ปรารถนาซาดิสต์ (จบ)

โดย: คุณธิดา



ตอนที่ 4 : คนเลว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

     ดอกไม้หยุกหยิกอยู่ในอ้อมแขนของตรินัย เธอลืมตาขึ้นเห็นใบหน้าของเขาอยู่ใกล้ๆ เมื่อคืนกว่าจะได้นอน เขาก็ชำเราเธอจนเสียงดนตรีภายนอกเงียบไป เธอหลับลงไปด้วยความอ่อนเพลีย

     เขายังคงหลับตาสนิท หน้าตายังฉาบรอยยิ้มจางๆ

     คนทุเรศ นอนหลับยังมีหน้ามายิ้มอีก ดอกไม้ยกแขนของเขาที่ก่ายกอดเธอออกไปให้พ้นตัว พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง ทำท่ายกมือขึ้นมาจะทุบไปที่ตัวของเขา แต่ก็ชะงักมือเอาไว้ เพราะหากเขาตื่น เธอก็คงทำหน้าไม่ถูก อีกอย่างกลัวเขาจะทำอะไรต่อมิอะไรกับเธอต่ออีกด้วย

     หญิงสาวขยับตัวและก้าวลงเตียงอย่างช้าๆ รู้สึกเมื่อยขบและปวดร้าวไปทั้งตัว แค่ขยับก็เจ็บเสียดเสียวตรงใจกลางเรือนร่างแปล๊บๆ เธอไม่วายหันไปทำตาขวางใส่ผู้ชายตัวใหญ่ที่นอนหลับไม่รู้เรื่องอยู่ตรงหน้า

     แค่นึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น เธอก็หน้าออกร้อนผ่าวๆ รีบก้มเก็บเสื้อผ้าของตัวเองที่หล่นอยู่ใกล้ๆ รวบขึ้นมาไว้ที่หน้าอก สอดส่ายสายตาหาห้องน้ำ ก่อนจะเร่งฝีเท้าอย่างเบาแรงตรงไปจัดการกับตัวเองให้เรียบร้อย

     กระเป๋าเป้ของเธอยังวางอยู่ที่เดิม เธอหาเสื้อผ้าที่รัดกุมในกระเป๋าออกมาใส่ทับเสื้อผ้าที่ยั่วยวนชุดที่เธอใส่เมื่อคืนจนได้เรื่อง

     อุมาริการ์มองหากระเป๋าของทับทิม แต่มันก็ไม่อยู่ตรงนั้นเสียแล้ว

     ยัยทับทิม แกทิ้งฉันได้ลงคอนะ เธอต่อว่าเพื่อนอยู่ในใจ รีบเดินออกจากห้องทำงานของตรินัย มุ่งตรงไปยังด้านล่าง เธอพบเพียงพนักงานหญิงที่แต่งตัวเป็นแม่บ้านสองคน ที่กำลังเก็บกวาดทำความสะอาดในบริเวณผับ แม่บ้านสองคนมองตรงมายังเธอ ที่กำลังเดินลิ่วๆ เข้ามาหา

     ทุกคนเห็นจนชินตา ผู้หญิงของคุณตรินัยหรือไม่ก็คงเป็นผู้หญิงของคุณดรูว์ ที่มักจะเมา แล้วค้างกันที่นี่แทบจะทุกคืนก็ว่าได้ และงานอดิเรกในตอนกลางคืนของเจ้านาย คือการสำเร็จโทษสาวๆ ด้วยความใคร่ คนที่เขาหมายปอง หรือไม่ก็เป็นผู้หญิงที่วิ่งหาความสำราญรักสนุกแต่ไม่ผูกพัน บางคนก็ทำเพื่อแลกเงิน

     แม่บ้านสองคนมองหน้ากัน ก่อนที่จะยิ้มออกมาที่มุมปาก ไม่พูดไม่จา แต่ยกนิ้วชี้ไปทางช่องทางเดินเล็กๆ และมีประตูด้านหลังร้านที่เปิดอ้าค้างไว้อยู่ สายตาที่สองแม่บ้านมองมายังดอกไม้ เธอถึงกับหน้าร้อนออกด้วยความไม่พอใจ และรู้สึกกระดากอาย

     คงจะพาสาวๆ มานอนทุกคืนสินะ ฉันไม่ได้เป็นเหมือนผู้หญิงพวกนั้นนะ ไอ้บ้าเทมป์ เธอได้แค่คิด แต่ทำอะไรไม่ได้ รีบเดินออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด

     ดอกไม้รีบโบกแท็กซี่ ก่อนจะบอกให้คนขับมุ่งตรงไปยังที่พักของเธอ

 

     ตรินัยตื่นแล้วแต่ยังไม่ได้ลืมตา ใช้มือคว้านหาร่างของดอกไม้ แต่ก็พบกับความว่างเปล่า เขายกมือขึ้นขยี้ตา ก่อนจะลืมตามองหาร่างของเธอ

     “ดอกไม้ คุณ... คุณดอกไม้...” เขาเรียกชื่อเธอออกไปสองสามครั้ง แต่ก็เงียบไม่มีเสียงตอบ

     เขารีบลุกออกจากที่นอนทั้งๆ ที่ร่างกายเปลือยเปล่าเดินโท้งๆ ออกมาหาหญิงสาวไปทั่วทั้งห้อง แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา พบเพียงกระดาษโน๊ตที่ติดอยู่ตรงหน้าหน้ากระจกในห้องน้ำในห้องทำงานของเขา

     (คนเลว) ข้อความสั้นๆ แต่กินความหมายได้ลึกจริงๆ

     เทมป์หยิบมันออกมาจากกระจก เห็นหน้าตัวเองที่เด่นชัดอยูตรงหน้า ก็หัวเราะออกมาแบบขำๆ นึกไปถึงหน้าตาของแม่หญิงงามนามว่า "ดอกไม้" ก็ยิ้มละไม

     ร่างบางที่ร้องไห้กระซิกกระซิก ทุบหน้าอกของเขาเบาๆ ตอนที่เขาเสร็จกิจครั้งสุดท้าย ทำให้ตรินัย ยิ่งกอดรัดเธอเอาไว้แน่น

     “อย่าร้องนะ เดี๋ยวตาบวมนะ” คำพูดปลอบใจที่ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย เขายิ้มอย่างมีความสุข พอใจมากมายกับเกมรักที่สนุกในค่ำคืนนี้ แต่เธอคงไม่ได้สนุกด้วยอย่างที่เขาเป็น เพียงแต่คงขัดขืนเขาไม่ได้เท่านั้นเอง

     เทมป์เดินหยิบมือถือของตัวเอง ก่อนจะรีบกดเขาไปหาหญิงสาว

     (“ไม่มีสัญญานตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก”) นี่เป็นคำตอบจากปลายสาย

     เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ นึกพะวงไปถึงใบหน้านวล ป่านนี้ไม่ร้องไห้ขี้มูกโป่งไปแล้วหรือ

 

     อีกห้อง วีไอพี สีชมพู ฮาเร็มร้อนรักของมิสเตอร์ดรูว์

     หนุ่มสาวสองคนที่นอนก่ายกอดกันอยู่บนเตียงทั้งชุดเสื้อผ้าที่ยังอยู่ครบ สรุปทั้งดรูว์และทับทิมต่างเมามายมากทั้งคู่ จนไม่ได้ทำอะไรๆ เหมือนที่ดรูว์ตั้งใจ เขาเมาปลิ้นเลยก็ว่าได้ สนุกเหมือนได้เพื่อนสนิทที่รู้ใจ สองคนกอดคอกันร้องเพลงของพี่ตูน บอดี้แสลมได้ทุกเพลงก็ว่าได้ ทั้งกระโดดเหย่งๆ ไปตามจังหวะเสียงเพลงอย่างเมามัน

     “โครม...โป๊ก” เสียงของที่มีน้ำหนักมากหล่นลงไปจากเตียง

     “โอ้ย...” ตามมาด้วยเสียงร้องที่บอกว่าเจ็บของผู้ชายที่หล่นลงไปกระแทกกับพื้นห้อง และหัวที่กระแทกกับข้างฝาเสียงดัง

     ฝ่าเท้าน้อยๆ ที่ยันเข้าไปอย่างตั้งใจ ตอนเธอตื่นขึ้นมา ละพบว่ามีร่างหนึ่งกำลังพ่นลมหายใจปนแอลกอฮอล์เหม็นคลุ้งอยู่ใกล้ๆ กลิ่นแอลกอฮอล์ในตัวเธอก็พอทำเนาแล้ว ยังมาผสมกับกลิ่นที่มาจากชายหนุ่มอีก ทำให้เธอแทบอ้วก

     “ทำอะไรนะ อะไรของคุณ” เสียงดรูว์พูดขึ้นน้ำเสียงยังอ้อแอ้ พยายามยันตัวเองที่ยังโคลงเคลงเต็มที่ ขึ้นมาอยู่บนเตียงให้ได้

     “คุณไม่ได้ทำอะไรฉันใช่ไหมเมื่อคืนนี้” คำถามที่เธอถามออกไป พร้อมกับยกมือขึ้นมากุมหน้าอก และลูบแปะปะเพื่อสำรวจว่าเสื้อผ้าของตัวเองยังอยู่ไหม และสายตาที่จ้องมองเขาสำรวจด้วยว่า เขาได้ถอดเสื้อผ้าออกไปบ้างหรือเปล่า

     ดรูว์ไม่สนใจตอบ แต่กลับนอนคว่ำหน้าไปกับที่นอนนิ่ง สักพักก็ส่งเสียงกรนออกมา

     ทับทิมนั่งนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ก่อนจะลำดับเหตุการณ์ได้ เธอลืม "ดอกไม้" เพื่อนสาวคนสนิทไปได้ยังไง

     เธอสองคนกับดรูว์เดินเข้าไปเอาของในห้องทำงานของตรินัย และดรูว์ก็ชวนเธอมานอนห้องนี้ แล้วทั้งสองล้มลงไปนอนบนที่นอน แล้วก็หลับเป็นตายไปในทันที

     “เวรแล้วฉัน แล้วดอกไม้หล่ะ” เธอเพิ่งนึกถึงเพื่อนได้ รีบลุกขึ้นไปหากระเป๋าของตัวเอง และหยิบโทรศัพท์มาโทรหาเพื่อนรัก

     (ไม่มีสัญญานตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก”) ข้อความที่ส่งกลับมาทำให้เธอรู้ว่าดอกไม้ปิดเครื่อง

     ทับทิมทรุดตัวลงไปนั่งบนที่นอนอีกครั้งหนึ่ง ก่อนจะเอนกายลงไปนอนคู่กับดรูว์เหมือนเดิม หนังตาที่หนักอึ้ง และหัวสมองยังวิ้งๆ มึนกะทือ ตอนนี้ต้องนอนเก็บเอาแรงอีกสักหน่อย สักพักเธอก็ส่งเสียงกรนตามคนใกล้ร่างไปอีกคน

 

     สิ่งแรกที่ดอกไม้ทำหลังจากมาถึงที่ห้อง ไร้เงาของแม่เพื่อนตัวดี ที่ทิ้งเธอไว้จนเกิดเรื่อง

     ‘คงไม่ได้ไปกับไอ้ฝรั่งลูกครึ่งนั่นนะ เธอนึกค้อนขอดเพื่อนอยู่ในใจ

     ตอนนี้ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงนอนอย่างหมดแรง ถอนหายใจออกมาเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เธอก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองต้องมาประสบพบเจอ

     คนเลว เธอยังด่าเขาอยู่ในใจ แค่คิดถึงหน้า และรอยยิ้มของเขาแล้ว ยิ่งเกลียด อุมาริการ์ทิ้งตัวลงไปนอนคดตัวน้ำตาซึม

     “ท้อง” เธอตะโกนขึ้นมาเสียงดัง ก่อนจะกระเด้งตัวลุกขึ้น ตรงดิ่งไปหยิบกระเป๋าตังค์ ก่อนจะลงลิฟต์ไป เดินกึ่งวิ่งพาร่างที่บอบช้ำอยู่พอสมควร ไปยังร้านขายยาที่อยู่ไม่ไกลจากคอนโด เพื่อซื้อยาคมฉุกเฉิน

     สายตาของเภสัชกรชายภายในร้าน เมื่อได้ยินในสิ่งที่เธอพูด มองผ่านแว่นกันแดดที่เธอสวมใส่ แต่ก็ทำให้ดอกไม้ใจเต็นแรง หน้าแดงด้วยความโกรธ นึกเคืองไปถึงตรินัย ที่ทำให้เธอขายหน้าเป็นครั้งที่สอง

     อย่าได้เจอะได้เจอกันอีกเลยชาตินี้ ฉันขอสาปส่งคุณ เธอกำยาในมือแน่น ก่อนจะรีบกินมันลงไปทันที ที่มายืนห่างจากร้านขายยามาพอสมควร ดอกไม้นึกแค้นเขาอยู่ในใจ

 

     “เห็นผู้หญิงคนหนึ่งไหม” ตรินัยเอ่ยถามสองแม่บ้านที่พอเห็นหน้าเขาก็ยกมือไหว้

     “ออกไปแล้วค่ะ ประมานหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว” แม่บ้านคนหนึ่งบอก เขาไม่พูดอะไร รีบเดินออกไปยังประตูด้านหลัง เพื่อขับรถไปทำงานที่ชลบุรี

     “ปกติไม่เคยมาถามหาใครนะ” เสียงแม่บ้านคนหนึ่งเอ่ยขึ้นก่อน

     “ดูคนนี้สวยมากนะพี่ หนูว่าสวยกว่าทุกคนที่คุณตรินัยเคยพามา หน้าเหมือนดาราเลย” น้องอีกคนพูดขึ้น

     “สู่รู้เรื่องเจ้านาย ทำงานๆ” คนที่มีอายุมากกว่าพูด ก่อนจะไล่ให้อีกคนไปทำงานต่อ

    

     “บรื้น...” เสียงเร่งเครื่องยนต์กระหึ่มอยู่ในสนาม

     “คุณเทมป์ วันนี้ไม่พนันกับพวกผมหรือครับ” ชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยขึ้น ส่งสายตามาท้าทาย

     “วันนี้ของรางวัลเป็นอะไรหล่ะ” เขาถามด้วยความอยากรู้

     ผู้ชายคนนั้นบุ้ยใบ้ไปยังสองสาวที่นุ่งเสื้อสายเดี่ยวเสียวหลุดสีดำแนบลู่ไปกับลำตัว กับกางเกงยีนส์สั้นเสมอหู แกล้งทำเป็นกลืนน้ำลาย และยกนิ้วให้

     “แซนวิชนะครับ ไม่สนเหรอ” ชายคนเดิมพูดขึ้นมาอีก

     ตรินัยนึกไปถึงบทรักร้อนแรง และความสุขสำราญที่เขาได้จากเรือนร่างของอุมาริการ์เมื่อคืน ทำให้เขายิ้มออกมาอย่างพอใจ รีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที

    

     Rrrr… เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อของเขาสั่น ตรินัยรีบยกมันขึ้นมาดู ก่อนจะรีบพูดขึ้น

     “เชิญพวกคุณตามสบายดีกว่า แต่ว่าวันนี้ถ้าใครชนะ ผมมีแชมเปญให้เพื่อฉลองนะครับ” เขายกมือให้ ก่อนจะหมุนตัวไปรับสาย

     “ว่าไง” คำพูดแรกที่เอ่ยทักทายไป

     (“อยู่ไหนว่ะ เทมป์”) ดรูว์ถามขึ้น

     “สนามแข่งพัทยา” ตรินัยตอบไป

     (“ทำไมไม่รู้จักปลุกกันมั้งว่ะ”) ดรูว์บ่น

     “อ้าว... แล้วแม่สาวทับทิมหล่ะ อุตส่าห์ยกห้องให้นะโว้ย” ตรินัยแซว

     (“ชูว์...”) เขาพ่นลมออกมาเบาๆ

     (“อาบน้ำอยู่”) ดรูว์พูดเหมือนกระซิบ

     “อย่าบอกนะว่า มึงยังไม่ได้แอ้มเธอ” ตรินัยถามยังเชิง

     (“เมาปลิ้นเลยเมื่อคืน ยังไม่ได้จึกๆ...”) ดรูว์รีบสารภาพ และหัวเราะออกมาเบาๆ

     (“แล้วแก ว่าไง แม่ดอกไม้ หวานสมกับหน้าตาไหมว่ะ”) ดรูว์เอ่ยแซวขึ้นมาบ้าง

     “เออ... มันเรื่องของกู ว่าแต่มึงช่วยขอที่อยู่คุณดอกไม้จากแม่ทับทิมของนายให้ฉันหน่อยสิ” เทมป์เอ่ยปากเป็นครั้งแรก

     (“อัยย่ะ... ของเขาดีจริงๆ เดี๋ยวส่งไลน์ไปบอกให้ รอทับทิมออกมาก่อน”) ดรูว์รีบบอก

     (“เฮ๊ย... แค่นี้ก่อนนะโว้ย มาแว้ว...”) เขารีบทำเสียงเล็กเสียงน้อย ก่อนจะวางสายไป

     “เอ่อ... ให้มันได้อย่างนี้สิ เห็นผู้หญิงสวยๆ แล้วลืมเพื่อน” เทมป์ว่าดรูว์ไปกับมือถือ ที่ปลายสายรีบวางไปแล้ว

     สักไม่ถึง 5 นาที ดรูว์ก็ส่งที่อยู่พร้อมเบอร์ห้องของดอกไม้มาให้กับเทมป์

     ผมเสร็จงานแล้ว เดี๋ยวเราเจอกัน รอยยิ้มระบายอยู่เต็มหน้า เทมป์ยังรู้สึกแปลกใจ ปกติเขาไม่เคยควงผู้หญิงคนไหนซ้ำ แต่สำหรับอุมาริการ์เขารู้ว่ามันพิเศษ

 

    #

 https://www.facebook.com/Love-Story-by-Khun-Thida-423211261215771/


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


เถื่อนแต่ก็ชอบ
โดย Anonymous | 4 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha