รสสวาทไฮโซ

โดย: พลอยเฟื่อง



ตอนที่ 4 : ตาสว่าง - 2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ใบหน้าคร้ามที่ก่ำแดงด้วยความโกรธหันขวับไปมองหน้าคนที่กล้าเอ่ยคำพูดตัดรอนไร้เยื่อใยนั่นออกมา

“อะไรนะดา เลิกงั้นเหรอ? เราไปเลิกกันตั้งแต่เมื่อไหร่?” เขาหันไปถามเธออย่างตกตะลึง

ใบหน้าสวยเชิด ไม่แม้แต่จะมองเขาด้วยหางตา

“ฉันไม่รู้ว่าคุณกลับมาทำไม แต่ขอให้เราสองคนจากกันด้วยดีเถอะค่ะ”

ภาคินช็อกไปทีเดียว กับคำพูดตัดรอนไร้เยื่อใย

จากกันด้วยดี...

“หมายความว่ายังไง? จากกันด้วยดี”

“ก็หมายความว่าเรื่องของเรามันจบไปแล้วน่ะสิคะ?”

เธอจบ...จบมันตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมเขาถึงไม่เคยรู้เลย ไม่รู้อยู่คนเดียว

ภาคินมองผู้หญิงที่เคยรักเป็นที่สองรองแค่จากมารดา หากกระนั้นก็รักเจ้าหล่อนเท่าชีวิตของเขาเอง เจ็ดปีที่เขาและชลิดาคบหากันมา สี่ปีที่ลึกซึ้งจริงจังมีสัมพันธ์สวาทดุจดั่งผัวเมีย

ทุกอย่างที่เขาทุ่มเททำทุกอย่างหลังจากที่มารดาเสียไป ก็เพื่อผู้หญิงคนนี้...คนที่เพิ่งบอกว่าเราจบกันแล้ว...และจากกันด้วยดี

“ไม่...ดา...ไม่...” เขาพึมพำ พร้อมกับส่ายหน้าไปมาอย่างรับไม่ได้ “ผมไม่ยอมหรอกนะ” รีบผวาเข้าไปจับสองแขนเล็กเรียวนั้นเอาไว้แน่นแสนแน่น พร้อมกับเขย่าจนร่างบางสั่นไหวไปทั้งตัว

“ดาจะทำอย่างนี้กับผมไม่ได้ ผมทุ่มเททำทุกอย่างก็เพื่อดา...เพื่อเราสองคน อีกไม่นานเราจะได้แต่งงานกันแล้วไง ตามที่ผมสัญญาไว้กับดา ที่เราเคยสัญญากันไว้”

“โอ้ย! ปล่อยนะ คุณบ้าไปแล้วเหรอ? ปล่อยฉันนะ” เธอร้องเสียงหลงหน้าเสียเมื่อเห็นอาการคลุ้มคลั่งของเขา

“เฮ้ย! ปล่อยผู้หญิงนะเว้ย” ไอ้อ้วนที่ยืนฟังอยู่นานเอะอะขึ้นมา พร้อมกับเข้ามากระชากมือเขาออกจากตัวเธอ

ภาคินหันไป แล้วซัดกำปั้นใส่ใบหน้าอ้วนกลมจนเซแซดๆหงายหลัง

“ว้าย...คุณยุทธ” ชลิดาร้องเสียงหลง

“มึงอย่าเข้ามายุ่ง เรื่องของผัวเมียเขาจะคุยกัน”

“หยาบคายที่สุด ใครกันเมียคุณ” หล่อนรีบแหวกลับทันใด พร้อมกับรีบผวาเข้าไปหาร่างไอ้อ้วนที่กองไปกับพื้นนั่นอย่างเป็นห่วงเป็นใย

“ดา...อย่าให้ผมต้องพูด คุณรู้ดีแก่ใจ”

“รู้ดีอะไรไม่ทราบ ที่ฉันรู้คือเรื่องของเรามันจบไปแล้ว เราไม่มีอนาคตอะไรร่วมกันทั้งนั้น”

“แล้วที่ผมเหนื่อยทำทุกอย่างอยู่ทุกวันนี้ล่ะ”

“มันก็เรื่องของคุณสิ”

“ทำไมพูดอย่างนั้น มันเป็นเรื่องของเรา ที่ผมเคยสัญญากับดาไว้ว่า เราจะแต่งงานกันปีหน้า”

“มึงหยุดลำเลิกแล้วกลับไปเสีย คนอย่างมึงมันไม่มีสัจจะ ไม่รักษาคำพูด ออกไป” เสียงตวาดดังลั่น พร้อมกับร่างของชายสูงวัยที่เดินก้าวออกมาจากในบ้าน

นายอาจหาญบิดาของแฟนสาวมาพร้อมกับปืนในมือ เล่นเอาของแข็งเข้าขู่ข่มขวัญกันเลยทีเดียว

“คุณพ่อครับ ทำไมพูดอย่างนั้น ผมก็บอกถึงความจำเป็นทุกอย่างหมดแล้วว่า ทำไมถึงต้องเลื่อนงานแต่งไปก่อน คุณพ่อคุณแม่ก็เข้าใจแล้วนี่ครับ”

“กูเข้าใจแล้ว ว่าคนอย่างมึงไม่รักษาคำพูด และคงดูแลลูกสาวกูไม่ได้หรอก ออกไปจากชีวิตยัยดาเสีย ไม่งั้นกูจะให้ลูกปืนคุยกับมึงแทน” ว่าพร้อมกับเล็งปากกระบอกปืนในมือส่องมายังเขา

“คุณพ่อครับ คุณแม่ เห็นใจผมเถอะ ผมรักดาจริงๆ” เขาขอร้อง

“ยังมีหน้ามาพูดคำว่ารักอีกเหรอ? ในเมื่อเธอหลอกลวงลูกสาวฉัน” มารดาของหญิงสาวพูดขึ้นมาคำแรก

ดูเหมือนว่าเขากำลังถูกเข้าใจว่าเช่นนั้นจากทุกคนในบ้านนี้...หลอกลวง...ไม่มีสัจจะ และไม่รักไม่เหมาะสมกับเธออีกต่อไป

“ผมไม่ได้หลอก แต่ผมมีความจำเป็น และตอนนี้ผมก็ออกมาทำบริษัทของตัวเอง ทำทุกอย่างเพื่อที่จะหาเงินเพื่อที่จะมาแต่งงานกับดาโดยเร็วที่สุด”

“บริษัทที่กำลังจะเจ๊งนั่นน่ะเหรอ? คุณคิดว่าจะหลอกฉันไปถึงไหนภาคิน? คุณไม่มีอนาคต ไม่มีอะไรให้ฉันมั่นใจ และไว้ใจที่จะฝากชีวิตของตัวเองด้วยได้ทั้งนั้น ให้เรื่องของเรามันจบไปเถอะค่ะ เห็นแก่ความรู้สึกดีๆ ที่เราเคยมีให้กัน” เจ้าหล่อนพูดออกมาอย่างเด็ดเดี่ยวราวกับไม่มีวันจะเปลี่ยนใจอีกแล้ว

ภาคินถึงกับนิ่งขึงไปอย่างตื่นตะลึงด้วยไม่คิดไม่ฝันว่าเรื่องบริษัทถูกยกเลิกสัญญาจ้าง จะรู้ถึงหูของแฟนสาวได้รวดเร็วเช่นนี้

“คุณไม่ได้รักผมเลยใช่ไหมดา?” ดวงตาของเขาอับแสงลง มันร้อนผะผ่าวราวกับแก้วตาจะระเบิด เมื่อมองผู้หญิงที่รักยิ่ง และทุ่มเททำทุกสิ่งก็เพื่อเธอด้วยความผิดหวังอย่างที่สุด

ยิ่งเมื่อมองเห็นแววตาที่เปลี่ยนไป...มันมีทั้งความเจ็บปวด...ผิดหวัง และสุดท้ายเฉยชา เขาก็รู้ได้ทันทีว่า ชลิดาไม่มีความรักใคร่หลงใหลหรือเยื่อใยใดๆ หลงเหลืออยู่อีก เธอหมดใจแล้ว

“หมดเวลาของแกแล้ว ออกไปจากชีวิตของลูกสาวฉันเสียที” น้ำเสียงแข็งกร้าวแห้งแล้ง ไร้ซึ่งความเอ็นดูเมตตาอย่างเช่นเก่าก่อน ย้ำชัดจากบิดาของเจ้าหล่อนว่าเขาหมดความหมายสำหรับคนที่นี่

ภาคินหลับตาลงอย่างเจ็บปวดรวดร้าว เขารู้สึกราวกับอากาศธาตุที่ไร้ตัวตน และไร้ค่าอีกต่อไปกับคนในบ้านนี้ โดยเฉพาะอดีตคนรักของเขา เจ้าหล่อนเลือกคนอื่น ซึ่งมันก็ไม่ใช่ความผิดของหล่อนเลย

แค่รถที่ไอ้หมอนี่มันขับ เสื้อผ้าที่มันใส่ นาฬิกาข้อมือที่มันสวมทุกอย่างล้วนเหนือกว่าเขา

แต่ทุกคนแน่ใจแล้วหรือ ว่าไอ้อ้วนหมูตอนนี่ จะรักชลิดาได้มากกว่าเขาที่ทุ่มเททำทุกอย่าง รักหล่อนเท่าที่รักตัวเอง

เขาหมดสิทธิ์นั้นแล้ว...เขารักเธอได้ แต่ไม่มีความรัก ความดีงามอะไรตอบแทนคืนกลับมา เมื่อเธอได้เลือกคนอื่นแทนแล้ว

ร่างสูงหันหลังกลับอย่างเชื่องช้า หัวใจของเขาเหมือนหลุดหายไปทั้งยวง ทุกย่างก้าวที่เท้าเหยียบพื้นมันช่างเบาโหวงไร้น้ำหนักสิ้นดี

ทุกอย่าง...จบลงแล้ว...ง่ายๆ อย่างนี้เองหรือ?


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha