(Psychopomp) ตอน ยมทูตที่รัก <จบแล้ว>

โดย: แว่นตาใส



ตอนที่ 4 : บุคคลต้องห้าม


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


"หวัดดี..พาย!!!"เสียงใสของเจนนี่พูดทักทายมาหาฉันแต่ไกลพรางโบกมือก่อนจะวิ่งมาหาฉัน

"หวัดดีจ่ะ..!! เจน!! วันนี้มาเช้าจังนะ"
ฉันทักทายกลับ

"ต้องมาเช้าสิ!! วันนี้ฉันมารอดูคะแนนสอบของพวกเรานะ อีกสักพักก็น่าจะติดที่บอร์ดล่ะนะ!!"เจนพูดพรางก้มดูนาฬิกาที่ข้อมือ

"แล้ว..แม็ตต์กับชีโดว์ล่ะ"

"แม็ตต์มากับฉันแล้ว แต่ขอตัวไปทำใจนะ ส่วนชีโดว์อีกสักพักก็คงมาหาพวกเราเอง หมอนี้รู้ดีว่าเราจะไปอยู่ที่ไหน"

"ออจ่ะ..!!"

"หวัดดีจ่ะ!!พาย.."แม็ตต์เดินเข้ามาทักฉันที่เดินคุยกับเจนนี่อยู่

"อ้าว..มาแล้วหรอ!! ไปทำใจมาได้ผลม่ะ"เจนนี่ถามแบบกวนใส่แม็ตต์

"ทำใจอะไรของเธอ ฉันรู้อยู่หน่า..ว่าฉัน..!!!อาจจะทำได้ก็ได้"แม็ตต์บอกด้วยท่าทางไม่มั่นใจ

"นายใช่คำว่าอาจจะเนี่ยนะ!! จะรอด
ไหมล่ะเนี่ย ขนาดตัวเองยังไม่มั่นใจ"

"พูดมากหน่า รอดูผลล่ะกัน!!"

พวกเราเดินกันมาเรื่อยๆจนมาถึงหน้าบอร์ด แต่อีกสองคนก็ยังไม่หยุดเถียงกันเรื่องผลสอบจนล่ามไปถึงเรื่องพี่เจเลอร์ที่เราเจอกันเมื่อวาน

ในขณะที่เราคุยกันเรื่องผลสอบอยู่ ฉันก็เหลือบไปเห็น พวกของไทม์กำลังเดินขึ้นตึกไปอย่างไม่สนใจอะไร

"เจน!! พวก 3 คนนั้น เขาไม่มารอดูผลสอบหรอ"ฉันถามเจนพรางมองไปที่ทั้งสามคน

"ออ..พวกไซเคอร์บัพหรอ!! เขาไม่ต้องฟังผลหรอก ขนาดสอบยังไม่ต้องสอบเลย"เจนบอกจนฉันสงสัย

"ทำไมล่ะ!!"

"พวกนั้นไม่ต้องสอบหรอกนะพาย เพราะถึงสอบไป พวกเขาก็ติด 1 ใน 3 ท๊อปอยู่ดี อาจารย์เขาเลยตัดชื่อในการสอบของพวกเขาออกไป แล้วจัดให้อยู่ในโซนพวกกลุ่มหัวกระทิแทนนะ"
คราวนี้แม็ตต์เป็นคนบอกฉันบ้าง ฉันพยักหน้าตอบพรางมองไปที่นายไทม์

ว่าทำไม!! ถึงติวให้ฉันได้ละเอียดยิบขนาดนี้ ที่แท้ก็หัวกระทิประจำชั้นนี่เอง


"อาจารย์มาติดคะแนนแล้วไปดูกัน"เจนบอกพรางลากฉันให้ไปดู

ใบกระดาษถูกติดเป็นแผ่นๆเรียงตามผลคะแนนที่ได้มากไปหาน้อย ฉันหันไปมองเจนกับแม็ตต์ที่ไปยืนดูผลคะแนนจากท้ายๆเรียงขึ้นมา ก่อนจะมองไปที่บอร์ดเพื่อดูคะแนนของตัวเองบ้าง

รายชื่อของฉันอยู่ไหนกันนะ รายชื่อนักเรียนมีทั้งหมด 300 กว่าคนในชั้นทั้งหมด แผ่นนึงมีรายชื่ออยู่ 25 คน ฉันใช้ทฤษฎีเดียวกับทั้งสองคนแต่ก้มมองจากล่างขึ้นบนไปแทน

"หวัดดี..พาย!!!"ชีโดว์ทักฉันที่กำลังก้มมองรายชื่อตัวเองอยู่

"อ้าว..หวัดดีจ่ะ ชีโดว์!! มาดูผลสอบแล้วหรอ"

"อื้ม..!! แม็ตต์กับเจนล่ะ"

"นั่นไง!! อยู่มุมโน่น"

"พวกนั้นนี่ตลอดเลยนะ ชอบไปดูตรงท้ายๆก่อนเสมอเลย แล้วพายหาของตัวเองเจอรึยัง"

"ยังจ่ะ!! แล้วชีโดว์ล่ะ เจอรึยัง!!"ฉันถามชีโดว์กลับ

"เจอแล้วล่ะ นี่ไง!!"ชีโดว์ชี้ไปที่ลำดับ 198

"โห..นายติด 1 ใน 200 ด้วยหรอ"ฉันตื่นเต้นแทนชีโดว์ที่ได้เห็นลำดับผลคะแนนของเขา

"นี่..มันสอบเปิดภาคเรียนนะ เธอจะตื่นเต้นทำไม พาย!!"

"โห..ถึงงั้นก็เหอะ แต่นั่นเท่ากับนายเอาชนะคนอีก 100 กว่าคนเลยนะ"

"ก็จริงของเธอ ฉันควรภูมิใจสินะ"ชีโดว์บอกพรางหัวเราะใส่ฉันก่อนจะหันมาช่วยดูลำดับของเพื่อนๆถัดไป

"โอะ!!! ฉันว่าคราวนี้เรามีเฮแล้วล่ะ"ชีโดว์บอกจนฉันหันมองอย่างสงสัย

"แม็ตต์!! เจน!! มาทางนี้เร็ว ฉันมีอะไรจะให้ดู"ชีโดว์เรียกทั้งสองคนที่กำลังมองหาชื่อตัวเองอยู่ แม็ตต์เขยิบมาใกล้พรางแหวกเพื่อนๆที่ยืนดูอยู่

"นายเจอชื่อนายแล้วหรอ ชีโดว์!!"แม็ตต์ถาม

"ใช่..!!ฉันอยู่ลำดับที่ 198 ส่วนนี้ชื่อของนายใช่ม่ะ แม็ตต์!!"แม็ตต์ยื่นมองจ้องก่อนจะดูชื่อและลำดับของตัวเอง

"นี่..ฉัน อยู่ลำดับที่ 200 พอดีเป๊ะ!! เลยหรอเนี่ย โอ้มายก๊อด!! ฉันไม่อยากจะเชื่อตัวเองเลย"


แม็ตต์พูดด้วยท่าทางกระดี้กระด้าพรางหันไปกอดเจนอย่างดีใจ ก่อนจะขอบคุณและจุ๊บหน้าผากเจนเป็นการตอบแทน

"นี่นายทำบ้าอะไรนะแม็ตต์ คนยืนอยู่เยอะแยะ"เจนพูดด้วยท่าทางเขินอาย

"โทษที!!! ฉันดีใจอ่ะ"แม็ตต์พูดพรางมองหน้าเจนแบบดีใจป่นเขินเล็กน้อย

"เวลาเธอสองคนไม่ทะเลาะกัน ก็ดูน่ารักดีนะ เจน!! แม็ตต์!!"ฉันพูดจนสองคนหันมองหน้ากันพรางยิ้มแบบขัดเขิน

"ฉันขอไปดูชื่อของตัวเองหน่อยนะ"เจนพูดพรางเดินมาดูลำดับของตัวเอง

"พวกแก..ฉันได้ลำดับที่ 79 อ่ะแก"เจนเรียกพวกเราไปดูอย่างไวหลังจากไปหาชื่อตัวเองอยู่สักพัก

"โห..เจน!! เธอโครตเจ๋งเลยอ่ะ ติด 1 ใน 100 ด้วย"ฉันพูดออกมาด้วยท่าทางดีใจแทน

"แล้วพายล่ะ!! หาชื่อตัวเองเจอรึยัง"ฉันส่ายหน้าไปมาเพราะไม่รู้จะดูจากหัวหรือท้ายดี

"มา..เดี๋ยวพวกเราช่วยหา!!"เจนบอก

"โอะ!!! ฉันเจอแล้ว!!"ฉันบอกทุกคนที่มองเห็นชื่อตัวเองอยู่บนหัวกระดาษ

"ไหนหรอพาย ชื่อเธอ!!"แม็ตต์ถามพรางมองตาม

"นั่นไง!! ลำดับที่...
.
.
.
.
.
.
5!!! ฉันอยู่ลำดับที่ 5 งั้นหรอ!!"ฉันพูดด้วยท่าทางตกใจ ก่อนทุกคนที่มุงดูอยู่จะพูดซุบซิบดีใจแทนฉันที่กำลังอึ้งกับผลคะแนนสอบที่ทำได้
ซึ่งไม่ต่างกับเพื่อนฉันอีกสามคนที่ดูจะมองฉันอย่างตกใจมาก

"นี่..เธอติด 1 ใน 5 ของเด็กหัวกระทิเลยหรอ พาย!!! เธอทำได้ยังไง"แม็ตต์พูดด้วยท่าทางอึ้งๆ

"ฉันก็ไม่รู้!! หรือเพราะว่า..."ฉันพูดพรางนึกถึงบุคคลที่ติวให้ฉันทั้งคืน

"ว่าอะไรอ่ะพาย!!"เจนนี่ถามฉันที่ดูจะนึกลากยาวอยู่

"ออ..หรือเพราะว่า ฉันจะขยันอ่านหนังสือมากเกินไป เลยส่งผลแบบนี้นะ
พอดีฉันกลัวสอบไม่ได้ เลยทำความเข้าใจกับมันอย่างหนักเลย แถมเจนนี่ก็ช่วยติวให้ด้วย ฉันก็เลย..ได้แบบที่เห็น"
ฉันบอกออกไป


"โห..สุดยอดเลยพาย ขนาดพวกเราติวเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้อย่างเธอเลยนะ ซึ่งฉันก็เข้าใจ เธอคงอ่านหนังสือหนักมากใช่ม๊า..ถึงทำได้ขนาดนี้"แม็ตต์บอกด้วยท่าทางดีใจแทน

"จ่ะ!! ขอบคุณทุกคนมากนะ งั้นเดี๋ยวฉันขอตัวแปปนึงนะ เดี๋ยวฉันมา.."พูดจบฉันก็รีบเดินออกมาจากกลุ่มเพื่อนๆที่ยืนมุงอยู่ก่อนจะรีบวิ่งไปหาใครบางคน

ฉันเดินมาที่ห้องส่วนตัวของพวก
ไซเคอร์บัพ เพราะคิดว่าเขาอาจจะอยู่ที่นั่น ฉันยืนอยู่หน้าประตูห้องพรางยกมือจะเคาะตูเพื่อเข้าไป แต่กลับได้ยินอะไรบางอย่างสะก่อน

"ไทม์!! ฉันรู้สึกว่านายจะเข้าใกล้ผู้หญิงที่ชื่อพายมากเกินไปแล้วนะ"ฉันเอาหูแนบพรางได้ยินเสียงหญิงสาวคุยกับไทม์อยู่ด้านใน

"นั่นมันเรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับเธอ 
ริซ่า!!"

"เกี่ยวสิ!! เพราะว่าฉันเป็นคู่หมั้นนายนะ ไทม์"สิ่งที่ริซ่าบอก ทำไมฉันได้ยินแล้วรู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัวใจแบบนี้นะ ฉันเดินออกห่างไม่กล้าฟังต่อก่อนที่ประตูจะเปิดออกมาพร้อมกับร่างของริซ่า

เธอเห็นฉันที่ยืนอยู่พรางไม่กล้าสบตาเธอในตอนนี้และทำท่าจะเดินหนีไป

"เดี๋ยวก่อนสิ!! ฉันขอคุยกับเธอหน่อย"
ริซ่าเรียกฉันที่หันหลังอยู่ ฉันไม่หันกลับไปแต่กลับยืนอยู่เฉยๆเพื่อฟังสิ่งที่เธอจะพูด

"เธอคงได้ยินสิ่งที่ฉันพูดกับไทม์สินะ!!ถ้าได้ยินแล้ว.. ก็โปรดเข้าใจไว้ด้วย ว่าฉันกับไทม์เราอยู่ในสถานะอะไร ดังนั้นสิ่งที่ฉันจะบอก คือเธอ..อย่ามายุ่งกับไทม์อีก ไม่งั้น..จะหาว่าฉันไม่เตือน!!"
ริซ่าพูดจบก็เดินผ่านฉันออกไปทันที

ฉันถอนหายใจโล่งยาวก่อนจะเดินออกไปจากตรงนี้ แต่กลับมีเสียงประตูเปิดออกมาสะก่อน


ฉันหันกลับไปมองเขาพรางรีบหันกลับและเดินหนีออกมา เสียงหัวใจเขาดังก้องเข้ามาในหูของฉัน ฉันพยายามปิดหูทั้งสองข้างไม่ให้ได้ยินมันและรีบวิ่งออกมา แต่มันกลับได้ยินใกล้และชัดกว่าเดิม

ปรัก!!!~~~

ฉันเดินชนเข้ากับร่างใครบางคน ก่อนจะเงยหน้ามองเขาพรางขอโทษ แต่กลับต้องตกใจเพราะคนที่ชนกลับเป็นคนที่ฉันเพิ่งวิ่งหนีออกมา

"นาย..!!"ฉันพูดด้วยท่าทางไม่อยากเชื่อออกมา

"เธอวิ่งหนีฉันมาทำไม!! พาย..!!"เขาถามฉันหน้านิ่ง

"นายตามฉันมาทันได้ไง"

"ฉันเคยบอกเธอแล้วนะ ว่าฉันไว"เขาบอกออกมาเหมือนไม่มีอะไร

"แต่นี่..นายไวเกินมนุษย์ไปแล้วนะ ฉันชักสงสัยแล้วสิ ว่านายเป็นใครกันแน่ แล้วตามฉันมาทำไม"ฉันถามเขาที่ดูจะมองนิ่งใส่ลูกเดียว

"โอเคร..นายไม่ต้องตอบฉันก็ได้!! แต่ต่อจากนี้นายอย่ามายุ่งกับฉันอีก อ้อ!!และที่ฉันมาหานาย ฉันแค่จะมาบอก ขอบคุณที่ติวสอบให้ฉัน หมดธุระแล้วฉันขอตัวนะ!!"พูดจบฉันก็เดินออกไปจากเขาทันที ดูเขาจะอึ้งๆกับสิ่งที่ฉันพูดนะ แต่มันคงจะดีกว่า..ถ้าฉันไม่ยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก..

-ไทม์-

ผมเดินกลับมาที่ห้องด้วยท่าทางหงุดหงิดใจกับสิ่งที่เธอพูด ทำไมเธอต้องโกรธผมขนาดนั้นด้วย ผมไม่เข้าใจ

แก๊ก!!!

"Hi!! เพื่อน..เมื้อกี้คุยกับริซ่า เธอว่าบ้างไงหรอ"เสียงเซนจิถามผมที่ดูจะไม่สบอารมณ์ตอบในตอนนี้

"นายเป็นอะไรรึป่าว ไทม์ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นงั้นหรอ"เคอร์เรนถามผมต่อ

ผมถอนหายใจออกมาพรางหันมองไปที่ทั้งสองคนอย่างหนักใจที่จะเล่าความรู้สึกผมในตอนนี้

"เรื่องพายใช่ไหม!! ที่ริซ่ามาคุยด้วย"
ผมมองเคอร์เรนกลับไป


"ถ้างั้นก็..ที่ริซ่ามาหานาย เพราะว่าหึงพายกับนายเนี่ยนะ ไทม์..!! เห้ย!! นี่มันโครตพีคเลยนะ ริซ่า!!ไม่เคยหึงหวงแกเลย เพราะว่าแกไม่สนใจใคร แต่พอแกเกิดสนใจพายขึ้นมา ยัยนั้นถึงกับต้องมาหาแกที่นี่เลยหรอว่ะ"เซนจิเรียบเรียงเหตุการณ์ให้พวกผมฟัง

"เรื่องนั้นฉันไม่สนใจหรอก เพราะฉันไม่ได้คิดจะหมั้นกับริซ่าตั้งแต่แรกอยู่แล้ว"

"อ้าว!! ถ้างั้นเรื่องที่ทำให้นายหงุดหงิดอยู่ตอนนี้ มันเรื่องอะไร พวกฉันสองคนตามไม่ทัน"เซนจิถามผมที่ถอนหายใจอีกครั้งพรางหันหน้าหนีไป

"นี่..มันรอบที่สองแล้วนะ ที่แกถอนหายใจใส่พวกเราแบบนี้ แกไม่เคยเป็นแบบนี้นะไทม์ มีอะไรก็บอกพวกเราได้
ฉันกับเซนจิรอฟังแกอยู่นะเว้ย"
เคอร์เรนพูดพรางเดินมาจับไหล่ผมแล้วบีบแน่นก่อนที่ผมจะหันไปมองหน้าพวกมันทั้งสองคนอย่างชั่งใจ

"คือว่า..เมื่อกี้..ฉันเจอพายอยู่หน้าห้องตอนที่ริซ่าออกไปนะ ฉันก็เลยออกไปถามว่าเธอมีอะไรมาหาฉันทำไม แต่เธอกลับเดินหนีฉัน"

"แล้วไงต่อ.."เคอร์เรนถามผมให้เล่าต่อ

"ฉันก็เลยไปดักเธอแล้วถามให้รู้เรื่อง แต่เธอก็..มาสงสัยฉันหาว่าฉันไม่ใช่มนุษย์ แล้วก็ล่ามมาบอกให้ฉันเลิกยุ่งกับเธอซะ"

"นายก็เลยกลับมาที่ห้องด้วยสภาพไม่เข้าใจ ว่าเธอพูดกับนายแบบนั้นทำไม ใช่ไหม!!"เซนจิต่อท้ายให้ผม และผมก็พยักหน้าตอบมันไป

"เห้ย!!ฉันว่า..แกดูเปลี่ยนไปว่ะ ไทม์ ตั้งแต่แกรู้จักกับพาย ใกล้ชิดเธอ มันทำให้ท่าทางนายดูสนใจเกี่ยวกับโลกมนุษย์มากขึ้น โดยเฉพาะผู้หญิงอย่างพาย ถามจริงเถอะ!! นายเริ่มชอบเธอแล้วใช่ม๊า..!!"เซนจิถามผมที่ยืนนิ่งอยู่



"นายเลิกถามไร้สาระได้ล่ะ เซนจิ!!
ฉันแค่ต้องการรู้เรื่องของผู้หญิงคนนี้
เพราะเธอเป็นคนเดียวที่ทำให้ฉันเหมือนใช้พลังอะไรไม่ได้เลยและนั่น..มันทำให้ฉันรู้สึกหงุดหงิดกับการเป็นยมทูตที่แม้แต่ความคิดของเธอในตอนนี้..ฉันก็ยังไม่รู้!!"ผมพูดจนทั้งคู่หยุดมองโดยไม่ปริปากถามอะไรต่อ ก่อนที่ผมจะเดินออกไปจากห้องด้วยท่าทางอารมณ์เสีย


หลังจากไทม์ออกจากห้องไปสองหนุ่มก็มองหน้าพรางยักไหล่ใส่กันแบบงงอาการของเพื่อนชาย

"เคอร์เรน!!! แกคิดแบบฉันไหม..ว่าไทม์มันยังไม่รู้ตัว..ว่าตัวเองรู้สึกอะไรอยู่"
เซนจิหมุนเกาอี้ที่นั่งอยู่หันไปถาม
เคอร์เรน

"เราคาดเดาอะไรในตัวไทม์ไม่ได้หรอกนะ เพราะเขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน"

"ก็นั่นสินะ!! เออ..ว่าแต่เรื่องสมุดของนายที่เคยทำหายไป นายสืบได้รึยัง!! ว่าใครน่าสงสัยสุด"เซนจิถามต่อ

"ฉันไปตามสืบมาแล้ว ในคืนวันนั้นฉันวางสมุดไว้ที่โต๊ะทำงานในห้องหนังสือลับใต้คุกของยมโลก แล้วก็มีชายชุดดำเดินเข้ามาบอกฉันว่ามีวิญญาณที่ฉันต้องพาไปเกิดหลุดหายไป ฉันก็เลยออกไปทันที แต่พอกลับมาอีกครั้ง สมุดของฉันมันก็หายไป ฉันใช้เวลาตามหามันอยู่หลายวัน แต่ก็ไร้เงาสมุดลบความตายของฉัน แล้วจู่ๆมันก็กลับมาอยู่ที่บ้านของฉันบนโลกมนุษย์ เหตุการณ์แบบนี้นายคิดสงสัยใครได้ล่ะ"เคอร์เรนเล่าเหตุการณ์คืนนั้นให้ฟังพรางถามเซนจิ

"นายกำลังจะบอกฉันว่า ชายชุดดำคนนั้นคือผู้ต้องสงสัยที่ทำสมุดนายหายในคืนนั้นใช่ม่ะ"เคอร์เรนพยักหน้าตามที่เซนจิบอกทันทีที่พวกเขานึกได้

"งั้น..นายต้องรีบเอาสมุดมาให้ไทม์ดูเหตุการณ์ในคืนนั้นว่ามีใครมายุ่งกับสมุดของนายรึป่าว เราถึงจะรู้..ว่าหน้าตาของชายชุดดำคนนั้นเป็นใคร!!"

"โอเคร!! ฉันจะรีบกลับไปเอามาให้ไทม์ดู เผื่อเราจะรู้เบาะแสอะไรบ้าง"
เคอร์เรนบอก



-พักเที่ยง-

บรรยากาศในโรงอาหารยังคงครึกครื้นไปด้วยเสียงของนักเรียนที่มาทานอาหารกลางวัน พายยืนสั่งอาหารพรางล้วงมือควานหากระเป๋าสตางค์ในกระเป๋าเป้แต่ดูเหมือนจะไม่มีแม้แต่เงาของมัน

"พาย!! หาอะไรอยู่หรอ"แม็ตต์ถามฉันที่ก้มหากระเป๋าสตางค์อยู่

"สงสัยฉันจะเอากระเป๋าตังค์ไปวางไว้ที่ไหนสักที่นะ หามันไม่เจอเลย"

"งั้น..นี่!! ฉันจ่ายให้เธอเอง ฉันเพิ่งได้กระเป๋าสตางค์คืนจากเพื่อนที่เก็บได้ ถือว่าฉันจ่ายคืนค่าไอศกรีมให้เธอล่ะกัน นี่จ่ะ!!"แม็ตต์ยื่นเงินส่งมาให้ฉันก่อนที่ฉันจะรับมันมา

"ขอบคุณน่ะแม็ตต์"

หลังจากพักเที่ยงของเราผ่านไป ฉันก็มานั่งค้นกระเป๋าเป้พรางนึกว่าฉันใช้กระเป๋าสตางค์ล่าสุดเมื่อไร


'ร้านไอศกรีมเมื่อวานนี้'

พอนึกขึ้นได้ฉันรีบหยิบโทรศัพท์มือถือพร้อมในกระดาษส่วนลดที่มีเบอร์ของพี่เจเลอร์อยู่

ไม่นานสายที่ฉันกดออกไปก็รับสายฉัน

"ฮัลโหล!! ค่ะ นี่..เบอร์ของพี่เจเลอร์ใช่ไหมค่ะ"ฉันทักถามหาปลายสาย

"ใช่ครับ!!"

"หนูพายเองนะค่ะ ที่ไปกินไอศกรีมร้านพี่เมื่อวานนะค่ะ"

"ออครับ!! พี่จำได้ พอดีพี่กำลังหาทางติดต่อพายอยู่เลย นี่..คงโทรมาถามเรื่องกระเป๋าสตางค์ใช่ไหมครับ"

"ใช่ค่ะๆ!!มันอยู่ที่ร้านพี่ใช่ไหมค่ะ"ฉันพูดด้วยท่าทางตื่นเต้นดีใจ

"ครับ!! อยู่ที่พี่เอง พี่เก็บไว้ให้น่ะครับ งั้นเดี๋ยวพี่เอาไปให้ที่โรงเรียนนะ พี่กำลังจะไปแถวนั้นพอดี"

"ได้ค่ะ!! พายจะรออยู่หน้าโรงเรียนนะค่ะ"

"ครับ..!!"สายถูกวางไปพร้อมกับความโล่งใจของฉัน ดีนะที่ไม่ได้หายไปไหน ไม่งั้นค่าขนมอาทิตย์นี้ฉันคงอดไปอีกยาว แถมยังมีบัตรอีกมากมายต้องรักษาไว้ด้วย ตายๆเธอนี่สับเพ้าจริงๆเลยนะ พาย..ฉันนั่งบ่นตัวเองพรางลุกเดินไปที่หน้าโรงเรียน

ฉันยืนรออยู่ด้านหน้าโรงเรียนพรางเห็นรถบิ๊กไบร์คันงามขี่มาจอดที่ฉัน ชายเจ้าของรถถอดหมวกกันน๊อคออกให้ฉันได้เห็นใบหน้าของเขาชัดๆ

"หวัดดีครับ!! น้องพาย เราเจอกันอีกแล้วนะ"พี่เจทักทายพรางยิ้มส่งมา

"สวัสดีค่ะ!! พี่เจเลอร์ ขอบคุณมากนะค่ะที่เก็บกระเป๋าสตางค์พายไว้ให้นะค่ะ"
ฉันบอกพรางยิ้มตอบกลับก่อนที่พี่เจจะลงจากรถ

"นี่..ครับ!! กระเป๋าของน้องพาย พอดีพี่เห็นบัตรด้านใน ก็เลยรู้ว่าเป็นของเรา พี่เกือบเอาไปให้ตำรวจแล้วนะ ถ้าไม่ใช่ของพายนะ"

"ออค่ะ!! ขอบคุณอีกครั้งนึงนะค่ะ"

ทั้งสองพูดคุยกันอย่างสนิทสนมโดยไม่รู้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองเขาจากไกลๆอยู่ เจเลอร์หันมองไปบนดาดฟ้าพรางส่งยิ้มจากมุมไกลด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ก่อนบุคคลบนนั้นจะทนไม่ไหวและรีบลงมาทันที

"พี่เจเลอร์มาแถวนี้ แวะมาทำอะไรหรอค่ะ"พายถามกลับไป

"ออ..พี่เอาขนมปังมาให้ลูกค้านะครับ ส่วนนี้..พี่เอามาฝากให้เพื่อนๆและก็น้องพายนะครับ"พี่เจยื่นถุงขนมปังส่งมาให้ฉัน

"เกรงใจจัง!! คราวหลังไม่ต้องก็ได้นะค่ะ
แค่เอากระเป๋าสตางค์มาให้ พายก็เกรงใจแย่แล้วค่ะ แต่ยังไงก็..ขอบคุณมากนะค่ะ สำหรับขนมปัง"เจเลอร์ยิ้มส่งไปให้พรางพยักหน้าด้วยสายตาจ้องมอง

"ที่โรงเรียนมีกฎห้ามให้คนนอกเข้ายุ่งวุ่นวายกับนักเรียนในเวลาเรียนนะ"เสียงชายหนุ่มเดินเข้ามาทักทั้งสองด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"นายไทม์..!!"พายขานเรียกชื่อผู้ที่เข้ามาทักทั้งสองอย่างแปลกใจ

"เธอกำลังทำผิดกฎของโรงเรียนนะ ถ้าไม่อยากให้ใครรู้ก็รีบเข้าไปสะ ก่อนที่ฉันจะคาดโทษเธอ"ไทม์พูดขู่จนพายต้องรีบลาเจเลอร์และเดินกลับเข้าไปในโรงเรียน


พายเดินเข้าไปด้วยสีหน้าบึ้งตึง ก่อนจะหันมองไทม์ที่ยืนมองจ้องเจเลอร์อยู่ด้วยสายตาไม่กระพริบ

ทั้งคู่มองจ้องกันอยู่อย่างนั้นจนเจเลอร์เริ่มโบกมือลาพายที่แอบมองทั้งคู่อยู่ก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปจริงๆ

"นายกลับมาที่นี่ทำไม!!"เสียงไทม์ถามด้วยท่าทางเคร่งขรึม

"ฉันก็แค่..กลับมาบ้านของตัวเอง ฉันมาไม่ได้หรอ"เจเลอร์ถามกลับด้วยสีหน้ายิ้มใส่

"แต่นายไม่ควรกลับมาที่นี่อีก"ไทม์บอกจนเจเลอร์มองนิ่ง

"ช่าย..!! ฉันโดนไล่ให้ไปอยู่นอกเมืองไกลแสนไกล เพียงเพราะฉันทำผิดกฎบ้าบอที่พวกแกตั้งขึ้น แต่ครั้งนี้ที่ฉันกลับมา ฉันไม่ได้มาในฐานะทาสรับใช้ของแกอีกแล้วไทม์ ดังนั้นแกก็อย่ามาสั่งหรือไล่ฉันอีก เพราะเราไม่ใช่คนรู้จักกันอีกต่อไป เข้าใจตามนี้นะ!!"เจเลอร์ขึ้นค่อมรถบิ๊กไบต์และมองหน้าไทม์

"มนุษย์คนนั้น น่าสนใจดีนะ นายว่าไหมไทม์"เจเลอร์บอกพรางยิ้มเจ้าเล่ห์

"ฉันขอเตือน!!! แก..ห้ามแตะต้องผู้หญิงคนนี้เด็ดขาด เพราะถ้าฉันรู้..แกจะไม่ได้อยู่โลกมนุษย์อีกต่อไป"ไทม์พูดขู่ใส่ด้วยท่าทางนิ่ง ก่อนที่เจเลอร์จะมองด้วยใบหน้านิ่งใส่

"เรื่องนี้สงสัย..!! จะเริ่มสนุกขึ้นมาแล้วสิ
ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าอะไรทำให้แกเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ ไทม์!!!"เจเลอร์พูดจบก็ใส่หมวกกันน๊อคบิดรถออกไปทันที

ปล่อยให้ไทม์ยืนมองรถที่บิดออกไปไกลแสนไกลก่อนจะหันกลับไปมองที่โรงเรียนอีกครั้งด้วยท่าทางกังวลใจ

หลังเลิกเรียนแม็ตต์ เจนนี่ ชีโดว์และพายก็มารวมตัวกันที่เดิมตามปกติพรางพูดคุยเรื่องคะแนนสอบที่ได้ไป

"ฉันไม่อยากเชื่อเลยนะ ว่าตัวฉันจะสอบติดอยู่ในเรท 200 กับเขาด้วย แม่รู้ต้องดีใจมากแน่เลย"แม็ตต์บอกพรางทำท่าดีใจ

"ไว้ฉันจะแกล้งทักให้แม่นายได้ยินล่ะกัน เขาจะได้เซอร์ไพร์ โอเครไหม!!"เจนนี่พูดจนแม็ตต์พยักหน้ารับอย่างถูกใจ



"เออ..ว่าแต่พาย เจอกระเป๋าสตางค์รึยัง
ให้พวกเราช่วยหาไหม!! เผื่อตกอยู่แถวโรงเรียน"แม็ตต์ถามฉัน

"ออ..ฉันเจอแล้วจ่ะ มันตกอยู่ที่ร้านไอศกรีมเมื่อวานนี้ พอดีพี่เจเลอร์เอามาให้แล้วนะ พร้อมกับขนมปังถุงนี้!! เขาฝากมาให้ทุกคนจ่ะ"ฉันชูถุงขนมปังพรางยื่นให้ทุกคนกิน

"ว้าว!!! สุดยอดเลย พี่เจเลอร์เนี่ย!! หล่อ สุภาพ ไม่เก๊กไม่หยิ่ง แถมใจดีอีกด้วย พวกนายดูดิ ขนมปังพวกนี้ น่ากินมากเลยนะ"เจนนี่พูดด้วยท่าทางตื่นเต้นเมื่อเห็นขนมปังที่พี่เจเลอร์เอามาให้

"เธอนี่มันก็เห็นแกกินกับผู้ชายแค่นั้นสินะ ดูก็รู้ว่าเขาไม่ได้สนใจเธอสักนิดก็ยังไปชอบเขาอีก"แม็ตต์บ่นใส่

"นี่..ฉันเห็นแกกินก็จริง แต่ไม่ได้เห็นผู้ชายคนไหนดีกว่า..!!"เจนนี่หยุดพูดไปพรางมองหน้าทุกคนที่ตั้งใจฟัง

"ดีกว่าใคร!! ไหนบอกสิ..!!"แม็ตต์ถามย้ำ

"ดีกว่า..พวกแกทั้ง 3 คนไง มาๆกินๆมีแต่ของอร่อยๆทั้งนั้นเลย ช้าหมดอดหน่า!!"เจนนี่บอกพรางหยิบขนมปังเข้าปากทำหน้าฟินใส่พวกเรา

"เธอนี่มันจริงๆเลย กินไม่เคยรอพวกเรา ชิ้นนี้ฉันขอนะ!!"แม็ตต์บอกก่อนจะแย่งขนมปังจากมือเจนนี่ไปกินหน้าตาเฉย

"นายนี่มันจริงๆเลยนะ แม็ตต์!!"เจนนี่บ่นใส่

"นี่..พวกเธอรู้กันรึยังว่าอาทิตย์หน้าทางโรงเรียนเขาจะจัดแคมป์ไปทัศนศึกษานอกโรงเรียนกัน"ชีโดว์พูดขึ้นจนพวกเราหันมอง

"แคมป์อะไรหรอ!!"ฉันถามอย่างสงสัย

"น่าจะเป็นแคมป์ไปขึ้นเขานะ ตามที่ฉันได้ข้อมูลมา เห็นพวกอาจารย์เขากำลังหารือกันอยู่ ว่าจะไปแถวไหนกันนะ"ชีโดว์ตอบ


"งั้นหรอ!! ถ้าอย่างนั้นก็น่าสนุกสิ"เจนนี่บอก

"น่าสนุกยังไงของเธอ!!"แม็ตต์ขัดขึ้น

"ก็สนุกตรงที่พวกเรา 4 คนจะได้ไปเข้าแคมป์ด้วยกันไง นายไม่ตื่นเต้นบ้างหรอ"

"จริงด้วยสินะ!! นี่ถือเป็นครั้งแรกที่เราจะได้ไปเที่ยวด้วยกันเลยนะ"ทุกคนดูตื่นเต้นกับสิ่งที่แม็ตต์บอก

"ไม่ได้การ.. ฉันต้องรีบกลับก่อนแหละ"
แม็ตต์พูดขึ้น

"นายจะรีบไปไหน แม็ตต์!!"เจนนี่ถาม

"ก็รีบไปซื้อของขึ้นเขาไง ฉันจะต้อง
เตรียมพร้อมกับการขึ้นเขาในครั้งนี้นะ รีบกลับเถอะเจน เธอต้องเป็นคนไปช่วยเลือกของให้ฉันด้วย งั้นเราสองคนกลับก่อนนะ ไว้เจอกัน!!"แม็ตต์บอกพรางลากมือเจนนี่ไปทันที

"งั้นเรากลับกันบ้างไหม..ชีโดว์!!"

"ก็เอาสิ!! กลับกันเถอะ!!"ฉันกับชีโดว์ลุกแยกย้ายกันกลับบ้านตามหนทางของตัวเอง ก่อนที่ฉันจะมาถึงบ้านด้วยสภาพ
เพลียสุดๆ

ฉันทิ้งตัวนอนลงที่เตียงพรางนึกถึงเหตุการณ์เมื่อบ่าย ทำไม..ฉันรู้สึกว่า..
ไทม์กับพี่เจเลอร์เขารู้จักกันนะ แล้วทำไม..พักหลังๆนี้ ฉันถึงมีเซนต์อะไรแปลกๆ เกี่ยวกับหมอนั้นด้วย..

ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัวลงไปหาอะไรกินแล้วรีบอาบน้ำนอนดีกว่า

ฉันลงมาด้านล่างเพื่อจัดการตัวเองให้เรียบร้อย ก่อนจะเจอกับเลโก้ที่เดินสวนลงมาจากบันได

"เลโก้!! เธอออกมาทำอะไรหรอ"ฉันถามออกไป

"ผมลงมาเอาหุ่นยนต์ที่พี่ชายให้มานะครับ พี่พายรีบขึ้นไปสิครับ พี่ชายผมรออยู่!!"

"ห่ะ!! อะไรนะ พะ..พี่ชายเธอมาอีกแล้วหรอ"ฉันถามเลโก้ด้วยท่าทางตกใจ

"ครับ!!"เลโก้ตอบพรางพยักหน้าออกมา

ฉันรีบวิ่งขึ้นห้องมาทันทีพรางเปิดประตูเข้าไปแต่กลับพบเพียงแค่ความว่างป่าว


"เลโก้โกหกฉันงั้นหรอ!! ไหนบอกว่า..พี่ชายจะมาไง!!"ฉันพูดพรางปิดประตูห้อง


พอปิดประตูห้องหันหลังกลับมาได้ฉันก็ต้องตกใจกับการปรากฎตัวของนายไทม์

"นี่..นายเข้ามาในห้องฉันแต่เมื่อไรเนี่ย"
ฉันถามเขาที่ยืนเอามือล้วงกระเป๋าอยู่ที่ขอบหน้าต่าง

"ตอนเธอหันหลังไง"เขาตอบด้วยใบหน้าเรียบเฉย

"นิ..นายเลิกเข้ามาตอนฉันเผลอได้ไหม
อีกอย่างนะ..ฉันก็บอกนายไปอย่างชัดเจนแล้วนะ ว่าอย่ามายุ่งกับฉันอีก!!!นายความจำสั้นหรอ!! ถึงจำสิ่งที่ฉันบอกไม่ได้"ฉันตอกกลับไปพรางหันหน้าหลบแล้วยิ้มหัวเราะเขา

"ฉันจำได้..แต่ฉันไม่จำเป็นต้องทำตามที่เธอบอกนิ!!"เขาพูดพรางเดินตรงมาหาฉัน

"นาย..จะเดินเข้ามาหาฉันทำไมเนี่ย"
เขาหยุดอยู่ตรงหน้าพรางโน้มตัวเข้ามามองหน้าใกล้ๆจนฉันเบี่ยงตัวหลบไป

"เธอโกรธฉันงั้นหรอ!!"จู่ๆเขาก็ถามออกมา

"ป่าว!!สักหน่อย..ฉันจะโกรธนายทำไม"

"แล้วเธอมีเหตุผลอะไรถึงต้องไล่ฉันให้อยู่ห่างจากเธอด้วย"

"เหตุผล..!! เหตุผลงั้นหรอ..นายก็น่าจะรู้แก่ใจนะ ไม่เห็นต้องมาถามฉันเลย"ฉันตอบกลับไปพรางทำปากเบ้ใส่เขา

"แล้วถ้าฉันรู้..ฉันจะถามเธอไหม!!"เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ฉันฟังแล้วกวนประสาทหูของฉันมาก

"นี่!!เลิกถามเซ้าซี้ฉะ..ฉัน!!..ได้ล่ะ"ฉันหันกลับไปพรางจ้องหน้าเขาที่อยู่ใกล้ด้วยสายตาที่ห่างกันไม่ถึงคืบ

"เธอ..ทำฉันหงุดหงิดมากเลยรู้ตัวบ้างไหม!!"เขาพูดถามฉันทั้งๆที่เรายังจ้องตากันอยู่

"ฉะ..ฉันไปทำอะไร..ให้นายอีกล่ะ"ฉันถามกลับด้วยน้ำเสียงที่ติดขัดพรางหลบสายตาเขา

"เธอ..ไปรู้จักกับเจเลอร์ได้ยังไง!!"คำถามเขาทำฉันขมวดคิ้วเข้าหากัน



"เขาเป็นเจ้าของร้านไอศกรีมที่ฉันไปกินเมื่อวาน แล้วเขาก็..เก็บกระเป๋าตังฉันได้!! ที่เอามาคืนเมื่อบ่ายไง"

"งั้นหรอ!!"เขาพูดพรางทำท่าทางนึกอะไรบางอย่างด้วยสายตาที่ล่องลอยจนฉันมองแล้วยังแอบเคลิ้มกับใบหน้าของเขาที่อยู่ใกล้ฉันมาก 

ตึกๆๆๆ..!!!~~~ 

นี่มันเสียงหัวใจเขาหรือว่าของฉันกันแน่นะ แต่ทำไมถึงเต้นเร็วแบบนี้ล่ะ ฉันเอามือขึ้นมาทาบที่อกข้างซ้ายของตัวเอง ก่อนจะรีบตั้งสติพรางมองเขาที่จ้องมองมาที่ฉัน

"นี่..!!แล้วทำไมฉันต้องตอบคำถามนายด้วยเนี่ย!! ถ้าไม่มีอะไรแล้ว นายก็รีบกลับไปสิ"ฉันผลักอกเขาออกไปให้อยู่ห่างจากฉันพรางเก็บอาการเสียงหัวใจที่เต้นดังออกมา

"ฉันจะกลับ..ก็ต่อเมื่อเธอตกลงว่าจะไม่ยุ่งกับเจเลอร์อีก!!"

"แล้วพี่เจเลอร์เขามาเกี่ยวอะไรกับนายด้วย ถึงห้ามฉันไปยุ่งกับเขา"ฉันถามออกไปพรางจ้องมองเขาอย่างสงสัย

"เขาเป็นบุคคลอันตราย ที่เธอ..ห้ามเข้าใกล้เขาเด็ดขาด"หมอนั้นพูดจนฉันสตั้นไป 3 วิ ก่อนจะยิ้มมุมปากออกมาอย่างไม่ตั้งใจ

"นี่..นาย!! นายรู้ไหมว่าฉันต้องเจอกับอะไรบ้างหลังจากที่ได้รู้จักกับนาย"เขามองหน้าพรางตั้งท่ารับฟัง

"แฟนคลับที่โรงเรียนนายมารุมเม้นด่าฉันว่าไม่สมควรคุยกับนาย ใกล้ชิด หรือแม้กระทั้งมองหน้ากันอย่างที่เป็นในรูป
แล้วยังมี..วันนี้ คู่หมั้นของนาย!! ก็มาสั่งห้ามฉันว่าอย่ายุ่งกับนายอีก ไม่งั้นฉัน!!จะไม่ได้อยู่โรงเรียนนี้อย่างเป็นสุขอีก แล้วแบบนี้นายคิดว่าบุคคลอันตรายที่นายเพิ่งบอกฉันไป คือพี่เจเลอร์หรือว่าตัวนายเองกันแน่!!"ฉันพูดเรียบเรียงออกไปจนเขาคิดตามและนิ่งไป


"เธอกำลังบอกฉันว่า..ฉันคือคนที่อันตรายที่สุดสำหรับเธองั้นหรอ!!"เขาถามกลับพรางมองหน้าฉัน

"แล้วนายคิดว่าไง!! คิดว่าฉัน..ควรอยู่ใกล้นาย..หรือเลิกยุ่งกับนายดี"สิ่งที่ฉันบอกเขาเหมือนเป็นคำถามที่ฉันเองก็ตอบตัวเองไม่ได้ว่าจริงๆแล้ว..ยังอยากมีเขาเข้ามาวนเวียนอยู่ในชีวิตฉันรึป่าว

ก๊อกๆๆ!!!!

"พาย..!! หนูคุยกับใครอยู่ลูก!!"เสียงป้ามาธาดังเข้ามาจนฉันรีบหลุดออกจาก
ผวัง

"นาย..รีบกลับไปก่อนเร็วเข้า"ฉันรีบเดินไปดันตัวเขาให้ไปที่หน้าต่าง เขาจับมือฉันที่ดันเขาไว้พรางจ้องมองด้วยสายตาที่จ้องเขม็ง

"ฉันไม่กลับจนกว่าเธอจะรับปากฉันว่า..จะไม่ยุ่งกับเจเลอร์อีก"

"โอย..จะมาให้ฉันรับปากอะไรตอนนี้เนี่ย!!! อ่าๆ!! ไม่ยุ่งก็ไม่ยุ่ง พอใจนายรึยัง ถ้าได้คำตอบแล้วก็รีบกลับไปซะ ก่อนที่ฉันจะซวย!!"ฉันรีบรับคำหมอนั้นออกไปอย่างส่งๆ ก่อนจะคว้าโทรศัพท์แล้ววิ่งไปที่ประตูห้อง

ฉันหันกลับไปที่หน้าต่างอีกครั้งพรางมองไปรอบๆห้อง ไปแล้วสินะ!!

แก๊ก..~~~

ฉันเปิดประตูห้องออกไปพรางถือโทรศัพท์ทำท่าคุยกับมันอยู่

"มีอะไรหรอค่ะป้ามาธา!!"

"อ้าว!! คุยโทรศัพท์อยู่หรอลูก ป้าก็ว่าได้ยินเสียงหนูคุยกับใครอยู่ ที่แท้..คุยโทรศัพท์นี่เอง!!"


"ออ..ใช่ค่ะ!! หนูคงเสียงดังไปใช่ไหมค่ะ"

"ไม่หรอกจ่ะ!! ป้าแค่ได้ยินเสียงเลยเข้ามาถามนะจ่ะ งั้นป้าไม่กวนแล้วนะ อ้อ!! อย่าลืมโทรหาแม่บ้างล่ะ เห็นเขาบ่นคิดถึงหนูอยู่"

"ค่ะๆ ได้เลยค่ะ!!"ป้ามาธาพยักหน้ารับก่อนที่ฉันจะค่อยๆปิดประตูห้องไป

เห้อ!!! เกือบไปแล้วไหมเรา..ดีนะที่ยังหาข้ออ้างทันไม่งั้นซวยแน่เลยเรา

ก่อนอื่นโทรหาแม่ก่อนดีกว่า..ฉันกดสายรีบโทรไปหาแม่ด้วยความคิดถึง
ก่อนที่เราจะคุยสารทุกข์สุกดิบที่ต่างไปได้เจอกันมา

ในขณะที่ฉันนั่งคุยโทรศัพท์กับแม่อยู่ที่ปลายเตียงฉันก็แอบเหลือบไปเห็นที่หน้าต่างมีคนกำลังยืนจ้องมองไปที่บ้านฝั่งตรงข้ามด้วยท่าทางไม่น่าไว้ใจ

ฉันบอกวางสายแม่พรางเดินเข้าไปใกล้หน้าต่างเพื่อแอบดู ชายลึกลับที่ใส่เสื้อคลุมสีดำพรางคลุมหัวไว้ไม่ให้ใครเห็นใบหน้าของเขา

นั่นใครกัน!! ทำตัวไม่น่าไว้ใจเลย ฉันแอบมองก่อนจะจ้องไปที่บ้านฝั่งตรงข้ามพรางนึกทำอะไรที่แปลกๆออกมา

"ถ้าเกิดนายได้ยินเสียงของฉันจริงๆ ช่วยเดินออกมาที่หน้าระเบียงหน่อย มีคนไม่น่าไว้ใจกำลังมองไปที่บ้านของนายอยู่"ฉันพูดออกมาด้วยการคิดจะทดสอบนายไทม์พรางเตือนเขาที่อาจจะตกอยู่ในอันตรายจากคนที่ไม่น่าไว้ใจ

หลังจากที่ฉันพูดจบไม่นานนัก ร่างของหมอนั้นก็โผล่ออกมาจริงๆ ชายใส่ชุดดำเห็นเข้าก็รีบเดินหนีออกไปทันที โดยที่ฉันยังตกใจกับสิ่งที่ฉันเห็นอยู่ไม่หาย

"นาย..!!! ได้ยินสิ่งที่ฉันพูดจริงๆหรอ"ฉันพูดออกมาด้วยท่าทางอึ้งๆ พรางจ้องมองเขาที่ยืนจ้องฉันกลับอยู่ที่หน้าระเบียงบ้าน

นายเป็นใครกันแน่ .. ทำไม!! ฉันยิ่งอยู่ใกล้นาย ยิ่งรู้สึกว่านาย..ไม่ใช่คนธรรมดาเลยนะ..!!!


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha