พรหมเล่ห์เสน่หา(จบแล้ว)

โดย: varawan



ตอนที่ 13 : ไม่ได้หึง ไม่ได้หวง แต่ห้ามแตะ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอน13 ไม่ได้หึง ไม่ได้หวง แต่ห้ามแตะ

 

               "ทำไมบ้านเงียบจัง"  อัลเบิร์ตออกปากถามแม่บ้านที่เดินมารับเจ้านายหนุ่ม

               "คุณรีเบคก้ามารับคุณพิ้งค์กับคุณหนูแอลวินไปข้างนอกค่ะ"

               “อ้อ อืม"    อัลเบิร์ตทำมือไล่เป็นเชิงรับรู้เพราะนี่จะหกโมงเย็นแล้วคงใกล้จะกลับมาตอนมื้อค่ำกันกระมังชายหนุ่มคิดอะไรเรื่อยเปื่อยเตรียมจะเดินขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่ได้ยินเสียงรถยนต์ดังอยู่หน้าบ้านเห็นรถคันหรูเข้ามาจอดเทียบจึงเดินออกไปดู กรามแกร่งขบกันแน่น

               ‘อะไรไหนออกไปกับรีเบคก้า แล้วทำไมกลับมากับแมธเบิทล่ะอัลเบิร์ตหน้าตึงจ้องมองร่างบางที่เดินนำหน้าโดยมีแมธเบิทอุ้มลูกชายเขาไว้ในอ้อมอกดูมีความสุขกันจริงๆจนหน้าหมั่นไส้

 

             "อ้าว อัลอยู่บ้านเหรอ

             "ไปไหนกันมา"

             แมธเบิททักทายเจ้าของบ้านแต่คนถูกทักไม่สนใจหันไปเสียงเข้มให้คนตัวเล็ก ที่กำลังเอื้อมมือไปรับร่างเล็กของแอลวินที่ตื่นแล้วมาอุ้มไว้ เตรียมจะพาไปอาบน้ำ

             "ไปลองชุดเดินแบบของเบคกี้ค่ะ ขอบคุณนะคะแมธ"   หญิงสาวตอบคำถามคนหน้ายักษ์เสร็จแต่ก็ยังมีมารยาทหันไปขอบคุณ แมธเบิทเสียงหวาน

             “ไม่เป็นไรไว้เจอกันใหม่นะพิ้งค์"  หนุ่มใหญ่ทิ้งท้ายก่อนกลับ

             “ค่ะแล้วเจอกันใหม่ คุณแมธ บาย"เสียงหวานกล่าวลา

             “บาย ไปนะอัล”  แมธเบิทบอกลาคนตัวเล็ก แต่ก็ไม่ลืมล่ำลาอัลเบิร์ตด้วย เขานี่กลั้นขำคนหวงก้างแทบตาย

              "ครับ "    อัลเบิร์ตตอบเสียงเรียบแทบจะไม่มองเขาด้วยซ้ำ แมธเบิทมีธุระด่วนเขาต้องไปต่อวันนี้เขาบังเอิญเจอสองแม่ลูกที่ห้างจึงอาสาพามาส่ง

              "ไปลองชุดแล้วทำไม แมธถึงมาส่งบอกมานะว่าไปไหนกันแน่ อย่าคิดจะเอาลูกฉันบังหน้าเพื่อนัดพบกับผู้ชายเป็นอันขาด"   อัลเบิร์ตก้าวตามบัวชมพูที่เดินเลี่ยงขึ้นบันไดตรงมายังห้องของแอลวินอย่างไม่ลดละ

              "หยาบคายฉันไม่คิดว่าคุณจะคิดอะไรได้ต่ำขนาดนี้" บัวชมพูเหนื่อยใจจริงๆ

              “หรือมันไม่จริงอัลเบิร์ตปักหลักยืนเถียง

              "ก็ไม่จริงนะสิ ฉันบังเอิญเจอคุณแมธหลังจากไปลองชุดเสร็จ แล้วพาแอลวินไปกินไอศกรีม เขาเลยอาสามาส่ง

              "ทำไมให้คนอื่นมาส่งทำไมไม่โทรบอกผม"อัลเบิร์ตบอกเหตุผล

              “คุณทำงานอยู่เรื่องแค่นี้เอง แล้วแมธเขาก็ไม่ใช่คนอื่น

              "ทำไมจะไม่ใช่ อ้อ นี่สนิทสนมกันขนาดนัดแนะเจอกันวันหลังด้วยเหรอ" อัลเบิร์ตลมขึ้นเมื่อนึกถึงประโยคก่อนแมธเบิทจะกลับได้

              “คุณอัลเบิร์ต เป็นอะไรมากหรือเปล่า ทำไมต้องเสียงดังเอะอะโวยวายแล้วโมโหอะไรกันนักกันหนาดูสิลูกกลัวหมดแล้ว”  บัวชมพูกอดร่างเล็กไว้

              "จะไม่ให้โมโหได้ยังไงชายหนุ่มลดเสียงลงเล็กน้อย

              “โมโหอะไร หรือว่าคุณหึงฉันบัวชมพูโพล่งออกมา

              “บะ บ้าใครจะไปหึงเธอ โธ่ ยายบื้อ ฉันแค่ไม่ชอบที่อยู่ ๆ เธอก็ไปกับผู้ชายคนโน้นคนนี้เธอจะหาพ่อใหม่ให้ลูกฉันหรือไง    อัลเบิร์ตอ้ำอึ้ง ตกตะลึงกับคำพูดของหญิงสาวไม่น้อย แต่ความอายบวกเขินเลยพยายามบังคับเสียงให้ดังอยู่เท่าเดิม

              "คนบ้า ฉันจะไปหาพ่อให้ลูกคุณได้ยังไงพูดจาน่าเกลียด ไม่เอาแล้วไม่คุยด้วยแล้วไปแอลไปอาบน้ำกัน"   ร่างบางตัดบทแล้วเดินตรงไปยังห้องแต่งตัวของลูกชาย

              “ครับมามี๊ แด๊ดดี้ครับอย่าเสียงดังใส่มามี๊สิครับถ้าดื้อมากๆมามี๊จะไม่รักนะดูอย่างแอลสิไม่ดื้อไม่เถียงมามี๊เลยรักม๊ากมาก"   ลูกชายหันมากระซิบกระซาบบอกคนเป็นพ่อให้ใจเย็นๆ เมื่อเห็นบัวชมพูเดินไปเลือกเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ตัวเอง

              "แอลยังไม่เข้าไปในห้องน้ำอีกเหรอ วันนี้มามี๊จะสอนอาบน้ำด้วยนะ"       เสียงหวานเอ่ยกับลูกชายนั้นแสนจะไพเราะอ่อนโยน ทีกับเขาล่ะมะนาวไม่มีน้ำ คนตัวโตนั่งค้อนให้ร่างบางที่ทำเป็นไม่สนใจตน

             “ครับเด็กน้อยเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างว่าง่าย

             "ยายบื้อ"  อัลเบิร์ตยังไม่ยอมเลิกรา

            "ไม่ต้องมาเรียกไม่อยากได้ยินเสียง ถ้าหงุดหงิดมากนักก็กลับห้องไปอาบน้ำให้ใจเย็นแล้วเจอกันที่โต๊ะอาหารค่ำ"  อัลเบิร์ตอ้าปากค้าง พ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด

            ‘ทำไมต้องฉันเชื่อเธอด้วย ยายบื้อ ฉันไม่ไป

            แต่ก็ทนนั่งได้ไม่นานท้องเจ้ากรรมมันดันร้องประท้วงเลยจำยอมต้องกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าลงไปรออยู่ข้างล่าง ไม่นานลูกชายก็ถูกแอนนาพี่เลี้ยงพามารอมามี๊คนสวยยังโต๊ะอาหารพร้อมผู้เป็นบิดา

             "แอลวันนี้ไปไหนมาบ้าง" คนเป็นพ่อถามไถ่ทันที

             "ไปใส่ชุดหล่อ ถ่ายรูปกับมามี๊ลูกชายตอบตามประสาเด็ก

             "แล้วไปไหนอีกคนเป็นพ่อยังไม่พอใจในคำตอบจึงถามต่อ

             "ไปทานไอศกรีมที่ห้างคนตัวจ้อยทำท่าคิด

             "แล้วไปไหนอีก"

             “กลับบ้าน

             "แค่นี้เหรอ"  เสียงทุ้มทิ้งท้าย ลูกชายจึงพยักหน้า

             "แล้วเจอปู่แมธได้ยังไง

             "ปู่แมธมากับผู้หญิงเจอกันหน้าร้านไอศกรีมแล้วขับรถมาส่ง" ปากแดงตอบไปเรื่อย

             “อืม เป็นแบบนี้นี่เอง"อัลเบริตลูบคางอย่างพอใจในคำตอบ

              "แด๊ดดี้ถามเยอะจัง"ลูกชายทำท่าทางตามคนเป็นพ่อ

             “แอลคราวหลังถ้ามามี๊ไปกับผู้ชายคนอื่นต้องบอกแด๊ดดี้ทันทีนะ

             "ปู่แมธด้วยเหรอ

             "ด้วย ทุกคนไม่มียกเว้น"

            “ได้ครับ"

             สองพ่อลูกเลิกซุบซิบกันทันทีเมื่อได้ยินเสียงคนเดินมาทางห้องอาหารหันไปทำหน้ายิ้มแย้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

             "รอกันนานไหมพอดี แม่ฉันโทรมาเลยลงมาช้า"

            “คุณยายโทรมาเหรอครับ"  แอลวินถามอย่างดีใจ

             “ใช่จ๊ะ แอลคุณยายฝากคิดถึงแอลด้วยนะ

             "แอลก็คิดถึงคุณยาย"

             “คุณให้แอลวินคุยกับแม่คุณด้วยเหรออัลเบิร์ตที่นั่งฟังอยู่ถามขึ้น

             "ค่ะ พอดีวันก่อนเราคุยเฟสทูเฟสแล้วแอลวินอยู่ด้วย ขอโทษด้วยนะคะให้คุยโดยพละการไม่ได้บอกคุณ"บัวชมพูเอ่ยขอโทษ

            “รู้ด้วยเหรอ"อัลเบิร์อยากแกล้ง

            "คราวหลังฉันจะระวังเรื่องนี้"   บัวชมพูเอ่ยด้วยรู้สึกผิด

             “จะเป็นอะไรไปแม่คุณก็เหมือนยายของแอลวินถ้าท่านไม่ถือสาอะไรก็แล้วแต่เธอ กินข้าวเถอะหิวแล้ว" อัลเบิร์ตเอ่ยอย่างอ่อนข้อ

            “ค่ะ แอลกินช้า ๆ มามี๊บอกหลายครั้งแล้วนะเดี๋ยวสำลักบัวชมพูเอาผ้าเช็ดริมฝีปากให้คนตัวเล็ก

             "ก็มันอร่อยนี่ครับ ใช่ไหมแด๊ดดี้"

            “ใช่ อร่อยมากเธอก็กินเข้าไปเยอะ ๆ ยายบื้อตัวบางอย่างกับไม้กระดานเอานี่"   มือหนาตักผัดผักใส่ในจานให้บัวชมพู หญิงสาวอยากจะเขี่ยทิ้งเหลือเกิน

            ‘ใครจะอยากกินของคนปากจัด พูดดีได้แป๊บเดียว หลอกด่ากันอีกล่ะบัวชมพูส่ายหน้าด้วยความเซ็ง

            "ทำหน้าแบบนั้นด่าฉันในใจใช่ไหม"  อัลเบิร์ตถามยิ้ม ๆ เขารู้ว่าเธอไม่ชอบคำว่า ยายบื้อ ก็ทำยังไงได้เวลาเรียกแบบนี้เธอจะมีปฏิกิริยาตอบโต้แบบน่ารักเขาชอบและเป็นชื่อที่เขาใช้ได้คนเดียวด้วย

 

           “เปล่าค่ะ" บัวชมพูตอบหน้าตูม ๆ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


Good!
โดย Phetsapron | 3 months, 1 week ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกดีค่ะ
โดย Anonymous | 1 year ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกอ่ะ
โดย Anonymous | 1 year, 9 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
สนุกอ่ะ💖💖💖^.^
โดย Anonymous | 2 years, 2 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha