รสสวาทไฮโซ

โดย: พลอยเฟื่อง



ตอนที่ 1 : นางมารแสนสวย


ตอนต่อไป

นางมารแสนสวย

 

 

 

 

“นั่นคุณจะไปไหนคะ?”

อิงอรเลขาหน้าห้องรีบถลาเข้าไปหาชายหนุ่มหน้าตาถมึงทึงเอาเรื่องที่พุ่งตรงมายังห้องของเจ้านายสาวราวกับจรวดนำวิถี

“ผมต้องการพบคุณบัวสวรรค์”

“คุณบัวไม่อยู่ค่ะ” หากคำบอกกล่าวของเลขาสาวดูเหมือนจะไม่เข้าหูเขาเลย เพราะร่างสูงนั่นเดินปรี่ตรงรี่ไปผลักประตูห้องทำงานที่ติดป้ายชื่อของคนที่เขากำลังต้องการพบตัวด่วน

“เข้าไม่ได้นะคะ”

คำพูดนั้นยังไม่ทันจบประโยค มือใหญ่รีบกระชากบานประตูปิดโครมลงทันที แถมยังล็อกกลอนแน่นหนาไม่ให้คนข้างนอกเข้ามายุ่มย่าม เพราะในเวลานี้เขาต้องการจะเคลียร์กับผู้หญิงบ้าอำนาจจอมเผด็จการแบบตัวต่อตัว

ดวงตาคมใหญ่ลุกวาวโรจน์กวาดมองไปโดยรอบ ไม่มีสิ่งมีชีวิตหน้าสวยรูปร่างเซ็กซี่ขยี้ใจที่ไอ้พวกคนงานไซต์ก่อสร้างชอบเอามาพูดถึงลับหลังว่า...เอ็กซ์น่าดูชม

“คุณคะ คุณบัวไม่อยู่ ออกมาเถอะค่ะ” เสียงทุบประตูโครมๆ พร้อมคำขอร้องดังแว่วเข้ามา แต่เขาหาได้สนใจไม่

ร่างสูงของภาคินเดินปรี่ไปยังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่มีแฟ้มเอกสารกองอยู่

ก่อนจะรื้อค้นร่างสัญญายกเลิกงานจ้างเหมาของบริษัทที่เขาและเพื่อนรุ่นพี่ลงทุนร่วมกันซึ่งเจ้าหล่อนส่งผ่านแฟ็กซ์ไปให้ดูนั่นมาทำลายเสียก่อนที่มันจะถูกส่งเข้าไปยังสำนักงานใหญ่และมีผลอย่างถูกต้องตามกฏหมายทุกประการ

วิธีใดก็ได้ที่เขาจะต้องตัดตอนมันให้จบลง...อาจจะด้วยการหว่านล้อมอ้อนวอนต่อรองให้นังปีศาจแสนสวยเปลี่ยนใจที่จะไม่ยกเลิกสัญญา เพราะมันหมายถึงเม็ดเงินมหาศาลและอนาคตของเขา ที่ตอนนี้อยู่ในกำมือของเจ้าหล่อน

มือหนารื้อค้นเอกสารบนโต๊ะมาดู แต่ก็หาไม่เจอ ข้อศอกของเขาไปปัดโดนใส่ป้ายชื่อ บัวสวรรค์ วัชโรธรเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ จนทำให้มันร่วงหล่นลงมาจากโต๊ะ แต่ไม่เพียงแค่ป้ายโลหะทรงปิรามิดเท่านั้นอะไรที่อยู่ข้างใต้นั่นก็ร่วงหล่นลงมาพร้อมกัน

มันคือกุญแจดอกหนึ่ง ซึ่งเขาก็คาดเดาได้ทันทีว่าคงใช้สำหรับเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงาน และบางทีเอกสารที่เขาต้องการหา ก็อาจจะซุกอยู่ในลิ้นชักนั่นก็ได้

ไม่รอช้าที่ภาคินจะจัดการไขลิ้นชักโต๊ะทำงานของหญิงสาวแล้วเปิดออกดูอย่างถือวิสาสะ

ลิ้นชักแรก...เจอแต่พวกปากกาและบรรดาเครื่องใช้สำนักงาน...ไม่มีเอกสาร...เขาปิดมันแล้วผ่านเลย

ลิ้นชักที่สอง...มีแต่เครื่องสำอาง ลิปสติก กระจกส่องหน้า และบรรดาเครื่องประทินโฉม เขาปิดมันลงดังเดิม

ดวงตาคมหรี่ลง หัวคิ้วขมวดมุ่น ลุ้นอยู่ว่าขอให้มันอยู่ในนี้

มือหนากระชากเปิดลิ้นชักสุดท้ายที่ใหญ่สุด...กล่องพลาสติก กล่องกระดาษ ข้าวของจุกจิกอะไรของหล่อนกัน

“อยู่ไหนวะ?” เขาเริ่มหงุดหงิด ค้นมือล้วงหา พลันกล่องหนึ่งก็ร่วงลงมา ฝาครอบของมันเปิดอ้า เผยสิ่งที่อยู่ข้างในนั้น

เขามองมันอย่างประหลาดใจ ก่อนจะเบิ่งตามองซ้ำ แล้วจ้องไม่วางตา ด้วยคาดไม่ถึงว่า จะมีคนเก็บอะไรอย่างนี้ไว้ที่ลิ้นชักโต๊ะทำงาน...และคนๆ นั้น คือผู้หญิงมาดดีสุดเนี๊ยบที่มีชื่อติดทำเนียบไฮโซสาวพราวเสน่ห์คนดัง...บัวสวรรค์ วัชโรธร

นัยน์ตาของภาคินวาบวาวเปล่งประกายอย่างหมายมาดในบางอย่าง

เขาหยิบมันขึ้นมาอย่างเหลือเชื่อ เมื่อคิดว่าผู้หญิงหัวสมัยใหม่ที่เพิ่งหย่าผัวมาได้ไม่ถึงปีทั้งที่แต่งงานกันก้นหม้อข้าวยังไม่ทันดำ ก็อาจจะมีอารมณ์เปลี่ยวเหงา และก็ใช้เครื่องบำบัดความเสียวชิ้นนี้ ปลดปล่อยความต้องการ และอาการ คัน เฉพาะที่ได้ แต่นี่มันที่ทำงาน แล้วหล่อนเก็บ ของพรรค์นี้ เอาไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำงานนี่นะ

“คุณคะ บอกแล้วไงว่าคุณบัวไม่อยู่ ออกมาเถอะค่ะ...” คนข้างนอกยังส่งเสียงเข้ามาเป็นระยะ คิดว่าเขาจะพังห้องนี้หรือไง?

“ขอร้องเถอะค่ะ ถ้ามีใครรู้ ฉันโดนไล่ออกแน่ๆ” คนที่เคาะโครมครามอยู่ข้างนอกนั่นเอ่ยขอร้องเร่งเร้าด้วยน้ำเสียงกระวนกระวายใจ

ภาคินหยิบเอา ความลับ ของหญิงสาว ที่เขาอาจจะใช้มันเป็นเครื่องต่อรองเพื่อให้ได้ในสิ่งที่เขาต้องการ ยัดใส่กระเป๋ากางเกง แล้วเก็บกล่องเปล่าครอบฝาใส่เอาไว้ในลิ้นชักตามเดิม ปิดล็อกกุญแจให้เรียบร้อย ทำทุกอย่างให้เหมือนก่อนที่มันเคยเป็นมาก่อนหน้านี้ แล้วเปิดประตูกลับออกมา เลขาสาวมีสีหน้าโล่งใจ ขณะกวาดสายตามองเขาอย่างสำรวจตรวจตรา

“เห็นไหมคะ ฉันบอกแล้วว่าคุณบัวไม่อยู่”

“แล้วเขาไปไหน?”

“คุณบัวลาพักผ่อนค่ะ”

“แล้วมันที่ไหนล่ะ?”

“บ้านพักตากอากาศที่เขาใหญ่ค่ะ”

ในหัวเขานึกย้อนไปถึงบ้านพักตากอากาศหลังนั้นที่เขาเคยไปรับงานจ้างเหมาก่อสร้างให้เมื่อปีก่อน มันเป็นบ้านไม้เก๋ไก๋สไตล์คันทรีแบบอังกฤษ

“แล้วเขาจะกลับมาเมื่อไหร่?”

“ก็คงหลังปีใหม่โน่นแหละค่ะ เพราะปีนี้ครอบครัวคุณบัวบินไปนอกกันหมด มีเธอคนเดียวไม่ไปเที่ยวด้วย”

เล่นหยุดยาวตั้งแต่ยังไม่คริสมาสตร์เสียด้วยซ้ำ เกิดเป็นคนรวยนี่มันช่างดีแท้ แต่เขาไม่มีเวลารอคอยขนาดนั้น

หากเอกสารนั้นถูกส่งถึงสำนักงานใหญ่ และผ่านการอนุมัติ ก็เท่ากับเขาต้องสูญเสียทั้งงานและเงินก้อนโตที่หมายมาดว่า จะเอาเป็นค่าสินสอดไปขอแต่งเมีย หลังคบหากับแฟนสาวมาหลายปีดีดักแล้ว และเกือบจะแต่งงานกันเมื่อสองปีก่อน แต่เขาก็ได้ทำลายความฝันของเธอลง ด้วยการใช้เงินเก็บก้อนนั้นไปกับการรักษาโรคร้ายของมารดาจนหมด เขาจะทำให้เธอผิดหวังอีกครั้งไม่ได้ ที่สำคัญว่าที่พ่อตายขีดเส้นตายให้แค่ปีหน้า ถ้าไม่แต่ง ก็ไม่ต้องแต่งกันแล้ว


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha