14. ร่านสวาทซาตานร้าย ซีรี่ส์ เสน่หาซาตาน II

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 9 : EP.9


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“นี่ๆ  แค่เค้าบริจาคเงินให้แค่นี้  ก็ย้ายข้างแล้วเหรอคะ  เบื่อจริงๆเลยคนพวกนี้น่ะ”  เธอแก้เขินด้วยการเดินไปหาน้ำมาดื่ม 

“แค่นี้ที่ไหนล่ะ  ตั้งสิบล้านเชียวนะสายไหม  เด็กๆ จะกินอิ่มไปถึงปีหน้านู่นล่ะมั้ง”  จักรพรรดิ์หันไปยักคิ้วหลิ่วตากับแอนโธนี่  เขาจึงยกนิ้วโป้งแทนคำว่ายอดเยี่ยมเป็นรางวัลในการช่วยเชียร์ครั้งนี้

“เชอะ  หมั่นไส้จริงเชียว  มาวันแรกก็เป็นขวัญใจของคนที่นี่ละ  สายไหมอิ่มแล้ว  ขอตัวไปหาเด็กๆ ก่อนนะคะ”  เธอทำหน้างอแล้วรีบเดินไปกรงของสุขัขจรจัดทันที

“อ้าวสายไหม  รอพี่ด้วยสิ”  แอนโธนี่หันไปยิ้มให้ทุกคนอีกครั้ง  ก่อนจะวิ่งตามเธอไป

 

“โกรธพี่เหรอ”  เขาถามเมื่อเดินมาใกล้เธอแล้ว

“เปล่านี่คะ  สายไหมจะโกรธพี่เรื่องอะไรล่ะ”  คนบอกว่าไม่โกรธยังทำหน้างอไม่หาย  แล้วมองเขาอย่างขุ่นเคือง

“นี่ขนาดไม่โกรธนะ  โธ่  สายไหม  อย่ามองพี่ด้วยสายตาแบบนี้สิครับ  พี่พูดจริงๆ นี่นา  คือพี่...”  เขากำลังจะพูดบางอย่าง  แต่มีคนเดินผ่านมากเสียก่อน

“อ้าวสายไหม    มาพอดีเลย  พี่ฝากเอานมให้ลูกน้องแหววหน่อยนะ  น้องแหววนมเหี่ยวหมดละ  ลูกเยอะเหลือเกิน  ผลิตน้ำนมไม่ทัน  แล้วนี่ใครล่ะ  แฟนสายไหมเหรอ”  เจ้าหน้าที่ผู้หญิงวัยกลางคนเอ่ยทักทายเมื่อเห็นเธอเดินมา

“เอ่อ  ไม่ใช่ค่ะ  นี่พี่แอนโธนี่  พี่ชายหนูเอง  เดี๋ยวหนูจัดการให้นะคะ  พี่แอนโธนี่คะ  นี่พี่เกดเจ้าหน้าที่ที่ดูแลที่นี่ค่ะ”  เธอแนะนำให้ทั้งสองรู้จักกัน

“แหม  แฟนก็บอกว่าแฟนสิจ๊ะ  ไม่เห็นต้องเขินเลย  งั้นพี่ฝากด้วยนะ  พี่จะไปติดต่อที่ปศุสัตว์ให้เค้ามาฉีดยาคุมเด็กๆ พรุ่งนี้ก่อน”  เธอยิ้มให้แอนโธนี่  แล้วจึงเดินออกไป

“ทำไมใครๆ ถึงได้ชอบคิดว่าเราเป็นแฟนกันจังนะ”  เธอถอนหายใจ  แล้วจึงเดินเข้าไปด้านใน  และตอนนี้เองที่เสียงของสุนัขเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ

แอนโธนี่มองภาพสุนัขหลายร้อยตัวตรงรั้วอีกด้าน  พวกมันน่าสงสารมาก  บางตัวเป็นสุนัขพันธ์ต่างประเทศแต่ก็ยังถูกนำมาทิ้งเอาไว้

“เป็นไงคะ  กลัวรึเปล่า  พวกเค้าไม่ได้สะอาดมากหรอกนะคะ  เจ้าหน้าที่เค้าก็ดูแลได้เท่าที่ทำกันไหว  เวลาอาบน้ำก็เดือนละสองครั้ง  เพราะเรามีคนไม่พอ  ถ้าตัวไหนติดโรคเราก็จะแยกไว้อีกที่นึง  สุนัขบางตัว  ยังนั่งมองไปที่ประตู  รอว่าเมื่อไหร่เจ้าของจะมารับกลับ  เด็กพวกนี้น่าสงสารมากเลยนะคะ  ชีวิตที่ไม่มีใครต้องการน่ะ  ทั้งๆ ที่ก็รักเจ้าของมาก  แต่พอคนพวกนั้นเลี้ยงไม่ไหวก็เอามาปล่อยทิ้งไว้  ไม่สนใจเลยว่าพวกเค้าจะรู้สึกยังไง”  เธอทอดสายตามองไปยังสุนัขจำนวนมากที่คอยกระดิกหางให้เธอเพราะคุ้นเคยกันดี

“พี่ไม่เคยมาที่แบบนี้เลยนะ  ไม่เคยรู้เลยว่าโลกแบบนี้เป็นยังไง  ไม่แปลกใจเลยที่สายไหมจะรักพวกเด็กๆ มาก  พี่ดีใจนะ  ที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในการดูแลเด็กๆ ของสายไหมน่ะ”  เขายิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน 

“ขอบคุณนะคะสำหรับเงินบริจาค  มันอาจจะไม่ได้เป็นทางแก้ไขปัญหาที่ต้นเหตุ  แต่อย่างน้อยพวกเค้าก็จะได้กินอิ่มนอนหลับ  ไม่ต้องอดมื้อกินมื้อแบบนี้”  พูดไปน้ำตาของเธอก็ไหลออกมา  เขาจึงใช้มือทั้งสองข้าง ช่วยปาดน้ำตาให้กับเธออย่างอ่อนโยน

“อย่าร้องไห้เลยนะคนดี  พี่อยู่ตรงนี้แล้ว  เด็กๆ ของสายไหมจะต้องได้กินข้าวครบทุกมื้อ  แล้วก็จะได้เจ้าของใหม่ที่ดีแน่  เอาอย่างนี้ไหม  พรุ่งนี้พี่จะเรียกประชุมฝ่ายต่างๆ  ช่วยหาทางแก้ไขปัญหาพวกนี้  อย่างน้อยก็จัดกิจกรรมหาคนรับเด็กๆ พวกนี้ไปเลี้ยงบ้างก็ยังดี”  เขาเริ่มคิดแผนการบางอย่างขึ้นมาได้

“จริงเหรอคะ  พี่แอนโธนี่จะช่วยหาบ้านใหม่ให้เด็กๆ พวกนี้จริงเหรอคะ”  เธอยิ้มแววตาเป็นประกายเปี่ยมไปด้วยความหวัง

“จริงสิจ๊ะ  เพราะพี่ไม่อยากเห็นสายไหมต้องร้องไห้ไง  สายไหมเป็นคนพิเศษของพี่นะ”  เขามองสบตาเธอหวานซึ้ง

“เอ่อ  ขอบคุณนะคะ” เธอกำลังจะหันหลังเดินไป

“ขอให้พี่....รักสายไหมจะได้รึเปล่า”  เขาตัดสินใจขอเธอออกไป  ในใจเต้นระทึก  กลัวคำตอบที่ได้รับคือคำว่าไม่

“พี่แอนโธนี่  ทำไมถึง...”  เธอไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะรักเธอจริงๆ

“พี่รู้ว่าที่ผ่านมา  พี่มันค่อนข้างจะทำตัวไม่ดีนัก  ในสายตาของสายไหม  แต่ว่า  ความรู้สึกที่พี่มีให้ พี่ไม่เคยรู้สึกกับใครแบบนี้มาก่อน  สายไหมอาจจะยังไม่ได้รู้สึกกับพี่ก็ไม่เป็นไร  แต่ว่า  ขอให้พี่ได้เป็นคนที่รักสายไหมได้รึเปล่า  ให้สายไหมรู้ว่า  ยังมีพี่อยู่ตรงนี้อีกคน  ที่รักสายไหมด้วยใจจริง”  เขารู้สึกเขินอยู่ไม่น้อยที่พูดอะไรแบบนี้ออกมา

“เอ่อ  สายไหม...”  เธอรู้สึกลังเลและสับสนไปหมดแล้วตอนนี้

“ยังไม่ต้องตอบพี่ตอนนี้ก็ได้ครับ  เอาไว้  ตอนที่พี่ไปส่งสายไหมที่บ้าน  ค่อยให้คำตอบพี่นะ  ว่าจะอนุญาตให้พี่รักสายไหมได้รึเปล่า”  เขายิ้มให้เธอ  จากนั้นจึงเดินนำหน้าเธอไป  เมื่อเห็นป้ายบอกทางไปห้องให้นมลูกสุนัข

เธอมองตามแผ่นหลังกว้างนั้น  ความรู้สึกหลายอย่างแล่นเข้ามาในหัวใจ  คำว่ารักของเขา  มันทำให้เธอหวั่นไหวได้อย่างมากมาย  แต่ว่า  เขาจะรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ รึเปล่านะ  ในเมื่อเขากับเธอเพิ่งรู้จักกันได้ไม่ถึงสองสัปดาห์ด้วยซ้ำ

 

ณัฐกาญจน์เดินตามแอนโธนี่เข้าไปในห้องให้นมลูกสุนัข  เธอเห็นเขากำลังอุ้มลูกสุนัขขึ้นมาเล่นอย่างสนุกสนาน  จึงได้หยุดมองอากัปกิริยาที่เธอไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อน  ผู้ชายที่เธอคิดว่าเขาทำเป็นแต่เรื่องบ้ากาม  ชอบลวนลามผู้หญิง  พอมาเห็นเขาอยู่ในโหมดรักสัตว์แบบนี้  ก็ทำให้เธอนึกเอ็นดูเขาขึ้นมาทันที

“สายไหม  มานี่สิ  เด็กๆ หิวนมแล้วนะ  พี่ป้อนนมไม่เป็นด้วย  มาทำให้พี่ดูหน่อยเร็วเข้า”  เขาหันไปมองเธอที่ยืนอยู่ตรงประตู 

“เอ่อ  ค่ะ”  เธอได้สติ  จึงเดินเข้าไปหาเขา

“เนี่ย  ไอ้ตัวนี้ชอบแทะนิ้วพี่มากเลย  สงสัยจะหิวมาก” เขายิ้มให้ลูกสุนัขที่อยู่บนตักอย่างอารมณ์ดี  เขาไม่เคยมีความสุขแบบนี้มาก่อน  เพราะไม่เคยคิดจะเลี้ยงสัตว์อะไรทั้งนั้น

“งั้นเดี๋ยวสายไหมไปเอาขวดนมมาก่อนนะคะ”  เธอเดินไปที่โต๊ะอุปกรณ์ที่มีนมผงสำหรับลูกสุนัขอยู่  จัดการชงนมให้พวกเด็กๆ อย่างคล่องแคล่ว  เขามองเธอด้วยความรู้สึกหลากหลาย  ยิ่งได้รู้จักเธอ  เธอก็ทำให้เขาประทับใจมากขึ้นเรื่อยๆ

“นี่ค่ะ  ของพี่  เดี๋ยวสายไหมจะสอนนะคะ  จับตัวเค้ามาวางนอนคว่ำพาดขาแบบนี้  มือข้างหนึ่งประคองหัวเค้าขึ้นมา  แล้วก็จับขวดนมแตะไปที่ปากของเค้า  บีบขวดนมนิดนึง  เค้าจะดูดของเค้าเองค่ะ  นี่ไง  เห็นไหมคะ”  เธอสาธิตให้เขาดู  เขาจึงได้ลองทำบ้าง  แต่มันช่างดูเงอะงะ  ขวดนมก็บิดไปบิดมา 

“ทำไมสายไหมทำเหมือนมันง่ายจังล่ะ  ดูสิ  ไอ้เด็กนี่ไม่เห็นจะทำเหมือนไอ้ตัวนั้นเลย” เขามองหน้าเธอเป็นการขอความช่วยเหลือ

“แบบนี้สิคะ”  เธอวางขวดนมของตัวเองลงชั่วคราว  แล้วขยับเข้าไปนั่งข้างๆ เขา  จากนั้นก็จับมือเขาให้ทำแบบเธอ  ใบหน้างามเฉียดไปเฉียดมาที่ริมฝีปากของเขา  อยากจะหอมแก้มซักฟอดซะจริง  คนอะไรน่ารักขนาดนี้  เขาคิดในใจ

“ทำได้รึยังคะ”  เธอเงยหน้ามามองเขา  ริมฝีปากของพวกเขาแตะกันเบาๆ  แต่มันเหมือนกับโดนไฟฟ้าช็อตหลายหมื่นโวลต์อย่างนั้นแหละ  หัวใจของคนทั้งคู่เต้นโครมครามไม่ต่างกัน

“เอ่อ  จ้ะ  ได้แล้ว”  เขาไม่สามารถหุบยิ้มได้แล้วตอนนี้  อยากจะบ้าตาย  ทีกับผู้หญิงอื่นเขาทำมากกว่านี้  เขายังไม่รู้สึกอะไรเลย  นี่แค่ปากแตะกันเท่านั้น  เขากลับใจสั่นได้อย่างประหลาด

“ดีค่ะ”  เธอยิ้มเขิน  แล้วจึงขยับตัวออกไป  ทั้งสองคนช่วยกันป้อนนมลูกสุนัขกว่ายี่สิบตัวจนอิ่ม  กินเวลาไปเกือบสองชั่วโมงเลยทีเดียว  ตอนนี้พวกเขาจึงได้แต่นั่งมองพวกเด็กหลับปุ๋ยด้วยกัน

“น่ารักจังเลยนะคะ”  เธอนั่งยิ้มให้ลูกสุนัข

“ครับ  น่ารักมาก”  เขาหมายถึงเธอต่างหากล่ะ

“อยากจะกลับรึยังคะ”  เธอหันมาถามจึงได้พบว่าเขามองเธออยู่

“ยังไม่อยากกลับเลย  พี่มีความสุขมากเลยนะ  ที่ได้มาที่นี่น่ะ  เอาไว้คราวหน้าถ้าสายไหมจะมา  ก็ชวนพี่ด้วยนะ”  เขายิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน

“ได้สิคะ  งั้นเราเปลี่ยนไปดูพวกสุนัขโตกันบ้างไหมคะ  เด็กๆ ก็หลับกันหมดแล้วด้วย”  เธอหันไปมองลูกสุนัขอีกครั้ง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha