1ไม่ต้องง้อ หายเองได้

             

              เสียงเคาะประตูเบาๆทำให้คนที่เพิ่งออกจากห้องน้ำเดินออกไปเปิดประตู

              "อุ้ย "

              บัวชมพูอุทานด้วยความตกใจที่เห็นเรือนกายหนาเจ้าของห้องอยู่ในชุดคลุมสีขาวขนนุ่มผูกเอวแบบลวก ๆ โชว์แผงอกหนั่นแน่นมีไรขนสีทองโผล่ออกมาสร้างความเซ็กซี่ขยี้ใจ ดวงตากลมโตจ้องมองแผงอกที่โผล่พ้นสาบเสื้อในระยะสายตาไม่กระพริบไม่กล้ามองสูงขึ้นหรือลงต่ำแม้แต่นิดเดียว อัลเบิร์ตยิ้มมุมปากเมื่อสังเกตเห็นนวลแก้มของสาวน้อยตรงหน้าสุกปลั่งแดงขึ้นเรื่อย ๆ

               "จะจ้องอีกนานไหม น้ำลายหกแล้วนั่น" มือเล็กน่ารักรีบยกขึ้นมาปิดปากตัวเองไว้ทันที

              "คนบ้า ไม่ใช่ซะหน่อย" แต่แล้วเสียงหวานก็บริภาษเมื่อรู้ว่าโดนแกล้ง

             ว่าไงมีอะไร "เสียงทุ้มอ่อนลง

              "ฉันมาตามคุณลงไปกินอาหารค่ำค่ะ เห็นขึ้นมานอนนานแล้วกลัวจะนอนไม่หลับคืนนี้"

             ห่วงฉันเหรอ ดวงตาเป็นประกายมีความหวัง

             เปล่า เบคกี้ให้ขึ้นมาตาม"   แกล้งตอบตาใสคนฟังยิ้มหน้าบานเมื่อครู่ เป็นอันต้องหุบฉับลงทันที

             "อืม ขอบใจเดี๋ยวตามลงไป" เขาตอบเสียงเรียบ

             ค่ะ"   บัวชมพูหันหลังเดินลงไปข้างล่างทันที ไม่นานชายหนุ่มในชุดลำลองสบาย ๆ เดินเข้ามายังห้องอาหารด้วยใบหน้าสดชื่นขึ้นมาก เมื่อได้นอนพักผ่อนเต็มที

            "มีอะไรกินบ้าง อืม หน้าตาน่ากินทั้งนั้นเลยกับข้าวบ้านเธอเหรอเบคกี้อาหารไทยเพียบเลย"  อัลเบิร์ตเอ่ยถามน้องสาว

            ไม่ไช่ค่ะ แม่ครัวที่นี่แหละ รีเบคก้าตอบดวงตามีเลศนัย

            "ทำเป็นด้วยเหรอ ไหนลองดูสิอร่อยไหม"  มือหนาลองตักน้ำซุบขึ้นมาชิม

            “อร่อยมากครับแด็ดดี้ แอลกินข้าวหมดทุกวันเลย" เจ้าลูกชายคุยโวโอ้อวด

            “จริงเหรอ" เขาตักน้ำซุปต้มข่าไก่ซดอีกรอบ

            "อืม อร่อยจริงด้วย ฝีมือเทียบเท่ากับอาปาริตาเลยนะเบคกี้" อัลเบิร์ตเอ่ยปากชม

            “ถ้าอย่างนั้นก็กินเยอะ ๆ คนทำจะได้ไม่เสียใจ"รีเบคก้าบุ้ยปากไปยังเพื่อนสาวทันที อัลเบิร์ตมองตาม

            "ฮ้า ฝีมือเธอเหรอ"     บัวชมพูพยักหน้ายิ้ม ๆ ลุ้นแทบตายกลัวชายหนุ่มจะคายทิ้งแต่ประโยคถัดมามันน่าเอาน้ำแกงลาดทั้งตัวนักเชียว

           "เห็นหน้าตาซื่อบื้อไม่คิดว่าจะทำอาหารอร่อยเหมือนกัน เนาะแอล"

           “มามี๊สวยด้วย ทำอาหารอร่อยด้วยครับแด๊ดดี้ แอลรักมามี๊ที่สุดในโลก" ลูกชายพูดเข้าข้างเธอ

           “ฮึ รักมามี๊คนเดียวเหรอแด๊ดดี้ล่ะ"

           “รักแด๊ดดี้ด้วยรักเบคกี้ด้วยครับ"   แอลวินเด็กชายอ้อน เคี้ยวข้าวเต็มปากจนบัวชมพูต้องปรามให้กินช้า ๆ คำเล็ก ๆ ตักพอดีคำ

           "เธอก็กินได้แล้วเดี๋ยวติดคอมันก็รู้เองแหละ"

           “คุณอัลเบิร์ตนี่ แอลวินยังเล็กอยู่นะคะบัวชมพูแย้ง

           "อะไร มันเรื่องจริง" อัลเบิร์ตตักทอดมันปลาใส่ปากไปเถียงไป

           "เชื่อเค้าเลยทั้งสองคนเจอหน้ากัน งับกันทุกที โอ๊ววว"   รีเบคก้าลูบหน้าผากตัวเองปอย ๆ เมื่อโดนมะเหงกเคาะเข้าไป

            "ลามปาม" พี่ชายชี้หน้าคาดโทษ

           “ขอโทษคราบ"ทุกคนใจจดใจจ่ออยู่กับอาหารตรงหน้าจนเริ่มอิ่ม

            "เอ่อ เกือบลืม วันเสาร์หน้าพิ้งค์ว่างไหม"  รีเบคก้าเอ่ยขึ้นเมื่อนึกเรื่องสำคัญได้

            “น่าจะว่างทำไมเหรอ”  บัวชมพูนิ่งคิดเล็กน้อย

            “ฉันต้องการนางแบบ คือว่าวางคอนเซ็ปงานประกวดไว้แล้ว แต่นางแบบนายแบบไม่ลงตัวเลยอยากขอร้องพิ้งค์เป็นนางแบบให้หน่อยนะ พลีส"     รีเบคก้าเอ่ยพลางให้สายตาเว้าวอน อัลเบิร์ตมองหน้าบัวชมพูดูท่าที

              "มีนายแบบด้วยเหรอ" คำถามออกมาจากชายหนุ่ม

              "ใช่ค่ะ เป็นคอนเซ็ปเกี่ยวกับความรัก" เจ้าของแบบชี้แจง

             “ถ้าอย่างนั้นก็ต้องถึงเนื้อถึงตัวนะสิ" เสียงเข้มขึ้น

              “มันก็ใช่" หญิงสาวยอมรับ

              “ถ้าแบบนั้นยายบื้อ ทำไม่ได้หรอก"  อัลเบิร์ตตัดบท

              “เลิกเรียกฉันว่ายายบื้อสักที"  บัวชมพูนึกฉุน

              "อะไรเพิ่งจะมาประท้วงฉันเรียกมาตั้งนานไม่เห็นจะบ่น"

              “ฉันไม่ชอบ"

              “แต่ฉันชอบ"  อัลเบิร์ตเถียงกลับ

              “พอค่ะ ๆ อย่าเถียงกันเลยเบคกี้ขอร้อง" เด็กน้อยแอลวินมองตาแป๋ว

              "ตกลงพิ้งค์จะเดินแบบให้ฉันได้ไหมมีถ่ายภาพนิ่งก่อนแล้วก็เดินแบบวันจริงอีกที"       รีเบคก้าหันมาขอร้องเพื่อน

              "ก็บอกว่าไม่ได้ไงชายหนุ่มปฏิเสธเสียงแข็ง

             “คุณอัลเบิร์ตอย่ากดดันสิคะ เบคกี้กำลังคุยกับฉันอยู่"  ร่างบางหันมาปาม

              “เธอชอบให้ผู้ชายกอดจูบเหรอ"   อัลเบิร์ตหันมาเสียงเขียวใส่ บัวชมพูตาโตไม่ทันได้พูดอะไร

               "มันเกี่ยวอะไรกับกอดจูบ ไปกันใหญ่แล้วพี่อัลคอนเซ็ปของฉันเป็นความรักแบบแม่ลูกจะให้พิ้งค์กับแอลวินเดินด้วยกัน"     รีเบคก้ารีบชี้แจงเพิ่งจะรู้ว่าพี่ชายขี้หวงคิดอย่างนี้นี่เองอยากระเบิดเสียงหัวเราะแต่กลั้นไว้

              “อ้าว แล้วก็ไม่บอก ถ้าเป็นแอลวิน ยายบื้อดูแลลูกด้วยเธอทำได้"    ชายหนุ่มเอ่ยออกมาหน้าตาเฉย สองสาวกรอกตาขึ้นฟ้าให้คนบ้าอำนาจเอาแต่ใจทันที

              "ถ้าอย่างนั้นฉันขอวัดตัวหลังอาหารเลยนะพิ้งค์พรุ่งนี้จะได้ส่งตัด แต่แอลวินสงสัยไม่ทันดูสิจะหลับแล้ว"

             “ถ้างั้นพวกเธอก็ทำงานกันไปเถอะเดี๋ยวพี่พาแอลวินเข้านอนเอง"ร่างสูงลุกขึ้นอุ้มลูกชายฟาดบ่า

             “อย่าลืมให้แกแปรงฟันก่อนนอนนะคะบัวชมพูสั่งทิ้งท้าย

             "อืม รู้น่าเร็ว ๆ แล้วกันเผื่อแอลวินจะหลับยาก"  ไม่วายหันมาทำสายตาออดอ้อนส่งให้รีเบคก้าส่ายหัวยอมกับเขาเลยจริงๆพอลับร่างพี่ชายสองสาวหัวเราะคิกคักกับความเยอะของผู้ชายตัวโตแล้วเริ่มงานกันอย่างรวดเร็ว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha