ทาสรักจำเลยใจ

โดย: เทียนธีรา



ตอนที่ 4 : พายุอารมณ์


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ณ สนามบินสุวรรณภูมิ

วันนี้เป็นวันที่บริษัทส่งตัวปริวัฒน์และดุษฎีต้องเดินทางไปทำงานที่ญี่ปุ่นเพื่อประชุมและดูงานกับบริษัทแม่ซึ่งเป็นบริษัทผลิตรถยนต์ยักษ์ใหญ่ แต่ปริวัฒน์ได้รับแจ้งจากหัวหน้าของเขาว่าดุษฎีลางานกะทันหันเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์เนื่องจากมีปัญหาทางบ้าน ปริวัฒน์พยายามโทรหาดุษฎีอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่มีใครรับสายจนในที่สุดก็ไม่สามารถติดต่อได้ ทำให้เขารู้สึกกระวนกระวายไม่น้อย

มองหาใครอยู่เหรอคะอั้นรชิตามองคนรักของตนอย่างจับผิด

เปล่าปริวัฒน์ปฏิเสธเพราะไม่อยากมีปัญหากับรชิตา

เขาไม่มาแล้วล่ะค่ะ รชิตาพูดอย่างเยาะๆ

เตยปริวัฒน์พูดเสียงเข้ม และถอนหายใจ รชิตาน่ารักและดีทุกอย่างยกเว้นขี้หึงมากเหลือเกินจนบางครั้งเขาเองก็ระอาใจ

ทำไมคะ

ผมว่ามันแปลกๆ นะที่จู่ๆ ข้าวก็ยกเลิกการเดินทาง ทั้งๆ ที่เขาอยากจะไปดูงานครั้งนี้มาก”

“อั้นเองก็คงอยากให้แม่นั่นไปเหมือนกันใช่มั้ยล่ะคะ ไม่งั้นคงไม่กระวนกระวายแบบนี้หรอก”

“เตย!

“ถ้าไม่เห็นว่าคุณพ่อคุณแม่ของอั้นมีหุ้นอยู่ในบริษัทที่อั้นกำลังทำงานอยู่ตอนนี้ เตยจะให้อั้นลาออกซะให้รู้แล้วรู้รอด จะได้เลิกยุ่งกับแม่นั่นเสียที”

“จะให้อั้นบอกสักกี่ครั้งว่าอั้นกับข้าวไม่มีอะไรกัน และข้าวเขาก็เป็นคนดี”

“ดีกว่าเตยใช่มั้ย อั้นถึงได้หลงมันหัวปักหัวปำแบบนี้”

“สงสัยเราจะคุยกันไม่รู้เรื่อง เอาไว้อั้นกลับมาเราค่อยคุยกันก็แล้วกัน”

ปริวัฒน์เดินเข้าไปห้องผู้โดยสาร พลางถอนหายใจอย่างหงุดหงิด รชิตาคนรักของเขาเป็นน้องสาวคนเดียวของรชานนท์ เธออยู่บ้านในกรุงเทพกับพ่อแม่ของเธอ ที่บ้านของเธอทำธุรกิจเกี่ยวกับเครื่องประดับ ในขณะที่พี่ชายของเธอปลีกตัวไปทำไร่ซึ่งเป็นความฝันตั้งแต่เด็กๆ ของเขา รชานนท์รักและตามใจเธอทุกอย่างไม่ว่าเธอต้องการอะไรพ่อแม่และพี่ชายจะหามาให้ไม่เคยขัดจึงทำให้บางครั้งรชิตามีนิสัยเหมือนคนเอาแต่ใจ

 

ณ ไร่เชิงเขาของรชานนท์

วันนี้ดุษฎีต้องติดตามรชานนท์ออกไร่เช่นทุกวัน แต่เขาไม่ยอมให้เธอเดินตามเขาเหมือนวันแรก และหาหมวกปีกใบใหญ่ให้เธอไว้สำหรับใส่บังแดด ตกเย็นเขามารับเธอกลับ

เย็นนั้นอากาศมืดครึ้มและลมแรงผิดปกติ สักพักหนึ่งฝนเทตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ถนนทางข้างหน้ามืดสนิททำให้รชานนท์ต้องจอดรถ และลงจากรถก่อนจะดึงมือพาดุษฎีเข้าไปหลบฝนอยู่ในกระท่อมริมทาง ซึ่งก็ทำเอาทั้งคู่เปียกปอนไปไม่น้อย

นี่คุณปล่อยฉันนะดุษฎีสะบัดมือออกเมื่อเข้ามาในกระท่อมแล้ว

ผมก็ไม่อยากจับนักหรอก เขาปล่อยมือเธอออกอย่างรวดเร็วเช่นกัน

ดุษฎีเลือกที่จะยืนห่างๆ เขา ฝนข้างนอกยังคงตกหนัก สายฟ้าแลบเป็นทางยาวและมีฟ้าร้องเป็นระยะ มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ฟ้าแลบจนสว่างไสวไปทั่วพื้นที่และตามมาด้วยเสียงฟ้าฝ่า

เปรี้ยง!

ว้ายดุษฎีกรีดร้องอย่างตกใจ เอามือปิดหูและขยับตัวเข้าไปใกล้เขาอย่างหวาดกลัว

เปรี้ยง!

เสียงฟ้าผ่าดังตามมาอีกครั้ง และครั้งนี้ดุษฎีผวาเข้าไปกอดรชานนท์อย่างลืมตัว รชานนท์มองร่างบางในอ้อมกอดอย่างขำๆ ทำเป็นเก่งไปซะทุกอย่างที่แท้ก็กลัวเสียงฟ้า แต่ความคิดของเขาต้องหยุดชะงักเมื่อร่างบางของเธอเบียดเข้าหาเขามากยิ่งขึ้น ปฏิกิริยาทางร่างกายของเขาตอบสนองอย่างรวดเร็ว ร่างกายเขาเริ่มแข็งขืน

รชานนท์ผลักร่างบางออกห่างเล็กน้อย แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ให้ความร่วมมือกับเขาเลย ยังคงเบียดร่างเข้าหาเขาราวกับไม่รู้ว่านั่นเป็นการปลุกเร้าร่างกายของเขาให้ตื่นตัวมากยิ่งขึ้น และนั่นทำให้เขาไม่อาจหักห้ามใจได้อีกต่อไป มือแข็งเชยคางเล็กๆ ของเธอขึ้นมา ดุษฎีเผลอจ้องตาเขาราวกับโดนมนต์สะกด จนกระทั่งใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาหาและใช้ริมฝีปากหยักประกบลงบนริมฝีปากบางที่เผยอน้อยๆ ราวกับเชิญชวน

ริมฝีปากหนาเลาะเล็มริมฝีปากบางนั้นอย่างหยอกเย้า ก่อนจะสอดลิ้นเข้าไปควานหาความหวานภายในปากเล็กนั้น และใช้ลิ้นหยอกเย้ากับลิ้นเล็กๆ ของเธอ ดุษฎีตัวอ่อนปวกเปียกแทบจะยืนไม่อยู่ เธอรู้สึกเหมือนลมหายใจของเธอโดนสูบเอาไปจนแทบจะหายใจไม่ทัน

อืม

เขาครางออกมาอย่างพึงพอใจกับปฏิกิริยาการตอบสนองของเธอ มือใหญ่เริ่มสำรวจไปที่สะโพกกลมกลึงและเคล้าคลึงอย่างพึงพอใจ เสียงครางหลุดรอดจากริมฝีปากบางๆ นั้นเช่นกัน

จากนั้นมือข้างขวาของรชานนท์ก็สอดเข้าไปใต้เสื้อยืดตัวน้อยของเธอเพื่อสัมผัสกับอกอวบที่ดุนดันอยู่กับหน้าอกของเขาตอนนี้ เขากอบกุมปทุมถันข้างนั้นเอาไว้อย่างพึงพอใจถึงแม้จะมีผ้ากั้นอยู่แต่เขาก็รู้สึกได้ถึงความกลมกลึงและนุ่มหยุ่นที่ชูชันขึ้นรับสัมผัสจากมือของเขาทันที

เปรี้ยง!

เสียงฟ้าร้องดังขึ้นอีกครั้งทำให้ดุษฎีได้สติ เธอผลักอกกว้างนั้นออกห่างก่อนจะตวัดมือเล็กๆ ไปกระทบที่ใบหน้าของเขา

คนเลว ดุษฎีตัวสั่นเทากับพายุอารมณ์ที่เกิดขึ้น

ผมก็เห็นคุณร่วมมือดีนี่ นึกว่าชอบเสียอีก

ไอ้บ้า ไอ้บ้า

ดุษฎีใช้กำปั้นเล็กๆ ทั้งสองข้างทุบตีเขาอย่างบ้าคลั่ง รชานนท์ต้องใช้มือรวบมือของเธอไว้และก้มลงชิดริมฝีปากของเธอ

ถ้าไม่เลิกอาละวาด ผมจะจูบอีก

นี่

หรือว่าติดใจเขาขู่ทำให้ดุษฎีหยุดชะงัก และถอยห่างออกจากร่างใหญ่อย่างหวาดหวั่น หลังจากนั้นบรรยากาศภายในกระท่อมก็ตกอยู่ในความเงียบ จนกระทั่งอีกประมาณชั่วโมงหนึ่งหลังจากนั้นฝนจึงเริ่มซาลง พร้อมๆ กับบรรยากาศที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดซึ่งจบลงเช่นกัน 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha