ยอดดวงใจจอมพยศ

โดย: ณรีรัช



ตอนที่ 14 : ยอดดวงใจจอมพยศ บทที่ 3 / 3


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

05.45 น.

“อือ...”

เสียงร้องดังขึ้นจากริมฝีปากอวบอิ่ม พร้อมๆ กับการขยับขยุกขยิกของคนตัวเล็ก ที่พยายามจะขยับ แต่กลับขยับกายไม่ได้ตามที่ปรารถนา ทำไม?

เมื่อพยายามดิ้นก็แล้ว สะบัดก็แล้ว แต่ร่างกายของตัวเองก็ยังคงแน่นิ่งราวกับถูกมัดด้วยเชือกอย่างแน่นหนา ดวงตาแสนหวานของคนที่กำลังถูกพันธนาการ ก็ค่อยๆ ขยับลืมตาขึ้นมอง สิ่งแรกที่ดวงตาสีหวานจับได้คือแขนล่ำ ที่ประกอบด้วยกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ

แขน? ของใคร? หรือว่ายังฝันอยู่

คิดได้ดังนั้นก็หลับตาลงอีกครั้ง แต่เพียงครู่เดียวก็ลืมตาขึ้น และมองไปยังจุดเดิม ก่อนจะย่นคิ้วเมื่อเห็นแขนล่ำยังคงพาดอยู่กลางลำตัวของเธอ นี่ไม่ใช่ความฝันแล้ว มันคือความจริง แต่...เธอพักในห้องนี้เพียงคนเดียวนี่ แล้วแขนล่ำๆ นี่เป็นของใคร คิดพร้อมกับรีบขยับตัว เพราะรู้สึกกลัวขึ้นมาอย่างแปลกๆ แต่พอขยับก็รู้สึกเสียวแปล๊บตรงจุดซ่อนเร้น

“โอ๊ะ...ซี้ด...”

เพราะรู้สึกเจ็บจึงเลื่อนมือลงไป หมายจะกุมตรงที่เจ็บ และเมื่อมือสัมผัสกับผิวกายของตัวเองตั้งแต่หน้าอกจนถึงหน้าท้องที่ไร้อาภรณ์ปกปิด ก็รีบชักมือกลับ ก่อนจะเปิดผ้าห่มขึ้นเพื่อตรวจดูเรือนร่างของตัวเอง

“ไม่ได้ใส่ชุดนอน?”

สมองรีบประมวลความคิด และนึกย้อนไปถึงเมื่อตอนหัวค่ำ นิกษาจำได้ว่าเธอนั่งคุยกับผู้จัดการ และดื่มไปเยอะจนรู้สึกเมา ก็เลยขอตัวกลับ แต่พอเข้าห้องได้เธอก็ล็อกห้องจนเรียบร้อย และเปลี่ยนไปสวมชุดนอน ก่อนที่จะขึ้นเตียงนี่นา แล้วตอนนี้ทำไมเธอถึงได้เปลือยแบบนี้ล่ะ แล้วชุดนอนสีหวานของเธอหายไปไหน?

ดวงตาสีหวานกวาดมองไปที่พื้น จนกระทั่งเห็นชุดนอนของตัวเองกองอยู่บนพื้นข้างๆ  โซฟา แต่นั่น กางเกงยีนนี่ ของใคร หรือว่า จะเป็นของเจ้าของแขนล่ำๆ ที่พาดบนตัวเธอ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนวาววาบเมื่อลำดับเหตุการณ์จนเรียบร้อย ก่อนจะหันขวับไปมองข้างๆ จนเจอเข้ากับใบหน้าคมสันของคนที่เธอรู้จักเขาเป็นอย่างดี

“คุณราเมธ!” พึมพำเบาๆ พร้อมกับความรู้สึกสงสัย ว่าเขามานอนบนเตียงกับเธอในห้องนี้ได้ยังไง เมื่อพยายามคิดกลับไปกลับมาเพื่อหาสาเหตุอยู่ครู่ใหญ่ หญิงสาวก็ฉุกคิดเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้

“เดี๋ยวนะ... ถ้าอย่างนั้น ความฝันเมื่อคืน...ก็...เป็นเรื่องจริง!

เมื่อรู้ว่าความรู้สึกอันรัญจวนใจมันคือเรื่องจริงที่ได้รับโดยมิได้ร้องขอ ความเจ็บแค้นที่ต้องมาสูญเสียความสาวให้กับชายที่ไม่ได้เต็มใจก็พอกพูนจนเต็มอก น้ำตาแห่งความเสียใจไหลออกมาคลอเบ้าจนเต็มสองตา และไหลล้นทะลักออกเป็นสายจนต้องยกมือขึ้นปาดออก ริมฝีปากเม้มเข้าหากันจนแทบเป็นเส้นตรง มือเรียวทั้งสองข้างกำแน่น ก่อนจะชำเลืองมองใบหน้าคมที่กำลังหลงวนอยู่ในนิทรา ด้วยสายตาเกลียดชัง

แม้จะรู้ทั้งรู้ว่าเขาเป็นใคร และมีอำนาจบารมีมากแค่ไหน แต่ในเวลานี้เธอกลับไม่รู้สึกกลัว แต่รู้สึกโกรธแค้นและอยากจะฆ่าเขาให้ตายคามือ

ไม่รอให้ความคิดโลดแล่นต่อ นิกษาพลิกตัวตะแคงข้างและยันตัวเองให้ลุก ก่อนจะชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อรู้สึกเจ็บจี๊ดที่จุดบอบบาง

“ซี้ด...”

ร้องออกมาแค่นั้น พร้อมกับยกมือกุมตรงท้องน้อย ก่อนจะหันไปมองผู้ร้ายข่มขืนที่กำลังนอนหลับอยู่ข้าง นิกษากัดฟันแน่นเมื่อเห็นใบหน้าของเขา มือเรียวข้างหนึ่งปัดแขนล่ำๆ ของเขาออกจากตัวเอง ก่อนจะกัดฟันข่มความเจ็บปวด แล้วค่อยๆ ยันตัวขึ้นนั่ง

เพราะโดนผลักแขนแรงๆ พร้อมกับแรงขยับตัวของคนข้างๆ กรอปกับเสียงซู้ดปากที่ดังเข้ามากระทบหู ทำให้ราเมธเริ่มจะรู้สติ และค่อยๆ ลืมตาขึ้นมอง จนเมื่อเห็นว่าคนที่ตัวเองนอนกอดมาทั้งคืนกำลังจะลุกขึ้นก็รีบวาดแขนออกไปคว้าเอวบางพร้อมกับออกแรงกดกระชาก จนคนที่กำลังพยายามลุกต้องลงมานอนหงายอยู่ข้างๆ เขาอีกครั้ง

“จะรีบลุกไปไหน ฟ้ายังมืดอยู่เลย นอนต่ออีกสักหน่อยก็ได้ ไม่เพลียบ้างรึไง เมื่อคืนเธอทำฉันเคลิ้มจนแทบหมดแรงเลยนะ ไม่ยักรู้ว่ามีทีเด็ด ถ้ารู้แบบนี้ จัดหนักซะตั้งแต่ในห้องทำงานแล้ว”

ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบพร้อมกับกดจูบเบาๆ ที่ข้างแก้มเมื่อพูดจบ ก่อนที่ใบหน้าจะสะบัดแรงๆ ตามการผลักไสของคนใต้ร่าง

 “ไอ้บ้ากาม! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ”

ตวาดใส่หน้าเขาเสียงแข็ง พร้อมกับจ้องตาอย่างไม่คิดจะหลบ ถ้าเป็นเมื่อสองอาทิตย์ก่อนเธอคงไม่กล้าที่จะสะบัดเสียงใส่เขาแบบนี้หรอก แต่ตอนนี้ ต่อให้แหกปากตะโกนข้างหูของเขา หรือต้องกรีดร้องจนสุดเสียงเพื่อให้เขาโกรธจนแทบบ้า เธอก็จะทำ

ราเมธไม่ได้แสดงอาการใดๆ เขายังคงฟุบหน้าเข้ากับซอกคอของเธอ ก่อนจะเลื่อนหน้าขึ้นมากดจูบเบาๆที่พวงแก้มสีแดงระเรื่อ ที่เปลี่ยนสีตามอารมณ์โกรธของเจ้าของ ก่อนจะขยับเข้าไปกระซิบบอกที่ข้างใบหูขาวสะอาดของคนใต้ร่างด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า

“ให้ปล่อยเห็นทีคงยาก เพราะฉันติดใจเธอเสียแล้วสิ”

“แต่ฉันไม่ชอบ ไม่ติดใจและไม่อยาก ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ”

“ล้อกันเล่นรึเปล่า ติดใจแล้วจะปล่อยไปง่ายๆ ได้ยังไง ตัวหอมๆ ผิวนุ่มๆ แบบนี้หายากจะตายชัก”

“อื้อ... ลุกออกไปเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นฉันจะร้องให้คนช่วย”

“ก็เอาซิ ร้องให้ดังๆ เลยนะ เอาให้สุดเสียงเลยยิ่งดี ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าใครจะกล้าเข้ามา ถ้าฉันไม่ได้สั่ง แรงเยอะเหลือเกินนะ ไหนๆ ก็ตื่นแล้ว มาต่ออีกซักรอบสองรอบก่อนมื้อเช้าเป็นไง เมื่อคืนเธอหลับคงไม่ค่อยรู้สึก แต่ตอนนี้เธอตื่นแล้ว บางทีเธออาจจะติดใจและหลงฉัน เหมือนที่ฉันติดใจเธอก็ได้ ฮา...”

“ไม่ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ไอ้คนบ้า ไอ้บ้ากาม ม่าย...”

ทั้งร้องปฏิเสธและพยายามดิ้นขัดขืน แต่เพราะตัวเล็กกว่าแถมยังโดนเขาทับเอาไว้ แรงที่มีก็เพียงน้อยนิดมีหรือจะไปสู้แรงช้างสารของเขาได้ แรกๆ นิกษาพยายามขัดขืนจนสุดกำลัง เขากอดเธอกัด เขายิ่งรัดเธอก็ยิ่งฝังเขี้ยว ไม่ว่าจะหัวไหล่หรือซอกคอของเขาเธอกดเขี้ยวฝังจมมิด ไม่มีออมแรง มือทั้งสองข้างก็พยายามดึงทึ้งผมของเขา ทั้งยังข่วนหลังและแขนเขา สารพัดเท่าที่จะทำได้ แต่ในขณะเดียวกันนิกษาก็ได้เรียนรู้ว่า ไม่ว่าเธอจะทำร้ายเขาด้วยวิธีไหน เธอก็จะได้รับการทำร้ายกลับในแบบเดียวกับที่เธอทำเขา แต่มันกลับรุนแรงกว่า และเจ็บแสบกว่าที่เธอทำเขาหลายเท่านัก

เขาบดจูบอย่างรุนแรงเพื่อสั่งสอน เธอก็กัดลิ้นของเขาจนเลือดออก เลือดและน้ำลายไหลปะปนกัน ส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งจนราเมธต้องถอนปากออก แล้วหันไปถ่มทิ้ง ก่อนจะหันกลับมาบดปาดกดจูบอย่างรุนแรง และขบกัดลิ้นเล็กๆ เพื่อเอาคืน จนเจ้าของลิ้นเล็กต้องยอมหยุด และวอนขอเสียงเครือ

ผิวกายที่เคยเนียนใสและขาวผ่องอย่างไร้ที่ติ บัดนี้มีแต่รอยฟันขบ และรอยช้ำเป็นจ้ำๆ มากที่สุดเห็นจะเป็นที่เนินอกและต้นแขนทั้งสองข้าง ที่มีทั้งรอยช้ำจากมือหนาทั้งสอง และรอยเขี้ยวคมๆ ของคนบ้ากาม จนเธอต้องยอมหยุดและยอมร่วมไปกับเขา จนกระทั่งจบอารมณ์รัก

ไหนแม่หมอดูรำไพบอกว่าเธอจะเจอเนื้อคู่เมื่อมาถึง แต่ทำไมเวลานี้เธอถึงต้องมาอยู่ใต้อาณัติของซาตานอย่างราเมธ อย่าบอกเชียวนะ ว่าเนื้อคู่ของเธอคือเขา ไม่มีทาง เธอไม่มีทางยอมรับ ไอ้คนป่าเถื่อนอย่างเขาเป็นเนื้อคู่ของเธอแน่ๆ มันต้องไม่ใช่แบบนี้ ต้องไม่ใช่สิ ไม่ใช่!...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha