รสสวาทไฮโซ

โดย: พลอยเฟื่อง



ตอนที่ 2 : นางมารแสนสวย - 2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“อะไรนะ...มาไม่ได้?”

น้ำเสียงขัดอกขัดใจแผดดัง จนทำเอาคนดูแลบ้านที่กำลังขนกระเป๋าสามใบใหญ่ๆ ลำเลียงขึ้นไปยังบ้านพักตากอากาศหันกลับมามอง

“ก็ไหนเธอรับปากกับฉันว่าจะมานอนนับดาวด้วยกันยังไงล่ะยิหวา มาเปลี่ยนใจตอนนี้ แล้วฉันจะอยู่กับใคร ที่บ้านเขาก็บินไปเคาท์ดาวน์ที่อเมริกากันหมดแล้วเนี่ย?” หล่อนพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ และทำเสียงให้เป็นปกติที่สุด

“แฟนบินมาเซอร์ไพร์ซแล้วไงล่ะ ก็พาแฟนเธอมาเที่ยวด้วยสิ จะยากอะไรล่ะ?”

“อะไรนะ? อยากเป็นส่วนตัว อ้อ! ตกลงเห็นผัวสำคัญกว่าเพื่อน โอเคยะ...งั้นก็ขอให้แฮปปี้....ปี้....ปี้...ปี้...นิวเยียร์กันให้มันหยดติ๋งฉ่ำชื่นหัวใจก็แล้วกันนะยะ” ดูสิ...ผิดนัดกันมันยังไม่น่าเจ็บใจเท่า อีกฝ่ายยกเอาเรื่องหฤหรรษ์วันหยุดมาเป็นข้ออ้าง...

นี่มีแต่หล่อนใช่ไหม? ที่ต้องนอนเหงาคนเดียวในคืนข้ามปี

“อือๆ ไม่ได้โกรธ แต่งอน...ก็อุตส่าห์รับคำเป็นดิบดี จู่ๆ มาลอยทะเลทิ้งกันดื้อๆ อย่างนี้นี่ยะ...อื้ม...อื้ม...โอเค...ก็ได้ ฉันจะทำยังไงได้ล่ะ ในเมื่อเธอพูดเสียขนาดนี้ ถ้าเปลี่ยนใจก็ตามมาแล้วกัน” แล้วนิ้วเรียวยาวขาวผุดผาดทาเล็บสีแดงแจ๋ก็กดปุ่มวางสายลง หน้ามุ่ย

ไอ้ที่ตั้งใจจะมานอนดวลไวน์ ดูซีรี่ย์แก้เหงา และเม้าท์มอยพักผ่อนประสาสาวๆ กับเพื่อนสนิทมีอันต้องพังครืนลงเสีย

แล้วนี่หล่อนจะได้แฮปปี้...กับเขาไหมล่ะ? นิวเยียร์นี้

“เห็นผู้ชายดีกว่าเพื่อน...เชอะ” ค้อนลมค้อนแล้งไปตามเรื่อง ก่อนจะเอาหน้าจอโทรศัพท์กลับมากดเบอร์โทรของเพื่อนอีกคนหนึ่ง

“ตอนนี้ฉันอยู่บ้านพักที่เขาใหญ่ เธออยู่ใกล้ๆ นี่แวะมานอนค้างด้วยกันสิ มีเรื่องจะเม้าธ์มอย”

“อะไรนะ ช่วงเทศกาลงานเยอะ มาไม่ได้” น้ำเสียงเริ่มหงุดหงิดกระฟัดกระเฟียดถามกลับไปหลังถูกปฏิเสธซ้ำ

“โอเค้...ฉันเข้าใจ แต่ฉันเพื่อนของเธอ ซึ่งไม่ได้เจอกันมาเป็นปี และมีงานยุ่งตลอดทั้งปีทั้งชาติ อุตส่าห์ว่างนะ จะไม่มาทักทายกันหน่อยเหรอ?”

“อือๆ...ยังไงถ้าเปลี่ยนใจก็มาละกัน” หล่อนหยุดตื๊อเมื่อนั่นมันไม่ใช่วิสัยของบัวสวรรค์ คนที่อยากได้อะไรไม่เคยพลาด

เมื่อเธอและเพื่อนฝูงเติบโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้น ภาระรับผิดชอบก็มากขึ้นเป็นเงาตามตัวด้วยเช่นกัน

งาน...งาน...งาน...การเข้าสังคม  งานเลี้ยงสังสรรค์ทุกวันหยุดสุดสัปดาห์ คือวิธีแก้เหงาและแก้ฟุ้งซ่านได้ดีสำหรับมนุษย์ที่กำลังจิตตกสุดๆ หลังผ่านการหย่าร้างมาได้ไม่ถึงปี

พงศธร...หล่อนยังคงนึกถึงเขาอยู่เนืองๆ ถามว่ายังรักไหม? มันมีทั้งความรักและความแค้นผสมปนเป เมื่อหล่อนแสนจะมั่นใจว่าตัวเองนั้นเพอเฟคโครตๆ ชนิดควานหาอีกสิบชาติผู้ชายอย่างเขาก็ไม่มีวันเจอ แต่ชีวิตการแต่งงานเพียงแค่ไม่ถึงสองปี กลับล่มสลายลงเพราะหล่อนจับได้ว่าเขาแอบนอกใจไปกับผู้หญิงอื่น...ไม่ใช่เพียงแค่คนเดียวเสียด้วยสิ

เลิกสิคะ...จะอยู่ให้มันสวมเขาสนตะพายอยู่อีกทำไมกัน ในเมื่อหล่อนไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอก มีทางเลือกและมีทางไป แบบสวยๆ เริ่ดๆ เชิดๆ

แต่ลองว่าคนมันได้รักถึงขนาดลงหลักปักฐานด้วยกันแล้ว จะให้ถอนใจออกมา ลืมทุกอย่างไปให้หมด ไม่ใช่เรื่องง่ายสักนิด

ไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากถูกเรียกว่าแม่ม่าย...แม้จะเป็นแม่ม่ายทรงเครื่องก็ตามทีเถอะ...

ไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากเปลี่ยนคู่นอนบ่อยๆ หรือแต่งงานหลายครั้งหวังทำลายสถิติของอลิซาเบธ เทเลอร์

หล่อนได้พยายามอย่างสุดความสามารถเท่าที่ผู้หญิงชื่อบัวสวรรค์ วัชโรธรจะทำได้

เมื่อสุดท้ายผลมันออกมาผิดความคาดหมายชนิดหน้ามือเป็นหลังteen แล้วจะให้ทนง่อยอยู่ทำไม?

หล่อนจึงยอมรับผลของการตัดสินใจ ทำเชิดหน้าว่าไม่แคร์ เป็นสาวมั่นตัวแม่ ทุ่มเทเวลาให้กับการทำงานอย่างบ้าเลือด หากลึกๆ ในใจ หล่อนก็คือผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่มีมุมอ่อนแอ และต้องการคนดูแลเอาใจใส่ คอยลูบหลังลูบไหล่ โอบกอดปลอบประโลมในวันที่ทำงานกลับมาเหนื่อยๆ อย่างที่ผู้หญิงคนหนึ่งต้องการและควรจะได้รับจากชายคนรัก

ทั้งที่คิดว่าตัวเองเลือกสรรมาอย่างดีที่สุดแล้ว ชีวิตคู่ของหล่อนก็ยังอับปางลงในเวลาแค่สองปี ความสุขนั้น มันช่างสั้นกุดนัก เฮ้อ!

และเมื่อมันคือทางออก และการตัดสินใจที่ดีที่สุด...การอยู่กับความทุกข์แค่หนึ่งนาที ก็นานเกินไปด้วยซ้ำสำหรับชีวิต

และแม้ว่าจะไม่มีสามีนอนกอด ไม่ได้มีกิจกรรมแฮปปี้อย่างใครอื่นเขาในวันหยุดยาวนี้ ไม่มีเพื่อนมานอนดูซีรี่ย์ คุยเรื่องสัพเพเหระประสาวๆ ตามที่ตั้งใจไว้แต่ทีแรก หล่อนก็จะขอกอบโกยเวลาของวันพักผ่อนเอาไว้ให้คุ้มที่สุดก็แล้วกัน

“สาลี่...วันหยุดสิ้นปีนี่เธอจะไปไหนไหม?” หันไปถามหญิงสาวที่มาเฝ้าและดูแลบ้านให้ หลังจากพาตัวและหัวใจที่เหี่ยวเล็กๆ เข้ามาในบ้านพักตากอากาศหลังใหญ่โตที่ช่างดูวังเวงเหลือเกิน

“แฟนสาลี่จะพาไปไหว้พ่อแม่ของเขาที่เชียงรายค่ะคุณบัว” แม่สาวรุ่นวัยยี่สิบที่ทำหน้าที่คอยดูแลบ้านพักตากอากาศว่า พร้อมกับบิดตัวไปมาอย่างขวยเขินสะเทิ้นอาย ประหนึ่งสาวน้อยวัยกำลังแตกเนื้อสาวและริมีความรักเป็นครั้งแรก

บัวสวรรค์เบ้ปากพร้อมทำหน้าหน่าย กลอกตามองบนพร้อมพ่นลมหายใจพรวดอย่างแสนเซ็ง ก่อนจะเดินเข้าห้องนอน ไปทุ่มทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างหมดเรี่ยวหมดแรงพิกล ทั้งๆ ที่ตั้งใจกะจะมาชาร์จพลังโดยแท้

ก็ดูสิดู...ขนาดยัยสาลี่ยังมีที่ไป...แล้วหล่อนล่ะ...คิดถูกแล้วใช่ไหมที่ปฏิเสธทริปเคาท์ดาวน์และช็อปปิ้งกระหน่ำกับครอบครัวที่อเมริกา เพื่อว่าจะใช้ชีวิตในช่วงวันหยุดปีใหม่ แต่เพียงลำพัง...คนเดียว แบบโดดเดี่ยว และเหงาสุดๆ น่ะ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha