ยอดดวงใจจอมพยศ

โดย: ณรีรัช



ตอนที่ 1 : ยอดดวงใจจอมพยศ บทนำ


ตอนต่อไป


บทนำ


11 สิงหาคม เวลา 21.20 น.


มดตะนอยหนูร้องไห้ทำไม เป็นอะไรไปคะ


คุณอาสาวร้องถาม เมื่อเปิดประตูเข้าไปเห็นหลานสาวตัวน้อยนอนร้องไห้สะอึกสะอี้นจนตัวโยนอยู่บนเตียง พร้อมกับรีบเดินเข้าไปนั่งข้างๆ และดึงร่างเล็กๆ ให้ลุกขึ้นนั่ง มือเรียวทั้งสองข้างปัดเส้นผมและปาดเช็ดน้ำตาออกจากดวงหน้าเล็กๆ ยิ่งได้เห็นหลานสาวตัวน้อยเบ้ปากทำท่าว่าจะร้องไห้อีก ก็ยิ่งพาให้ใจคอไม่ดี


มดตะนอยคิดถึงแม่ค่ะอานิก พรุ่งนี้เป็นวันแม่... คุณครูให้มดตะนอยพาแม่ไปโรงเรียน แต่มดตะนอยไม่มี... แม่หนูน้อยเงยหน้าขึ้นมาบอกด้วยน้ำเสียงปนสะอื้น ก่อนจะเบ้ปากและร้องไห้ออกมาอีกครั้ง


 “โธ่...”  คนเป็นอาถอนหายใจเบาๆ พร้อมกับดึงร่างเล็กของหลานสาวเข้ามากอด แม่หนูน้อยฟุบหน้าเข้ากับหน้าอกของคุณอาสาว แล้วร้องไห้ออกมาอย่างเต็มที่


อานิก หรือ นางสาวนิกษา นาราภัทร คุณอาสาวคนสวยวัย 28 ดีกรีปริญญาจากประเทศออสเตรเลีย เธอเรียนจบมาได้สองปีแล้ว แต่เพิ่งกลับมาเมืองไทยได้แค่สองอาทิตย์ ด้วยเพราะอยากหาประสบการณ์การทำงานอยู่ที่ออสเตรเลีย อีกเหตุผลสำคัญที่ทำให้ตัดสินใจกลับเมืองไทย ก็เพราะเป็นห่วงแม่หลานสาวตัวน้อย วัย 7 ขวบ ลูกสาวคนเดียวของพี่ชายสุดที่รัก ที่ไม่มีแม่คอยดูแลเหมือนเด็กคนอื่นๆ แถมพี่ชายของเธอก็งานยุ่งจนแทบไม่มีเวลาว่าง ปล่อยให้ลูกสาวตัวน้อยต้องอยู่กับพี่เลี้ยงและแม่ครัวที่บ้าน


เมื่อเห็นแบบนี้แล้วก็อดที่จะสงสารหลานไม่ได้ นิกษาก็เลยยอมทิ้งงานที่มั่นคง และมาร่วมบุกเบิกเปิดบริษัทกับแทนไทตามคำชวน และนิกษาเองก็เห็นว่า งานที่แทนไทหยิบยื่นให้ดูท้าทายและน่าสนใจ จึงตอบรับคำชวน ลาออกจากบริษัทที่ออสเตรเลีย และบินกลับมาสู่บ้านเกิดเมืองนอน


นิกษานึกสงสารหลานตัวน้อยของเธอเหลือเกิน เด็กตัวเล็กๆ แต่ต้องมาเจอเรื่องที่กระทบกับความรู้สึกมากขนาดนี้ นี่คงจะอดรนทนไม่ไหว ถึงได้แอบมานอนร้องไห้ และก็คงกลัวจะอายเพื่อนๆ ที่โรงเรียน ที่ไม่มีแม่คอยดูแลเหมือนกับเพื่อนคนอื่น ทำไมนะ หลานสาวของเธอออกจะน่ารัก น่าชัง เลี้ยงง่ายจะตายไป แต่ทำไมยายแม่ใจร้ายถึงได้กล้าทิ้งไปซะตั้งแต่อายุไม่ถึงขวบ ถึงแม้ความผิดหลักๆ จะมาจากพี่ชายจอมบ้างานของเธอก็เถอะ แต่อย่างน้อยก็น่าจะนึกถึงลูกบ้าง ผู้หญิงอะไรใจดำจริงๆ หลังจากปล่อยให้แม่หลานตัวน้อย ร้องไห้กับอกของตัวเองอยู่หลายนาที นิกษาก็พอจะนึกวิธีช่วยหลานสาวตัวน้อยได้


มดตะนอยขา เอาอย่างนี้ไหมคะ พรุ่งนี้อานิกว่าง อานิกจะไปโรงเรียนกับมดตะนอย แล้วปลอมเป็นแม่ให้มดตะนอยดีไหมคะ” 


เมื่อหลานตัวน้อยเงยหน้าขึ้นมอง ก็ฉีกยิ้มอย่างเต็มที่ แต่แม่หนูมดตะนอยกลับมองตอบด้วยแววตาเศร้าๆ ที่คละเคล้าไปด้วยคราบน้ำตา ก่อนจะพูดออกมาน้ำเสียงสั่นๆ


แต่อานิกไม่ใช่แม่ของมดตะนอยนี่คะ นิกษาพ่นลมหายใจเบาๆ มือเรียวลูบเบาๆ ที่ศีรษะทุยได้รูปของหลาน ก่อนจะพูดโน้มน้าวด้วยน้ำเสียอ่อนโยนอีกครั้ง


เราก็ไม่ต้องบอกให้ใครรู้สิคะ เก็บไว้เป็นความลับรู้แค่เราสองคน อานิกเพิ่งกลับมาจากเมืองนอก ไม่มีใครรู้จักกับอานิกหรอกค่ะ แล้วถ้าวันหลังแม่ของมดตะนอยมา หนูก็ค่อยเอาดอกมะลิติดที่หน้าอกของคุณแม่ ดีไหม


หลานสาวตัวน้อยมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความจริงใจของคุณอาสาว ดวงตาเล็กๆ กระพริบถี่ ก่อนที่แม่ตัวจ้อยจะยกหลังมือปาดเช็ดน้ำตาออกจากดวงตาใสซื่อทั้งสองข้าง แล้วฉีกยิ้มให้กับคุณอาสาวผู้หวังดี


ดีค่ะ


นิกษายิ้มออกอย่างโล่งใจ มือเรียวลูบเบาๆ ที่ศีรษะของหลานสาวอีกครั้ง ถ้าอย่างนั้นก็เข้านอนได้แล้วค่ะคนเก่ง พรุ่งนี้จะได้ตื่นแต่เช้า แล้วไปโรงเรียนพร้อมกับแม่นิกไงคะ"


หลานสาวตัวน้อยโผเข้ากอดคุณอาสาวพร้อมกับบอกรักคุณอาสาวเป็นรางวัล “มดตะนอยรักอานิกที่สุดเลยค่ะ


อานิกก็รักมดตะนอยค่ะ เอ...แล้วคืนนี้มดตะนอยจะฟังนิทานเรื่องอะไรดีเอ่ย


โฉมงามกับเจ้าชายอสูรค่ะ บอกคุณอาสาวเสียงดังพร้อมกับฉีกยิ้มจนน่ารักน่าหยิก แต่นิกษากลับถอนใจพร้อมกับทำหน้าเซ็งเมื่อได้ยินชื่อนิทานเรื่องโปรดของหลานสาว


อีกแล้วเหรอ เรื่องนี้อานิกเล่ามาสามคืนแล้วนะ


อานิกเล่าสนุก มดตะนอยอยากฟังอีกค่ะ"


เมื่อหลานสาวอุตส่าห์พูดประจบ มีหรือที่คุณอาคนสวยจะปฏิเสธได้ลงคอ ได้เลยจ้ะหลานรัก ถ้างั้นรีบนอนลงแล้วห่มผ้ารอเลย เดี๋ยวอานิกขอไปหยิบหนังสือนิทานก่อน


"ค่ะ อานิก" ตอบเสียงดังพร้อมกับฉีกยิ้มแป้น แล้วจึงรีบขยับตัวลงนอน และห่มผ้าซะเรียบร้อย เพื่อเตรียมตัวรอฟังนิทานจากคุณอาคนสวย


“พร้อมรึยังคะ” ร้องถามพร้อมกับชูหนังสือนิทานให้หลานดู


“พร้อมแล้วค่ะ” แม่หนูน้อยตอบเสียงดังฟังชัด คุณอาสาวก็ขยับตัวลงนอนข้างๆ ก่อนจะเปิดหนังสือนิทาน และเริ่มเล่านิทานก่อนนอนให้หลานสาวสุดที่รักฟัง


“นานมาแล้ว หญิงสาวแสนสวยคนหนึ่ง อาสาตัวไปรับโทษแทนพ่อ และในขณะที่กำลังตรงเข้าไปในประสาทหลังโต ก็หันไปเห็นสวนดอกไม้ที่ปลูกอยู่ด้านหน้าของปราสาท หญิงสาวเห็นก็หลงไปกับความงดงามของมวลดอกไม้ เลยเดินตรงเข้าไปในสวนอย่างต้องมนต์”


“โอ้โฮ สวยจังเลย”


หญิงสาวเอ่ยชมภาพตรงหน้า ซึ่งเป็นภาพของเรือนไม้สีขาวที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางสวนดอกไม้นานาชนิด หลากหลายสีสันปลูกเรียงกันเป็นแถวเป็นแนว ลดหลั่นกันลงมาตามความสูง มองไกลๆ ราวกับรีสอร์ตของทางการ ที่เปิดให้คนเข้าชมความงามของธรรมชาติและทัศนัยภาพโดยรอบ กรอปกับมีหมอกลงมาปกคลุมบางๆ ทำให้ภาพที่อยู่ตรงหน้านั้นงดงามราวกับสวรรค์บนดิน


นิกษา นาราภัทร หญิงสาวผู้มาเยือน ถือวิสาสะก้าวเท้าเดินตรงเข้าไปยังบ้านไม้หลังนั้นอย่างต้องมนต์ ภาพความสวยงามของสถานที่ ที่ตั้งอยู่ตรงหน้าทำให้เธอลืมตัวไปเสียสนิท ว่าเธอกำลังหลงทาง และเธอไม่ใช่เจ้าของสถานที่แห่งนี้


“สวยมาก อืม... หอมมากด้วย” จบคำมือเรียวก็เด็ดดอกกุหลาบสีแดงที่เพิ่งก้มดมกลิ่นขึ้นมาเสียบทัดหูของตัวเอง ราวกับว่าดอกไม้เหล่านั้นเป็นของเธอ


ด้วยเพราะหลงใหลไปกับสีสันสวยสดของดอกไม้เมืองหนาว ที่กำลังแข่งขันกันเบ่งบานชูช่อ เพื่อหลอกล่อหมูภมรให้มารุมดูดกินน้ำหวาน นิกษาเลยไม่รอช้าที่จะก้าวล้ำเข้าไปในสวน และไม่ใช่แค่ภาพสีสันของดอกไม้เท่านั้นที่หลอกล่อให้เธอเข้ามา แต่กลิ่นหอมของบรรดาดอกไม้ ที่กำลังส่งกลิ่นหอมตลบอบอวนไปทั่วบริเวณนี่สิ ที่ทำให้เธอลุ่มหลงและไม่ลังเล ที่จะลักลอบเข้ามายังในสวนดอกไม้แห่งนี้


“หืม...หอมชื่นใจจัง” เอ่ยชมพร้อมกับกางแขนออก ก่อนจะหมุนตัวเต้นระบำไปรอบๆ พร้อมกับฮัมเพลงอย่างมีความสุข


“นั่นใคร?”


เสียงทุ้มของใครบางคนดังขึ้น ทำให้คนที่กำลังเต้นรำอย่างเพลิดเพลินอยู่กลางสวนต้องหยุดชะงัก และหันไปมองตามที่มาของเสียง


“ใคร ใครเข้ามาในที่ของฉัน”


เสียงทุ้มดังขึ้นอีกครั้ง และคล้ายว่ากำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทำให้คนที่เพิ่งลักลอบเข้ามารู้สึกกลัวจนแทบทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรจะวิ่งหนีหรือว่าเข้าไปเผชิญหน้า ได้แต่ยืนมองหน้ามองหลัง และหันไปมองทางซ้ายที ทางขวาทีอย่างลังเลและเลือกไม่ถูก และเพราะตกใจกลัวมากเกินไป เลยทำให้สองเท้าของเธอเป็นอัมพาตไปชั่วขณะ นิกษาได้แต่ยืนนิ่งๆ และมองไปตรงหน้า ตรงที่มีหมอกสีขาวโพลนปกคลุมจนหนาตา และกำลังปรากฏเงาของเจ้าของเสียงทุ้มให้เด่นชัดขึ้น


“ใคร? ฉันถามว่าใคร” น้ำเสียงนั้นดุและห้วนขึ้นกว่าเดิม เพราะยังไม่ได้คำตอบจากปากของผู้ลักลอบเข้ามายังอาณาเขตต้องห้าม ที่ตนเองเป็นเจ้าของ



ตึก ตึก ตึก ตึก... 




ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


ช่วยด้วย ยากอ่านแย้ววววววว
โดย Anonymous | 1 year, 9 months ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha