ปรารถนาซาดิสต์ (จบ)

โดย: คุณธิดา



ตอนที่ 3 : ดอกไม้กลีบช้ำ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

        อย่านะ... ไม่นะ...” เธอร้องห้ามเสียงหลง พยายามจะทุบตีเขาแต่ก็ไร้ผล

        เขากดเธอจนชิดติดกับเคาเตอร์ ใบหน้าเข้มคลุกลงไปในร่องอกนั้นอย่างสนุก ฝ่ามือหนาขย่ำหน้าอกอวบใหญ่หยุ่นๆ นั้นอย่างย่ามใจ ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากอ้างับเม็ดเชอรรี่ชมพูสีสวยเอาไว้เต็มปาก

        “อ้า... ไอ้บ้า...” เธอเผลอร้องก่อนจะกร่นด่าเขาออกมาแทบทันที สองมือผลักใบหน้าคมแต่ไร้เรี่ยวแรง ก่อนจะสอดส่ายสายตาหาตัวช่วยอื่น พลันสายตาเธอก็ไปปะทะกับโถแก้วใส่น้ำแข็งราคาแพงที่วางอยู่ใกล้

        ดอกไม้เอื้อมมือที่แทบจะไร้เรี่ยวแรง เธอขบเม้มริมฝีปากแน่นกับความซ่านเสียวที่บังเกิดอย่างที่ไม่เคยได้รับมาก่อน เขาช่างหยาบคายและดูจาบจ้วงเกินไป กิริยามูมมามตรงหน้าทำให้อุมาริการ์รู้สึกสะอิดสะเอียน

        “หยุดนะ” สิ้นเสียงเธอก็ฟาดถังน้ำแข็งลงไปบนระหว่างลำคอและหัวไหล่ของเขาอย่างแรง ร่างหนาใหญ่ผงะออกทันที เธอรีบวิ่งออกไปทางประตู แต่มันเหมือนถูกล็อคด้วยรหัสอีกทีหนึ่ง

        ตรินัยยกมือขึ้นลูบลำคอที่ได้รับบาดเจ็บ สะบัดศีรษะไล่ความเจ็บ ก่อนจะย่างสามขุมเข้าหาแม่สาวสวยจอมพยศที่ไม่ยอมลงให้กับเขา

        “ไอ้บ้า...” ปากเธอก็ด่าว่าเขา ใช้มือเกี่ยวสายเสื้อแสงที่หลุดลงไปให้กลับเข้าที่ พลันสายตาก็เจอกับประตูห้องหนึ่ง เธอรีบเบี่ยงตัวก่อนจะวิ่งหลบไปยังห้องนั้น

        “เกิดมาไม่เคยพบ ไอ้บ้ากาม” เธอยังด่าท้อเขาไม่เลิก วิ่งอย่างเร็วไปยังประตูห้องที่เปิดอ้า พอเข้าไปกับเจอกับเตียงเล็กที่ปูผ้าสีแดงชาด ตัดด้วยหมอนและของประดับที่เป็นสีดำ เธอเอื้อมมือปิดประตูไลด์ให้ปิดทันที

        “ไม่มีกลอน บ้าจริง” เธอสบถออกมาแทบทันที ตรินัยใช้ฝ่ามือหนายื้อที่จับในฝั่งตรงข้ามเพื่อเปิดออก แม่สาวสวยอุมาริการ์ก็พยายามจะปิดมันลงให้ได้ แต่เธอมีหรือจะสู้แรงของเขาได้ สุดท้ายตัวดอกไม้เองแทบเซตามแรงกระชากของร่างใหญ่

        “โอ้ย...” เธออุทานออกมาเพราะข้อมือที่ถูกสะบัดด้วยแรงกระชากของเขา

        “เธอชอบความรุนแรงเหรอ ทำไมไม่บอก” เขาจ้องสบใบหน้าสวยที่ตอนนี้แดงกำด้วยความโกรธ มองหน้าเขาตาแทบถล่น

        “คุณมันบ้า อย่าเข้ามานะ” เธอพูดก่อนจะสอดส่ายสายตาหาอาวุธที่พอจะทำร้ายเขาได้ แต่ไม่มีเลย บนเตียงหนานั้นมีแต่หมอนเต็มไปหมดสี่ห้าใบ และไม่มีข้าวของอะไรเลย นอกจากกรอบรูปที่ติดอยู่ตามฝาผนัง เธอรีบปรี่ไปยังรูปที่ประดับไว้ทันทีแต่ช้ากว่าตรินัย

        เขาเข้ามาประชิดตัว ก่อนจะรั้งกระชากเอวบางๆ นั้น ร่างเธอแทบปลิว หากเขาไม่รั้งเอาไว้ เขาจับเธอด้วยสองมือ ก่อนจะโยนร่างบอบบาง หน้าอกโต สะโพกผายไปบนฟูกนอน ก่อนจะกระโจนทับร่างเขาไปทั้งตัว

        เสียงเพลงและเสียงกรีดร้องพอใจของผู้คนมากมายดังแทรกเข้ามาเป็นระยะ

        “แหม่ ถูกสเปคไปหมด รู้ได้ไง ว่าพี่เทมป์ชอบแบบนี้” เขาพูดจ้องสบตา ยิ้มกวนๆ ก่อนจะใช้ฝ่ามือกระชากเสื้อที่เธอสวมใส่ออกอย่างรวดเร็ว

        “จะทำอะไร อย่านะ” เธอร้องห้ามเหมือนเช่นเคย ตอนนี้ไม่มีโอกาสให้หนีไปทางไหนได้ ตัวเล็กๆ ของเธอ แทรกตัวลงไปในฟูก ถูกทับด้วยร่างหนาแข็งแกร่งของตรินัย ใบหน้าคมสะบัดหัวเบา ก่อนจะชิดใบหน้าสูดดมและพ่นลมหายใจไปทั่วร่างกาย กลิ่นแอลกอฮอล์จากลมหายใจของเขาปะทะจมูก

        “คุณเทมป์ คุณเมาใช่ไหม มันไม่โอเคเลยนะ อ๊ะ...” เธอตกใจตอนที่เขาอ้างับอมเม็ดบัวสีชมพูนั้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้รุนแรงกว่าเดิม และจงใจลงน้ำหนักปลายลิ้นระรัว

        สองมือหนาที่จับบังคับข้อมือเล็กๆ ไม่ให้ขัดขืน เธอขนลุกเกรียว ตอนนี้รู้สึกกลัวขึ้นมาจริงๆ

        “อ๊ะ... อย่าทำ อา...” เธอเผลอร้องคราง ปากห้าม พยายามส่ายบิดตัวหนีการรุกหนัก ตอนนี้ใครจะเอาช้างมาชุดผู้ชายคนนี้คงไม่เลิกราง่ายๆ แน่ๆ

        ตรินัยใช้ฝ่ามือใหญ่สอดเข้าไปใต้กระโปรงแนบเนื้อ ก่อนจะสอดปลายนิ้วเข้าไปสำรวจของสงวนของหญิงสาว เธอหนีบขาไว้แน่น แต่ตัวหนาใหญ่ที่แทรกอยู่ตรงกลางทำให้ตัวเธอทำอะไรไม่ได้

        “อย่านะ ไม่นะ” เธอร้องห้ามเขาอีกครั้ง ตอนนี้หลับตาแน่น กัดเม้มริมฝีปากสนิท เกร็งขาหนีบไว้สุดกำลัง

        ร่างหนาเลื่อนตัวขึ้นประกบ ฉกริมฝีปากร้อนๆ ทาบทับลงบนริมฝีปากบาง พยายามใช้ลิ้นดุนดันให้เธอเปิดปาก ดอกไม้เหมือนจะขาดอาการหายใจ เธอผวาเฮือกมือปลายนิ้วของเขาสัมผัสส่วนที่อ่อนไหวที่สุด

        “อี้...ฮึก...” เธอเปิดปากเผยอคราง เขาแทรกปลายลิ้นเข้ามาอย่างชำนาญ ทั้งตวัดรัดเกี่ยวปลายลิ้นของดอกไม้ให้ชวนหลงเคลิ้ม รสหวานกำซาบซ่านไปทั่วปาก อุมาริการ์เผลอตัวดูดกินน้ำหวานนั้นอย่างลืมตัว

        เขาขยับตัวนิดเดียว ใช้มืออีกข้างที่ถนัด รูดซิปกางเกงของเขาเองให้เลื่อนลง งัดเอาความใหญ่โตให้ผงาดจังก้า บดเบียดความอัดแน่นไปบนหน้าขาสวยๆ ไรขนหนาแข็งทิ่มแทงจนใจสาวชักหวั่น เธอเพิ่งเคยเจออะไรแบบนี้เป็นครั้งแรก ตอนนี้ตกอยู่ในเหตุการณ์สะพรึง กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

        เรือนร่างสวยๆ ของเธอ ถูกเขารุกรานไปทุกส่วน ปากที่ถูกเขาปิดสนิท ทำให้ไม่สามารถร้องห้ามอะไรได้ ร่างหนาใหญ่ของเขาแทบกลืนเธอฝั่งไปกับที่นอน

        ตรินัยใช้ปลายนิ้วแหวกแพนตี้ตัวจิ๋วให้พ้นหัวมังกรใหญ่ หัวเข่าและขาแข็งๆ แทรกง้างขาเล็กๆ ให้อ้ากว้าง เบียดชิดเจ้าชายใหญ่เข้ากับถ้ามังกรแสนพิศวง ก่อนจะจิ้มพรวดเข้าไปทันที

        “อื้อ...(โอ้ย...)” เธอร้องอู้อี้อยู่ในลำคอ มือที่ถูกกดพยายามขัดขืนแต่ก็สู้แรงเขาไม่ได้ อีมือผลักหน้าอกเข้าแทบทันที

        “อ้า...ฟิตจัง” เขาผละริมฝีปากออก ก่อนจะอุทานด้วยความพอใจ

        “โอ้ย... มันเจ็บนะ ฮือ...” เธอน้ำตาซึม ตอนนี้ลืมตากว้าง มองหน้าของชายหนุ่มอย่างเคียดแค้น ตรินัยไม่ได้สบตาเธอ สายตาของเขาจดจ้องมองการทำงานของน้องชายตัวเอง ที่กำลังเสือกตัวไปข้างหน้าอย่างลำบาก

        เขาใช้มืออีกข้าง รวบขาเล็กเรียวขึ้นสูง ก่อนจะยกสะโพกสอบอัดกระแทกตัวเองเข้าไปแรงๆ 

        “โอ้ว...ซี๊ด...” เขาถึงกับส่งเสียงซี๊ดซ๊าด ชักขยับออกช้าๆ ก่อนจะกระแทกเข้าไปใหม่

        “อื้อ...อ้า... ไอ้บ้าเทมป์” เธอร้องด่าเขาอีกครั้ง

        ตรินัยหันหน้าขึ้นไปดูใบหน้าสวยที่ปากร้ายไม่เหมาะกับใบหน้า เห็นใบหน้าเธอแดงกำ น้ำตาไหลริน ตรินัยใจตกวูบ เขาไม่คิดว่าเธอจะดราม่า แต่ตอนนี้อะไรมายับยั้งเขาคงไม่ได้

        เขายันตัวเก่ยร่างบางเต็มตัว อัดร่างใหญ่กระแทกตอกลงไปเบาๆ เธอถึงกับหลับตาปี๋ เม้มปากเน้น ก่อนจะอ้าปากส่งเสียง

        “เบาๆ ได้ไหม มันเจ็บนะ ฮือ...” เธอพูดว่าให้ใช้สองมือยันหน้าท้องของตรินัยเหมือนจะพลักออกไปให้พ้นตัว

        เขาใช้สองมือจัดมัดเธอเอาไว้อีกครั้ง ก่อนจะส่งตัวเองลงไปประชิดสนิทแน่น

        “คุณไม่เคยเหรอ โอ้ย... ชูว์...” ร่างกายกำยำที่แทรกอยู่กลางตัวสาวสวยถูกบีบรัดจนเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ

        ดอกไม้สะบัดหน้าหันไปข้างๆ ตอนนี้เธอจะทำอะไรได้ นอนนิ่งๆ เหมือนคอยรับคำบัญชา ความรู้สึกเจ็บร้าวเหมือนตัวเองจะฉีกขาด          อุมาริการ์น้ำตาไหลริน

        เขารู้สึกแปลกใจไม่น้อย ไม่คิดว่าเธอจะเวอร์จินจริงๆ ตรินัยหยัดตัวนิ่งกดแช่ รอให้เธอรู้สึกดีขึ้น เขาหอมซุกไซ้ไปที่ซอกคอและข้างแก้มนวล

        “เดี๋ยวก็สนุก” เขาบอกเธอเสียงกระเส่า ก่อนจะละเลื่อยมาปิดริมฝีปากอวบอิ่มของเธออีกครั้ง อุมาริการ์ไม่มีทางหนี และปฏิเสธร่างหนาใหญ่ที่จวบจ้วงบนเนื้อตัวของเธอไม่ได้ เธอได้แต่หลับตาข่มความเจ็บ และความเสียใจเอาไว้

        แต่ตอนนี้ยังต้องข่มความอยากรู้ และความซ่านเสียวที่ปลายลิ้นร้อนๆ เริ่มเล้าโลมประโคมลงมาใหม่ พอเธอเผลอไผล เขาก็ชักขยับตัวใหญ่ ลงจังหวะเนิบนาบ เธอผวาตัวขึ้น หายใจระรัว ความรู้สึกเจ็บปนอารมณ์หวิวอย่างบอกไม่ถูก

        เขาพ่นลมหายใจร้อนระรดซอกคอขาวอย่างจงใจปลุกเร้าให้อีกฝ่ายซ่านสยิว อุมาริการ์แอ่นผวาด้วยความรัญจวน เธอยังคงหลับตาเอาไว้แน่นลืมตาขึ้นมองหน้าเขาทันทีที่เขาเร่งจังหวะรัวระยิบ

        ฮือ...” หญิงสาวยกสะโพกขึ้น ในจังหวะที่เขาแทรกท่อนเนื้อแกร่งเข้าสู่ตัวเธออย่างแรง ร่างกายของดอกไม้สั่นเทิ้ม ความรู้สึกไหวระยิบไปกับความรัญจวนที่ถูกร่างหนาใหญ่กระตุ้นเร่งเร้าอารมณ์ปรารถนาถูกเร่งรุกหนัก

        “ไม่นะ อ๊ะๆๆๆๆๆ... อี๊...” เธอทิ้งหลังผวาเฮือก เกร็งในส่วนกลางกาย ความรู้สึกเหมือนถูกเหวี่ยงล้อเล่นไปกับความรู้สึกซ่านเป็นครั้งแรก เธอแทบลืมหายใจ ความแรงของเขาทำให้เธอบอกตัวเองไม่ถูกว่าที่ดอกไม้รู้สึกอยู่ตอนนี้คืออะไร

        อุมาริการ์ได้ยินแต่เสียงเขาที่ครางกระเส่าบอกความสาดสุขของตัวเองแข่งกับเสียงกลองและเสียงดนตรีที่กระหึ่มอยู่ข้างนอก

        เขารั้งสองขาเธอขึ้นมาโอบ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่ง กระแทกส่งน้องชายอย่างสนุกและรุนแรง ตอนนี้อุมาริการ์ไม่มีทางที่จะต่อต้าน ปากที่เคยร้องห้ามและต่อว่าเปลี่ยนร้องครางระงมอย่างไม่อาย ก่อนเธอจะหวีดร้องแข่งกับผู้คนข้างล่างที่มาชมคอนเสิร์ตสนุก

        ตรินัยอัดกระแทกตัวส่งท้ายเข้าไปสุดๆ ก่อนจะสาดกระสุนเข้าใส่เธอให้ร้อนวูบวาบไปทั้งตัว

        อุมาริการ์น้ำตาริน เธอหายใจรวยริน ยกสองมือมาปิดหน้าอก ก่อนที่เขาจะจับมันให้แยกกัน แล้วทาบร่างใหญ่ลงมาแนบแน่น

        “ดอกไม้สวยๆ ก็ต้องคู่กับแจกันสวยๆ” เขากระซิบข้างหู จูบจุมพิตไปทั่วใบหน้าของอุมาริการ์ด้วยความพอใจ เขานอนหายใจแรงๆ อยู่บนตัวเธอ

        “ลงไปได้แล้วคุณตรินัย” เธอยกมือน้อยๆ ขึ้นผลักเขา ตอนนี้น้ำตายังคงซึมไหล

        เขาเลื่อนตัวออกอย่างช้าๆ เธอผวาด้วยความเจ็บใบหน้าเหยเก พอเขาพ้นออกจากตัวเธอ ดอกไม้ก็ยันตัวเองลุกขึ้นนั่งแทบทันที เขารวบรั้งร่างบางจากข้างหลังเข้าแนบอก

        “จะไปไหน คุณไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นแหละคืนนี้ ผมยังไม่พอ” เขาพูดแบบหน้าไม่อาย

        “ฉันไม่ได้มาขายตัวนะ คุณอยากก็ไปหาซื้อผู้หญิงที่เขาขายบริการนู้น ฉันไม่ได้ขาย...” เธอพูดออกมาด้วยความเจ็บช้ำ ทำตัวแข็งขืนอยู่ในอ้อมกอดของเขา

        “ผมชักชอบผู้หญิงแบบนี้แล้วซิ” เขาพูดพลางผลักเธอให้นอนคว่ำลงไปบนเตียง

        “จะทำอะไรอีก ฮึ...” เธอหันหน้าขึ้นมองไปทางเขา สายตาเจ็บปวด

        “แม้อีกสักครั้งจะเป็นไรไป” เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว ดอกไม้ลุกขึ้นนั่งคู้เข่า จ้องมองเขาแบบเต็มตา แค่เสี้ยวนาที เขาก็กระโจนใส่ร่างเธออีกครั้ง ครั้งนี้เสื้อผ้าอาภรณ์ที่ปิดกั้นอยู่บนเรือนร่างของเธอถูกเขากระชากจนหลุดออกไปจนหมด

        “จะบ้าหรือไง ฉันบอกคุณแล้ว ไปหาผู้หญิงคนอื่น” เธอใช้กำลังที่เหลืออยู่น้อยเต็มที ทุบไปยังร่างใหญ่ แต่ก็สู้เขาไม่ได้ อุมาริการ์ตกอยู่เบื้องล่างแล้ว เธอถูกใบหน้าคม ริมฝีปากร้อนรัก และปลายลิ้นเรียว สำรวจไปทั่วร่างกาย

        ตัวของดอกไม้อ่อนเป็นขี้ผึ่งร่นไฟ ครั้งที่สองเขาดูอ่อนโยน และทำอย่างเบามือ เธอถึงกับผวาเฮือกตอนเขาประชิดใบหน้าจูบรับขวัญสาวเจ้ากลางกลีบงาม กระตุ้นอารมณ์ร้อนรักของเธอให้กระเจิดกระเจิง

        เสียงดนตรีที่กระหึ่มไม่มีที่ท่าจะหยุดลง กับเพิ่มจังหวะเมามัน เหมือนสายหนุ่มหญิงสาวที่อยู่บนเตียงนุ่มๆ กำลังบรรเลงเพลงรักเพลงกามอย่างหนักหน่วง

 

        ดอกไม้แตะขอบสวรรค์ไปครั้งแล้วครั้งเล่า ส่วนชายหนุ่มผู้เจนจัดได้แต่ยกยิ้มพอใจที่ส่งสาวสวยไปสวรรค์ได้บ่อยๆ ส่วนตัวเขากว่าค่ำคืนนี้จะจบลง คงได้กินเกสรชิมน้ำหวานจนพอใจ

 

<div class="fb-page" data-href="https://www.facebook.com/Love-Story-by-Khun-Thida-423211261215771/" data-tabs="timeline" data-small-header="false" data-adapt-container-width="true" data-hide-cover="false" data-show-facepile="true"><blockquote cite="https://www.facebook.com/Love-Story-by-Khun-Thida-423211261215771/" class="fb-xfbml-parse-ignore"><a href="https://www.facebook.com/Love-Story-by-Khun-Thida-423211261215771/">Love Story by Khun Thida</a></blockquote></div>


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


แต่เราก็ชอบแบบนีินะเถื่อน-ซทดิสดี
โดย Anonymous | 4 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha
พระเอกบ้ากาม
โดย Anonymous | 4 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha