(Psychopomp) ตอน ยมทูตที่รัก <จบแล้ว>

โดย: แว่นตาใส



ตอนที่ 2 : บางสิ่งที่คาใจ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป



ชายหนุ่มร่างสูง ผิวขาว นัยตาสีดำสนิทยืนมองดูหญิงสาวที่กำลังเดินไปที่รถโรงเรียนด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง เขาจ้องมองอยู่อย่างนั้น โดยไม่สนใจว่าใครกำลังเข้ามาทักทายเขาอยู่ เหมือนกับว่าตัวเขากำลังติดอยู่ในผวัง

"เฮ้!! ไทม์..นายขึ้นมาทำอะไรบนนี้ แล้วนั่นยืนมองอะไร ขอฉันดูด้วยคนดิ"
เซนจิเดินเข้าไปทักพรางมองไปทางที่เพื่อนชายกำลังมองอยู่

"เห้ย!! นี่..นายมองสาวหรอ คนไหนอ่ะ!!
คนนี้..หรือว่าคนโน่น"เซนจิชี้นิ้วไปทิศทางที่ไทม์กำลังมอง แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้คำตอบที่ต้องการ เพราะเพื่อนชายดันเล่นนิ่งใส่จนเคอร์เรนก็แอบสงสัย

"นายกำลังมองอะไรอยู่หรอ ไทม์"
เคอร์เรนถามออกมาเสียงนิ่ม

"ผู้หญิงคนนั้น ที่นั่งอยู่บนรถโรงเรียน"
ไทม์พูดออกมาจนเซนจิตีมือตัวเองด้วยอารมณ์ที่ทายถูก

"ฉันบอกแล้วว่ามันต้องมองหญิง แต่เดี๋ยวนะ!! แกสนใจมนุษย์โดยเฉพาะ
ผู้หญิงตั้งแต่เมื่อไรว่ะ"เซนจิยังคงถามต่อพรางมองไปที่เคอร์เรนอย่างแปลกใจ

"ฉันเคยเจอเธอที่สนามบิน แต่ไม่คิดว่าเธอจะย้ายมาที่นี่"ไทม์ยังคงบอกด้วยเสียงเรียบนิ่ง

"แล้ว..ทำไมแกถึงต้องสนใจผู้หญิงคนนี้ด้วย เธอมีอะไรหรอ!!"เคอร์เรนถาม

"ฉันไม่เห็นอะไรในตัวผู้หญิงคนนี้เลย ทั้งอดีต อนาคต แล้วก็วันตาย"ไทม์บอกจนทั้งสองแปลกใจ

"จะเป็นไปได้ไง มนุษย์ทุกคนมีวันตายกำหนดไว้ทั้งนั้นยกเว้นแต่..เธอจะไม่ใช่มนุษย์"เซนจิบอก

"ส่วนภาพอดีตกับอนาคตของเธอ แกก็ใช้พลังเนตรเปิดโลกวิญญาณของแกเช็คดูสิ เรื่องนี้ไม่น่ายากสำหรับแกนะ ไทม์"เคอร์เรนเสริม




"ฉันใช้มันอยู่..เธอมีวันเกิดเหมือนมนุษย์ทั่วไป แต่ไม่มีวันตายระบุแล้วก็ไม่มีภาพอะไรเกี่ยวกับเธอให้ฉันเห็นเลย นอกจากปัจจุบันที่ฉันเห็นอยู่"ไทม์บอกพรางถอนหายใจก่อนจะละสายตามองไปบนฟ้า

"ตานายเสียป่าวว่ะ!! ไทม์ ว่างๆก็ลองไปเช็คที่ยมโลกดูบ้าง เพราะถ้านายไม่เห็นก็ไม่มีใครเห็นเลยนะเว้ย"เซนจิบอก

"แต่ถ้าแกอยากรู้เรื่องของผู้หญิงคนนั้นจริงๆ แกก็ลงไปเช็คที่ห้องสมุดยมโลกดูสิ ในบันทึกน่าจะมีอยู่นะ"เคอร์เรนให้คำแนะนำเสริมจนไทม์นึกได้

"ว่าแต่..นายรู้จักชื่อผู้หญิงคนนั้นแล้วหรอ!!???"เซนจิถามจนไทม์นิ่งไป

"สงสัยจะยังไม่รู้ แอบมองเขาตั้งนานแต่ไม่รู้จักชื่อเขาเนี่ยนะ เห้อ!!!.. เสียชื่อ ไซเคอร์บัพ หมด"

"แกเงียบไปเลย ไอ้เซนจิ!!"ไทม์เริ่มต่อว่ากลับจนเคอร์เรนแอบหัวเราะ

"โธ่!! เพื่อน..นี่มันครั้งแรกเลยนะ ที่คนสุขุมลุ่มลึกอย่างนาย จะสนใจผู้หญิงขึ้นมา งั้นเอางี้..!!ถ้านายอยากจะรู้อะไรเกี่ยวกับเธอเพิ่มจริงๆ ฉันแนะนำนะเพื่อน.. เข้าหาเธอให้ได้ แล้วนายจะได้คำตอบที่คาใจเอง สู้ๆนะเพื่อน ฉันสองคนขอตัวก่อน ไปเถอะ!! เคอร์เรน!!.."
เซนจิโบกมือลาพร้อมเดินออกไปกับ
เคอร์เรน ทิ้งให้ไทม์ใช้ความคิดกับคำพูดของเซนจิ ที่ดูจะเป็นคำแนะนำที่ดีที่สุดในตอนนี้



-เช้าวันต่อมา-


รถโรงเรียนที่เคลื่อนตัวมาจอดรอที่หน้าบ้านป้ามาธาทุกวัน ก็มีร่างของสาวน้อยขึ้นไปบนรถตามปกติ ก่อนที่รถจะเคลื่อนตัวไปข้างหน้า แต่จู่ๆก็เกิดเบรคขึ้นมากะทันหัน พร้อมกับมีร่างของชายหนุ่มที่ทุกคนต้องตกใจขึ้นมาบนรถของโรงเรียน



สายตาของทุกคนต่างมองไปที่เขา แต่ชายหนุ่มกลับมองตรงไปที่หญิงสาวคนนึงที่นั่งอยู่ด้านหลัง ก่อนจะเดินตรงไปและนั่งลงที่ข้างๆเธอ

"หวัดดี!!.. ฉันชื่อ..ไทม์ นะ พักอยู่บ้านตรงข้ามกับเธอ แล้วเธอล่ะชื่ออะไร"คำทักทายของไทม์ทำทุกคนในรถซุบซิบกันยกใหญ่ แต่ก็ไม่เท่าสีหน้าที่แปลกใจ
ของหญิงสาวที่นั่งข้างๆ

"ฉันหรอ..!! ฉันชื่อ พาย นะ ยินดีที่ได้รู้จักนะ ไทม์!!"ชายหนุ่มนิ่งมองไปที่หญิงสาวเหมือนพยายามมองสบตาเธออีกครั้ง จนพายหลบตาและทำตัวไม่ถูก

"เออ..ขอโทษทีนะ ฉันพยายามมองอะไรบางอย่างอยู่ แต่แปลกดี..มันกลับไม่เห็นอะไรเลย"ไทม์บอกพรางจ้องหน้าพาย

"แล้วนาย...อยากเห็นอะไรล่ะ"พายถามพรางจ้องหน้ากลับอย่างสงสัย

"ทุกอย่าง..ที่เกี่ยวกับเธอทั้งหมด 
ฉันอยากรู้จักเธอ..!!!"สิ่งที่ไทม์บอกทำหญิงสาวทำหน้าไม่ถูก ได้แต่ยิ้มแห้งๆกลับมาตลอดเส้นทางที่มาถึงโรงเรียน

"เออ..ฉันขอตัวก่อนนะ"พายรีบบอกลาพรางเดินลงมาจากรถด้วยสีหน้าที่สับสนสุดๆ ก่อนที่ไทม์จะเดินตามแล้วเดินผ่านไป

"ไว้เจอกันใหม่นะ พาย..!!"ไทม์บอกก่อนเดินผ่านเลยไป จนสาวๆที่เห็นต่างแอบกรี๊ดกร๊าดกันยกใหญ่ และกลายเป็นประเด็นข่าวร้อนในเช้าวันใหม่ของโรงเรียนทันที

"หวัดดีจ่ะ!! พาย"เสียงใสของเจนนี่ดังมาแต่ไกลพร้อมกับแม็ตต์ที่เดินตามมาติดๆ

"หวัดดีจ่ะ!! เจนนี่ แม็ตต์!!"แม็ตต์ยกมือทักทายฉันกลับ

"เธอเพิ่งมาถึงหรอพาย..!!"

"ใช่จ่ะ!! รถโรงเรียนเพิ่งมาจอดเมื่อกี้"
ฉันบอกออกไป

"พาย..!! เช้านี้มีอะไรรึป่าว ดูทุกคนเห็นเธอแล้วทำท่าแปลกๆนะ"แม็ตต์เดินเข้ามาถาม

"จะอะไรล่ะ!! ก็เพื่อนสาวของเรา ดันไปติดท็อปรูปเป็นวันเดอร์เกิ้ลไปแล้วนะสิ
นี่..นายไม่ได้เช็คข่าวในเว็บบอร์ดของโรงเรียนบ้างหรอ แม็ตต์..!!"เจนนี่เริ่มถามแม็ตต์


"อันนั้นฉันรู้แล้ว เพราะหนึ่งในคอมเม้นนั้นก็มีฉันอยู่ในนั้นด้วยเหมือนกัน แต่ที่แปลก..คือสายตาของทุกคนที่มองพายต่างหาก เหมือนกับว่า..เธอไปทำอะไรที่ให้คนสนใจเพิ่มมาอีก"
แม็ตต์ถามพรางมองไปรอบๆ

"จะยากอะไร เราก็เช็คหน้าเว็บบอร์ดดูสิ
เดี๋ยวก็เจอเรื่องที่เราสงสัยเองแหละ"เจนนี่พูดพรางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเช็คดูตามที่บอก ก่อนจะขมวดคิ้ว
ก้มดูลงไปในโทรศัพท์จนฉันกับแม็ตต์ขมวดคิ้วตาม

"มีอะไรหรอ เจน!!"ฉันถามออกไป เธอเงยหน้ามามองฉันก่อนจะยื่นหน้าจอมาให้ฉันดูรูปในโทรศัพท์ ที่ขึ้นแถบฮอตเป็นรูปของฉันกับไทม์ที่กำลังจ้องตาอยู่บนรถโรงเรียนเมื่อเช้านี้

"เดี๋ยวนะ!! รูปนี้ลงไปอยู่ในบอร์ดโรงเรียนได้ไง อ่ะพาย!!"แม็ตต์ถามฉันที่กำลังงงสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่

"นั่นไม่ใช่ประเด็นที่นายจะถามนะแม็ตต์ ประเด็นมันคือ เธอไปรู้จักกับพวก
ไซเคอร์บัพตั้งแต่เมื่อไร โดยเฉพาะ ไทม์"เจนนี่ถามฉันต่อจนฉันเองก็ตอบไม่ถูก

"คือ..ฉันก็ไม่รู้จักเขาหรอก แต่อยู่ๆเขาก็มาทักฉันเมื่อเช้า ฉันก็แค่ทักทายเขากลับไป แค่นั้น!!"ฉันตอบพรางยิ้มเจื่อนๆออกมา

"พาย!!! ฉันว่าเธอคงได้เป็นข่าวดังข้ามวัน กับหนุ่มสุดฮอตของโรงเรียนแล้วล่ะ แถมมีดีกรีเป็นลูกเจ้าของโรงเรียนอีกด้วย ฉันว่าเธอน่าจะลำบากแล้วแหละ"
เจนนี่พูดจนฉันนึกกลัวขึ้นมาทันที


และในวันนั้นทั้งวันล้วนแล้วมีแต่ข่าวของฉันกับตาไทม์นั้น ซึ่งฉันก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับฉันอีก หลังจากที่ได้คุยกับสมาชิกในกลุ่มไซเคอร์บัพ อย่างไทม์


"เฮ้..!! ไทม์ เจอตัวแล้ว นายหายไปไหนทั้งวันเนี่ย วันนี้ไม่เข้าเรียน"เซนจิเดินเข้ามาถามในห้องนั่งเล่นส่วนตัวของพวกเขาพร้อมกับเคอร์เรน

"ฉันไปยมโลกมา ไปเช็คดูตามที่นายแนะนำไง"

"จริงหรอว่ะ!! แล้วเป็นไงบ้าง ได้เรื่องอะไรบ้างไหม"เซนจิถามต่อ

"ฉันไปเช็คพลังของฉันแล้ว มันยังใช้ได้ปกติ ยกเว้นกับพายคนเดียว"

"นี่..นายรู้จักเธอแล้วหรอ"เซนจิถามด้วยท่าทางตื่นเต้น

"แกไม่เห็นข่าวในบอร์ดโรงเรียนหรอเซนจิ ข่าวออกจะดัง!!"เคอร์เรนบอกจนทั้งคู่หันมองหน้าเคอร์เรน

"ข่าวอะไร..เคอร์เรน!!???"ไทม์ถามกลับมาพรางขมวดคิ้วสงสัย

"ใช่ๆ ข่าวอะไรของแกว่ะ"เซนจิเสริม

"ก็ข่าวที่ไทม์ไปนั่งจ้องตากับผู้หญิงคนนั้นแล้วก็พูดคุยกับเธอไง ตอนนี้ทุกคนในโรงเรียนต่างพูดแต่เรื่องของไทม์กับผู้หญิงที่ชื่อพาย แกก็ลองเช็คในโทรศัพท์ดูสิ"เซนจิรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คก่อนจะตาโพลงขยายรูปที่ว่าให้ไทม์ดู

"สุดยอดเลยว่ะ ไทม์ ดูแกจ้องตากับผู้หญิงคนนี้สิ อย่างกับคู่รักในตำนานเลยว่ะ"เซนจิแซวจนไทม์กดปิดโทรศัพท์ของเขาไปทันที

"คู่รักบ้าอะไรของแก ฉันแค่เข้าไปถามชื่อ แล้วก็ลองทดสอบพลังตัวเองอีกครั้ง
ก็แค่นั้น!!"

"แค่นั้นจริงหรอว่ะ แต่ตานายมันแบบว่า.."

"ตาฉันมันทำไหม!!"ไทม์หันไปมองเซนจิพรางจ้องเขม็งก่อนที่เซนจิจะยกมือถอยหลังไป

"โอ้ว!! ไทม์ นี่เพื่อนเอง..อย่ามองฉันแบบนั้นสิ ฉันกลัวแล้วเพื่อน!!"เซนจิบอกก่อนที่ไทม์จะหันหนีไปอย่างเสียอารมณ์ที่โดนแซว

"แกก็อย่าไปแซวมันแบบนั้นสิว่ะ เซนจิ ก็รู้อยู่ว่า มันไม่ชอบ"เคอร์เรนบอกจนเซนจิทำท่าเมมปากลูดซิบใส่

"ว่าแต่..ไปยมโลกมาแล้ว ได้เรื่องอะไรเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้บ้าง ไทม์"เคอร์เรนถามด้วยสีหน้าจริงจัง


"ฉันได้ไปเช็คที่ห้องสมุดมาหลังจากได้ชื่อเธอ แต่ปรากฎว่า..มันมีแค่ชื่อกับวันเกิดเท่าที่ฉันรู้แค่นั้น นอกนั้นก็ไม่มีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับเธอเลย เหมือนกับว่า..มีคนจงใจทำให้เรื่องราวของเธอหายไป"ไทม์บอกจนทำให้ทั้งคู่ขมวดคิ้วสงสัย

"เคอร์เรน!! แกได้เอาพลังของแกไปใช้กับคนอื่นป่าวว่ะ"เซนจิถามจนไทม์หันมองไปที่เคอร์เรน

"พลังฉันมันลบเรื่องราวพวกนั้นไม่ได้หรอกนะ แต่..สมุดของฉันลบข้อมูลพวกนั้นได้"

"นั่นไง!! สมุดแกเคยไปใช้กับคนอื่นรึป่าว"เซนจิถามจี้ใส่เคอร์เรน


"ฉันเคยใช้แต่กับพวกวิญญาณ ฉันไม่เคยใช้มันกับพวกมนุษย์เลย"เคอร์เรน
บอกจนทั้งคู่หันหน้าหนีไป

"แล้วทำไมในสมุดบันทึกของผู้หญิงที่ชื่อพายคนนี้ ถึงไม่มีอะไร นอกจากวันเกิดเลยล่ะ"เซนจิยังมุ่งประเด็นมาที่คำถามของพายอยู่

"ฉันก็ไม่เข้าใจนะ แต่ว่า..ฉันเพิ่งนึกได้ ว่ามีอยู่ครั้งหนึ่ง สมุดของฉันมันเคยหายไป แล้วมันก็กลับมา จนฉันเองก็สงสัยว่าสมุดฉันมันหายไปได้ยังไงจนถึงทุกวันนี้"เคอร์เรนบอกจนไทม์หันมองเหมือนนึกอะไรได้

"จะเป็นไปได้ไหม ที่สมุดแกจะโดนขโมยไป"

"จะเป็นไปได้ไง ก็สมุดฉันมีแค่พวกไซเคอร์บัพอย่างเราเห็นเท่านั้น เดี๋ยวนะ!!นี่แกกำลังบอกฉันว่า..มีไซเคอร์บัพอย่างเราขโมยสมุดฉันไปงั้นหรอ"

"มันก็เป็นทางเดียวที่สามารถลบข้อมูลพวกนี้ได้ไม่ใช่หรอ หรือพวกนายคิดว่าไง"ไทม์บอกจนทั้งคู่ใช้ความคิด

"ก็จริงนะ!! เคอร์เรน สมุดลบความตายของแก เป็นสมุดเล่มเดียวที่สามารถทำแบบนี้ได้นะ อยู่ที่ว่า..ตอนนั้น คนที่ขโมยไปเป็นใคร แล้วก็ทำไปเพื่ออะไร"เซนจิบอก



"โอเคมันก็ใช่..งั้นเรื่องที่แกสงสัยอยู่ คือผู้หญิงที่ชื่อพายคนนี้ อาจจะถูกลบข้อมูลด้วยสมุดของฉัน ดังนั้น ฉันคงต้องไปสืบดูก่อน ว่าใครเป็นคนขโมยไปแล้วก็เพื่ออะไร ถ้าได้ความยังไงฉันจะมาบอกแกล่ะกัน"ไทม์พยักหน้าตอบ

"ขอบใจมาก เคอร์เรน!!"

"งั้นเดี๋ยวฉันใช้ ลุค ช่วยนายตามหาอีกแรงล่ะกัน เผื่อจะได้อะไรเร็วขึ้น"
เซนจิบอก

"ฝากพวกแกด้วยนะ"ไทม์บอกก่อนทั้งคู่จะพยักหน้ารับเรื่องที่ไทม์ฝากด้วยสีหน้าจริงจัง

-ตกเย็น-


รถโรงเรียนมาจอดที่หน้าบ้านป้ามาธาสาวน้อยร่างบางเดินลงมาจากรถด้วยท่าทางบิดขี้เกียจก่อนรถจะทะยานออกไป

เมื่อยจังวันนี้ เรียนหนักเป็นบ้าเลยฉัน ยิ่งใกล้สอบยิ่งต้องขยัน ไม่งั้นตามพวกเด็กโรงเรียนนี้ไม่ทันแน่..เห้อ..!! คิดแล้วท้อจัง..

"มาแล้วหรอครับพี่ชาย!!"เสียงใสของเลโก้วิ่งมาทางฉันด้วยท่าทางร่าเริงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แต่เดี๋ยวนะ!! พี่..ชายงั้นหรอ!!

เลโก้วิ่งเลยฉันไปจนฉันต้องรีบหันไปมองตามก่อนจะเจอคนที่ยืนอยู่ด้านหลังของฉันไม่ไกล

"อ้าว..!!นายนี่เอง!!"

"สวัดดีตอนเย็นนะ พาย!!"เขาพูดทักทายชื่อฉันพรางอุ้มเลโก้ขึ้นไปกอดอย่างสนิทสนม

"สวัสดีครับ!! พี่ชาย พี่มาหาผมตามสัญญาจริงๆด้วย"เลโก้พูดด้วยท่าทางยิ้มแย้มใส่

"สวัสดีเช่นกันเด็กน้อย เธอเป็นเด็กดีตามที่พี่บอกใช่ไหม"เลโก้พยักหน้าตอบพรางยิ้ม 

"งั้นเดี๋ยวคืนนี้พี่เอาหุ่นยนต์เลโก้ไปให้นะ เป็นรางวัลที่เธอเป็นเด็กดี"

"ครับ..ผมจะรอนะครับ!!พี่ชาย.."เลโก้บอกก่อนที่ไทม์จะพยักหน้าปล่อยเด็กน้อยลงและก็วิ่งหายเข้าไปในบ้านอย่างว่าง่ายจนฉันเองก็ประหลาดใจที่หมอนี้สนิทกับเลโก้ได้ขนาดนี้


"นาย..คือพี่ชายที่เลโก้เคยบอกฉันงั้นหรอ!!"ฉันพูดพึมพำอยู่ในปากคนเดียว

"ก็น่าจะใช่นะ!! เขาเรียกฉันแบบนั้น"

"อุ้ย!!"ฉันตกใจทันทีที่เขาก็จู่ๆเดินเข้ามาอยู่ตรงหน้าฉันพรางกระซิบสิ่งที่ฉันสงสัยเหมือนได้ยิน

"นายได้ยินสิ่งที่ฉันพูดด้วยหรอ"ฉันถามเขาด้วยท่าทางเก็บอาการ

"ใช่..นอกจากตาฉันที่ดีอยู่แล้ว หูฉันก็ดีด้วย"เขาบอกจนฉันยิ้มแหยใส่
ก่อนจะก้าวถอยหลังเพื่ออยู่ให้ห่างจากตัวเขาตอนนี้ 

แต่การก้าวขาของฉันครั้งนี้กลับทำให้ฉันยิ่งใกล้เขามากกว่าเดิมเข้าไปอีก เพราะขาที่ก้าวออกไปดันไปเจอมุมขอบถนนที่ยกระดับพื้นเข้า เลยทำให้ฉันเกือบหงายหลังไปบนถนนอย่างไม่ระวัง แต่ด้วยมือหนาของเขาที่คว้าฉันไว้ทัน จึงทำให้ฉันอยู่ในสภาพท่าจบในงานเต้นรำชุดราตรียังไงยังงั้น


จังหวะนี้เป็นช่วงเวลาที่เราสองคนได้มองตากันอีกครั้ง พอมองหน้าใกล้ๆแบบนี้แล้ว เขาดูหล่อมากเลยทีเดียว เหมือนกับเจ้าชายที่หลุดมาจากในนิยายที่ฉันเคยอ่านเลย แต่เดี๋ยวนะ!!!นั่นเสียงอะไร..ทำไมมันถึงดังชัดขนาดนี้ อย่าบอกนะว่าเสียงหัวใจของฉันงั้นหรอ
ไม่สิ!! ไม่น่าใช่นะ..

ฉันยกมือขึ้นไปทาบที่หน้าอกเขาจนเขาก้มมองมือของฉันก่อนที่เขาจะพาตัวฉันกลับมายืนที่เดิม

นั่นเสียงหัวใจเขานิ ทำไมฉันถึงได้ยินเสียงหัวใจของเขาดังขนาดนี้ล่ะ!!

"เสียงหัวใจนาย!!! ฉันได้ยินมัน..ดังมากเลย"สิ่งที่ฉันบอกทำเขาเงยหน้ามามองฉันอีกครั้งอย่างแปลกใจ

"เธอเป็นใครกันแน่!! ทำไมถึง..ได้..!!"

"พาย..!! ทำอะไรอยู่ลูก ยังไม่เข้าบ้านอีก"ป้ามาธาเปิดประตูออกมาจนฉันต้องผละออกจากเขา

"หนูกำลังเข้าไปค่ะ"ฉันตะโกนบอกป้ามาธา ก่อนจะหันมามองหน้าเขาแล้ววิ่งเข้าไปในบ้านอย่างไว



-ตกค่ำ-

เสียงหัวใจของเขามันดังก้องเข้ามาอยู่ในหัวของฉันตลอดจนถึงกระทั้งตอนนี้
ฉันนอนพลิกซ้ายพลิกขวาจนรู้สึกรำคาญตัวเองอย่างบอกไม่ถูก ก่อนจะลุกขึ้นมาจากเตียงแล้วมองทอดยาวไปที่หน้าต่างหน้าบ้าน

นี่..ฉันต้องบ้าแน่เลยที่เอาแต่มองบ้านหลังนั้นเพราะคิดว่าเขาจะออกมาเนี่ย!!

ฉันหันกลับมาพรางส่ายหน้าไปมาเพื่อตั้งสติ ก่อนจะนึกถึงเรื่องเมื่อเย็นนี้
สิ่งที่เขาถามฉันมันคืออะไรกัน เธอเป็นใคร ..ทำไมถึง..ได้!! ได้อะไรล่ะ มันแปลกนักหรอที่ฉันได้ยินเสียงหัวใจเขาดังขนาดนั้น 

แต่ถ้าถามตัวฉันเอง ฉันก็ว่ามันแปลกๆอยู่นะ ได้ยินเสียงก่อนจะได้สัมผัสที่หัวใจของเขาสะอีก แถมเมื่อเช้าตอนสบตากัน ฉันกลับเห็นภาพอะไรบางอย่างจากตัวเขาเหมือนกับว่าเขากำลังจะไปที่ไหน ซึ่งมันดูไม่เหมือนโลกมนุษย์เอาสะเลย 

แต่ช่างเถอะ!! ฉันคงเห็นภาพหลอนตอนมองหน้าเขา เลยทำให้คิดเป็นตุเป็นตะไป ยังไงก็นอนดีกว่า พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปโรงเรียนอีก

พายทิ้งตัวลงนอนที่เตียงพรางห่มผ้าผืนหนาแล้วหลับไป ก่อนจะมีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองมาที่เธออย่างสงสัยแล้วหายวับไปในพริบตา

-เช้าวันต่อมา-

"พาย..!!ลงมาทานข้าวได้แล้วลูก ป้าทำอาหารเช้าไว้เสร็จแล้ว"ป้ามาธาตะโกนเรียกฉันจากชั้นล่าง ก่อนที่ฉันจะวิ่งลงมาอย่างรีบร้อนเพราะกลัวรถจะมาสะก่อน

"รีบกินสะลูก เดี๋ยวรถมารับจะไม่ทัน"

"ค่ะ คุณป้า!!"ฉันรับขนมปังจากป้ามาธามาใส่ปากพรางเคี้ยวตุ่ยๆ ก่อนจะมองไปที่หุ่นยนต์ตัวใหม่ของเลโก้ที่เล่นอยู่

"เลโก้!! หุ่นยนต์ตัวนั้นพี่ไม่เคยเห็นเลยนะ"ฉันถามเลโก้ที่นั่งเล่นมันอยู่

"พี่ชายให้ผมมาครับ เขาให้มาเพราะผมเป็นเด็กดี"เลโก้ตอบจนป้ามาธาเข้ามาลูบหัว



"เด็กหนุ่มหน้าบ้านนี่แหละจ่ะ เขาชอบมาเล่นกับเลโก้ น้องเขาก็เลยเรียกว่าพี่ชาย ตุ๊กตาหุ่นยนต์ในห้องก็เป็นของเขาป้าเห็นเลโก้ตอนเจอเด็กหนุ่มคนนั้นแล้ว ดูเขาจะชอบพี่ชายคนนี้มากป้าก็เลย
อนุญาติให้เขามาเล่นกับเลโก้นะจ่ะ"

"ออค่ะ!! ว่าทำไมทั้งคู่ดูสนิทกันมาก เพราะแบบนี้นี่เอง"

ปี๊ดๆๆ!!!~~~~????????????

เสียงรถโรงเรียนบีบแตรเรียกจนฉันต้องรีบลุกไปพรางสวัสดีป้ามาธาในตอนเช้าอย่างรีบร้อนก่อนรีบวิ่งขึ้นรถไป

รถถูกจอดลงเมื่อมาถึงในโรงเรียน ฉันเดินลงมาพรางถอนหายใจเป็นรอบที่สิบกับบางสิ่งที่คาใจฉันอยู่

"หวัดดีพาย..!!"เสียงของชีโดว์กล่าวทักทายก่อนที่ฉันจะยกมือทักทายเขากลับอย่างคนไม่มีแรง

"เธอเป็นอะไรรึป่าว วันนี้ดูเหนื่อยๆนะ เมื่อคืนนอนดึกหรอ"

"อืม..ช่าย..!! เมื่อคืนฉันแทบไม่ได้นอน เพราะสมองฉันมันเอาแต่คิดเรื่องนั้นจนนอนไม่ได้นะ"สิ่งที่ฉันบอกทำชีโดว์ขมวดคิ้วสงสัย

"คิด..คิดเรื่องอะไรงั้นหรอ"ชีโดว์ถามจนฉันหันมองหน้าเขา หรือว่าฉันจะลองถามชีโดว์ดี เขาน่าจะพอให้คำตอบฉันได้นะ

"คืองี้นะชีโดว์..ฉันมีเรื่องบางอย่างที่สงสัย แบบว่า..คนเราโดยปกติแล้ว จะสามารถได้ยินเสียงหัวใจของอีกคนได้โดยไม่สัมผัสตัวเขาได้ไหม"สิ่งที่ฉันถามทำชีโดว์นิ่งคิด

"เอิ่ม...!!! โดยปกติก็ไม่น่าได้นะ นอกจากมันจะดังเอามากๆเมื่อมีเหตุการณ์ที่ตื่นเต้นจัดๆ นะ"

"แต่มันเต้นปกตินะ ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไร แต่มันก็ดังมากๆจนเรารู้สึกได้นะ"

"งั้นหรอ!! ถ้าแบบนั้นก็แปลกอยู่นะ ว่าแต่เธอไปได้ยินเสียงหัวใจใครมาหรอถึงถามฉันแบบนี้"ชีโดว์เล่นถามกลับจนฉันทำหน้าไม่ถูก

"เออ..คือว่าฉันอ่านมาจากในนิยายนะ คือมันมีตอนนึงที่ฉันสงสัย ว่าเวลาที่พระเอกยืนใกล้ๆนางเอก ปกติแล้วนางเอกสามารถได้ยินเสียงหัวใจของพระเอกได้ไหมก็แค่นั้นนะ"ฉันพูดพรางยิ้มเจื่อนๆออกไป


"งั้นหรอ!! นี่คงอ่านนิยายแล้วเก็บเอามาคิดได้ขนาดนี้สินะ"ชีโดว์บอกและฉันก็พยักหน้ายิ้มแบบรับเรื่องนี้ให้ผ่านไปที

"เออ..จริงสิ!! ข่าวเธอกับไทม์ สมาชิกที่อยู่ในกลุ่ม ไซเคอร์บัพ เธอกับเขาเป็นไงบ้าง แล้วรู้จักกันได้ไง!!"ชีโดว์ถามจนฉันแอบสะดุ้ง

"เป็นไงหมายความว่าไงหรอ ฉันไม่เข้าใจ"

"ก็แบบว่า..เขาจีบเธองั้นหรอ!!"

"ป่าวนะ!!! เขาแค่มาถามชื่อแล้วก็ทักทายฉันเฉยๆก็แค่นั้น"ฉันรีบปฏิเสธพรางยกมือบอกลบข้อกล่าวหาที่ชีโดว์บอก

"หรอ..ทำไมฉันสัมภาษณ์เด็กบนรถเธอ
เขาบอก ไทม์กำลังจีบเธออยู่ล่ะ หรือว่าเขาจีบเธอแต่เธอไม่รู้ตัว พาย!!"

"ไม่หรอกมั้ง..!! อย่างพวกไซเคอร์บัพเนี่ยนะจะมาจีบฉัน เราแค่บ้านอยู่ใกล้กัน เขาก็เลยมาทักทายตามประสาเพื่อนบ้านนั่นแหละ"

"อ้อ..ที่แท้บ้านก็อยู่ใกล้กัน แต่ฉันก็ไม่เคยเห็น พวกไซเคอร์บัพคุยกับใครอยู่ดี สำหรับเธออาจจะคิดว่าเขาแค่ทักทายนะ แต่สำหรับพวกเรามันคือการเข้าหาเธอแบบอยากรู้จักเธอมาก ถ้ายังไงก็..มีเรื่องอัพเดตยังไง บอกฉันด้วยนะ บาย!!สาวน้อย ฉันไปเรียนก่อน"ฉันพยักหน้าตอบกลับไปแบบยิ้มๆ

นี่..มันคงแปลกมากสินะที่ตานั้นมาทักทายคุยกับฉัน โรงเรียนนี้มีอะไรอีกมากมายเลยสินะ ที่ฉันยังไม่รู้ แต่เอาเป็นว่าค่อยๆเรียนรู้ไปล่ะกัน ไปเข้าห้องเรียนก่อนดีกว่า


ป๊อกๆๆๆ...!!!

เสียงอาจารย์เคาะส่งสัญญาณให้เด็กนักเรียนในห้องหยุดฟัง ก่อนที่ทุกคนจะให้ความสนใจไปที่อาจารย์

"เอาล่ะ..ทุกคนฟังอาจารย์ทางนี้ก่อน นี่ก็ใกล้เปิดเทอมใหม่เข้ามาทุกที อาจารย์มีเรื่องจะแจกเรื่องสอบเข้าเรียนภาคปกติให้พวกเธอฟัง"

"โฮ้..!!!!~~~~~"เสียงนักเรียนโหดังเอ็ดตะโลไปทั่วห้อง รวมถึงฉันที่อยากเอาหัวแทรกแผ่นดินหนีไป


"เงียบๆก่อน นี่มันเป็นเรื่องปกติที่พวกเธอต้องทำนะ อาจารย์แค่มาบอกแนว เอามาตั้งใจฟังกันหน่อย อาทิตย์หน้าก็จะเริ่มสอบแล้ว พวกเธอจะได้ไปเตรียมตัวกัน"อาจารย์เริ่มร่ายบทยาวพูดถึงเรื่องข้อสอบเป็นฉากๆ จนฉันจดวิชาที่ต้องอ่านแทบไม่ทัน


-พักเที่ยง-

ปรัก..!!!

พวกเราวางชีทพรางนั่งลงกับกองชีทที่ต้องอ่านอย่างเซ็งเป็ด ก่อนที่แต่ละคนจะเอาหัวจมไปกับกองชีทนั่น

"นี่..ฉันต้องอ่านมันหมดนี่ งั้นหรอ!! ฉันตายแน่ๆ ใครก็ได้ช่วยฉันที"แม็ตต์เริ่มงองแง้เป็นเด็กน้อยขึ้นมาคนแรก ก่อนที่ชีโดว์จะตาม

"ฉันก็ไม่ไหวเหมือนกัน นี่ฉันต้องเขียนข่าวอีกหลายสกุ๊ปเชียวนะ จะให้ฉันมานั่งอ่านชีทพวกนี้หรอ ไม่เอาดีกว่า"

"ก็เพราะพวกนายเป็นยังงี้ไง ถึงต้องได้มาเรียนเสริมภาคฤดูร้อนแบบนี้"เจนนี่เริ่มบ่นทั้งสอง

"โธ่!! เจน..งวดนี้เธอต้องช่วยฉันนะ ถ้าเธอไม่ช่วยฉันอดเรียนเทอมต่อไปแน่!!"แม็ตต์อ้อนวอนเจนนี่พรางจับแขนเขย่า

"ฉันด้วยนะเจน..เธอช่วยฉันด้วย ฉันไม่มีคนติวให้เลย เธอช่วยฉันด้วยนะ!!"ชีโดว์อ้อนวอนขอตามอีกคน

"เออๆ..!!ก็ได้ๆ ฉันยอมช่วย แต่พวกแกต้องเลี้ยงขนมปังบวกไอศครีมชุดใหญ่กับฉันนะ ตกลงไหม!!"

"ได้เลย!! ฉันตกลง.."แม็ตต์รับข้อเสนอทันที

"ฉันด้วย..!! ดิวซ์!!"ชีโดว์เสริม

"เจน..เธอดูเก่งจะตาย ทำไมถึงได้มาเรียนภาคฤดูร้อนหรอ"ฉันถามออกไป

"เจน..มาเรียนเป็นเพื่อนฉันนะพาย พอดีฉันเรียนไม่เก่ง เลยต้องให้ยัยนี้มาช่วย เกรดฉันมันตกจนคอพาดเขียงแล้ว ถ้าตกกว่านี้ แม่ฉันเอาตายแน่ เลยขอร้องให้เจนมาช่วยเรียนเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะ"แม็ตต์บอก

"โห..นี่หรอมิตรภาพของเพื่อน เธอสุดยอดมากเลยนะเจน ขอน้อยขอนับถือ"
ฉันยกมือกล่าวน้ำใจของเจนแบบนักวิทยายุทธชาวจีน จนทุกคนพากันหัวเราะ


"ฉันว่าเธอเป็นคนตลกนะพาย!!ฮ่าๆๆๆ"
ชีโดว์บอกพรางหัวเราะใส่ฉัน รวมถึงทุกคนในโต๊ะเช่นกัน

"แล้วเธอล่ะพาย..ติวกับพวกเราด้วยไหม"เจนนี่หันมาถามฉัน

"จริงสิ!! พายมาติวกับพวกเราสิ เจนเขาเก่งมากนะ"แม็ตต์พูดจนเจนหันไปยิ้มใส่แม็ตต์

"อื้ม..!! โอเค ฉันขอติวด้วยคนนะ"ฉันบอกจนทุกคนพยักหน้าตาม ก่อนจะลุกไปเอาอาหารมาวางไว้ที่โต๊ะ


อ๊าย...!!! กรี๊ด...!!!!

เสียงกรีดร้องดังมาแต่ไกลจนทุกคนหันไปมองทั้งที่ตัวต้นเหตุของเสียงยังมาไม่ถึง

"อะไรอีกล่ะเนี่ย!!! ใครมาอีกล่ะ"เจนนี่พูดขึ้น


"พวกไซเคอร์บัพนะ นายไทม์กำลังเดินมาที่โรงอาหาร"ฉันพูดออกไปโดยไม่รู้ตัวพรางยืนหันหลังอย่างไม่สนใจ

"เธอรู้ได้ไงอ่ะพาย!! ว่าไทม์จะมาที่นี่"แม็ตต์ถามขึ้นจนฉันเพิ่งนึกได้ว่าพูดอะไรออกไป

"เฮ้ยๆ !! ไทม์มาคนเดียวจริงๆว่ะ เป็นอย่างที่พายว่าจริง"ชีโดว์ชี้นิ้วพรางสะกิดพวกเราให้หันไปมอง ฉันหันไปมองด้วยสีหน้าตกใจว่าตัวฉันเองทายถูกไปได้ยังไง ว่าเขาจะมาที่โรงอาหารแห่งนี้

"แล้วทำไมไทม์มาคนเดียว เพื่อนๆอีกสองคนล่ะ พวกนี้ไม่เคยเดินแยกกลุ่มกันนะ"เจนนี่บอกจนฉันหันไปแอบมองอีกรอบ

"เฮ้ยๆๆ!!! เขาเดินตรงมาทางเราว่ะ เดี๋ยวนะๆ เขามองเธออยู่อ่ะพาย!!"ฉันรีบเอามือกุมหัวใจพรางได้ยินเสียงหัวใจของเขาที่กำลังเต้นดังขึ้นเรื่อยๆเมื่อเขาเข้ามาใกล้

ตึกๆ.. ตึกๆ..ตึกๆ!!!~~~~~

หมับ!!!

มือหนาคว้ามือดึงฉันออกมาจากโต๊ะ ท่ามกลางเสียงกรี๊กกราดของสาวๆและสายตาของทุกคนที่มองเรา ฉันหันมองมือเขาที่จับมือฉันแล้วดึงออกไปที่ไหนสักแห่ง ด้วยสีหน้าเหวอๆเหมือนล่องลอยอยู่ในอากาศ นี่..ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆที่รู้สึกแบบนี้กับหมอนี้


ภายในห้องสี่เหลี่ยมที่ดูกว้างโออาจนฉันต้องกลอกสายตาไปรอบๆห้อง โดยที่ตอนนี้ไม่กล้าขยับหน้าไปไหน เพราะมีสายตาของอีกสามคนกำลังมองมาที่ฉันอยู่

"หวัดดีสาวน้อย!! เธอมาแล้วหรอจ่ะ"
เสียงทักจากหนุ่มลูกครึ่งญี่ปุ่นเริ่มทักฉันก่อนคนแรก

"นี่..นายพาฉันมาที่ห้องนี้ทำไม พวกนายมีอะไรกับฉันงั้นหรอ!!??"ฉันถามออกไปพรางมองหน้าทั้งสาม

"เราก็แค่มีเรื่องอยากจะถามเธอหน่อยนะ"หนุ่มหน้าตาออกแนวฝรั่งหุ่นดีเดินเข้ามาหาฉันด้วยสีหน้าเรียบเฉยผิดกับคนเมื่อกี้

"เห้ย!! เคอร์เรน..นายทำหน้าแบบนั้นจนเธอเริ่มกลัวพวกเราแล้วนะ"

"ฉันไม่ได้ทำอย่างนั้นสักหน่อย
ไอ้เซนจิ!!"ทั้งคู่เริ่มทักทวงกันเอง

"เริ่มเข้าเรื่องเถอะ!! ฉันอยากรู้ว่าเธอเป็นใคร มาจากไหน!! แล้วทำไมถึงมาเรียนที่นี่ เธอมีจุดประสงค์อะไรรึป่าว"
คราวนี้ไทม์เป็นคนถามฉันเองเหมือนกับฉันเป็นนักโทษกำลังโดนสอบสวนอยู่

"นายจะอยากรู้เรื่องฉันไปทำไมกัน!!"
ฉันถามกลับไป

"เธอไม่ต้องรู้หรอก แค่ตอบคำถามฉันมาก็พอ"เขาตอกกลับด้วยท่าทางเคร่งเครียดใส่ ฉันเริ่มกอดอกทำท่าไม่พอใจใส่เขาก่อนจะถอนหายใจยาวออกมา

"ฉันก็แค่เด็กผู้หญิงคนนึง ที่ถูกแม่บังคับให้มาอยู่กับป้ามาธา แม่ของเลโก้ เด็กคนที่นายเล่นด้วยกับเขาเมื่อวานไง แล้วอีกอย่างฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาเรียนที่นี่ แม่ฉันกับป้ามาธา เป็นคนจัดการให้ฉันมาเรียนที่นี่เอง และฉันก็ไม่มีจุดประสงค์อะไรทั้งนั้นที่ต้องมาเรียนที่เดียวกับพวกนาย!! ตามนี้นะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัว"พูดจบฉันก็หันหลังเตรียมเดินกลับไปที่ประตูทันที


"เดี๋ยว!!! ฉันยังถามเธอไม่จบ"เขาเอามือไปยันที่ประตูเพื่อไม่ให้ฉันเปิดออกไป

"นายมีอะไรก็ว่ามาสิ!!"ฉันถามพรางหันไปมองหน้าเขา

"เรื่องเมื่อวาน!! ที่เธอบอกว่า..ได้ยินเสียงหัวใจฉัน เธอพูดจริงหรอ!!"เขาถามฉันพรางมองสบตา

"ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้ยิน แต่มันดังกวนใจฉันมาก ตอนนายอยู่ใกล้ๆ แล้วก็ตอนนี้..นายช่วยออกให้ห่างฉันหน่อยได้ไหม ฉันได้ยินมันมากๆแล้วฉันปวดหัวนะ!!"ฉันพูดพรางผลักเขาให้ออกห่าง

"ถ้าพวกนายไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะ"พูดจบพายก็รีบวิ่งออกจากห้องไปทันที ปล่อยให้ไทม์ยืนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่

"เห้ย!! เคอร์เรน ฉันว่าผู้หญิงคนนี้มีอะไรแปลกๆนะ เธอเป็นมนุษย์แต่สามารถสัมผัสถึงหัวใจยมทูตได้เนี่ยนะ
และโดยเฉพาะสัมผัสของ ไอ้ไทม์ได้ มันไม่ประหลาดไปหน่อยหรอว่ะ"เซนจิเริ่มการสนทนาอีกรอบอย่างสงสัย

"ฉันก็ว่าแปลกนะ ความเป็นจริงแล้ว ไทม์!! นายน่าจะได้ยินเสียงของผู้หญิงคนนั้นมากกว่าอีกนะ แล้วทำไมกลายเป็นว่า..นาย!! ดันเป็นคนโดนสะเองล่ะ"
สิ่งที่เพื่อนสองคนพูดทำเอาไทม์ยืนคิดหนัก

"ฉันก็ไม่รู้ แต่เมื่อไรที่ฉันเข้าใกล้เธอ หัวใจของฉันมันก็หนักขึ้น เหมือนกับว่ามันเต้นได้ขึ้นมาจริงๆ"

"แกพูดจริงป่ะเนี่ย!! ร่างกายนี้เป็นกายหยาบของพวกเรา ถึงร่างกายจะใช้ได้เหมือนมนุษย์ปกติ แต่เราไม่เคยรู้สึกว่าหัวใจของเราเต้นได้เลย นั่นคือข้อจำกัดของร่างยมทูตอย่างเรา"เซนจิบอก

"แต่ถ้าสิ่งที่ไทม์บอกเป็นเรื่องจริง เท่ากับว่า..ไทม์กับผู้หญิงคนนั้นมีสื่อต่อกันจริงๆ โดยที่เราก็หาสาเหตุไม่ได้ว่าเพราะอะไร คงมีแต่นายแล้วล่ะ ไทม์!!
ที่จะรู้คำตอบนี้"เคอร์เรนพูดจนไทม์เกิดหันมามองหน้าด้วยความสงสัย แปลกใจ กับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาและพาย เพราะนี่คือครั้งแรก..ที่เขา..สามารถสัมผัสถึงหัวใจของมนุษย์ได้จริงๆ...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha