ทาสรักจำเลยใจ

โดย: เทียนธีรา



ตอนที่ 6 : เมื่อตัวจริงเขามา


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เช้านี้ดุษฎีรู้สึกสดชื่นหลังจากที่เมื่อวานนี้ได้พักผ่อนเต็มที่ เธออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อจะได้รีบออกไปรอเจ้าของไร่อยู่บริเวณหน้าบ้านเช่นเคย ดุษฎีไม่อยากชักช้าจนเขาต้องเข้ามาตามในนี้เพราะเมื่อไหร่ที่รชานนท์ก้าวล่วงเข้ามาในห้องเธอต้องเสียเปรียบทุกที

ดุษฎียิ้มน้อยๆ เมื่อคิดถึงท่าทางของเขาเมื่อวานนี้ รชานนท์อ่อนโยนลงมาก เธอจึงไม่อยากดื้อกับเขาอีก เขาเองก็ดูเหมือนจะพอใจกับท่าทางว่าง่ายของเธอ

ใบหน้าเนียนใสร้อนผ่าวเมื่อคิดไปถึงตอนที่อยู่ในกระท่อมหลบฝนกับเขา เธอเผลอยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเอง แล้วไหนจะตอนที่เขาถึงเนื้อถึงตัวเธอราวกับเป็นเจ้าข้าวเจ้าของนั่นเอง เกิดมายังไม่เคยมีผู้ชายคนไหนกล้าทำกับเธอขนาดนี้ แล้วเขาเป็นใครรู้จักกันเพียงไม่กี่วันแต่เขาถึงได้กล้าล่วงเกินเธอขนาดนี้ ที่ร้ายไปกว่านั้นลึกๆ แล้ว ดุษฎีกลับรู้สึกว่าตัวเองชอบสัมผัสของเขา

บ้าไปใหญ่แล้วดุษฎี...เธอรีบเรียกสติของตัวเองกลับมาก่อนที่คิดเตลิดไปมากกว่านั้น

ร่างบางออกมายืนรอเขาอยู่หน้าบ้านเช่นเดียวกับทุกวันแต่วันนี้รชานนท์กลับยังไม่ลงมา ขณะนั้นป้าอุ่นผู้เป็นแม่บ้านเดินผ่านมาพอดี ดุษฎีจึงถามนางอย่างสงสัย

ป้าจ๊ะ วันนี้เจ้านายของป้าไม่ไปทำงานเหรอจ๊ะ

ไปค่ะ แต่คงสายหน่อย

ทำไมล่ะจ๊ะถามอย่างสงสัย

คุณดาวมาค่ะป้าอุ่นตอบอย่างสุภาพ

คุณดาวนี่ เป็นใครเหรอจ๊ะป้า

คุณดาวเธอเป็นแฟนของนายค่ะ

คำว่าแฟนทำเอาหัวใจของดุษฎีกระตุกไปครู่หนึ่ง

แฟนเหรอจ๊ะดุษฎีรู้สึกเหมือนเสียงตัวเองแปร่งๆ ไป

ค่ะ...คุณหิวมั้ยคะ ป้าจะได้ไปหามาให้หญิงวัยกลางคนรีบเปลี่ยนเรื่อง เมื่อรู้สึกว่าใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้าซีดเผือดลงไป นางได้แต่สงสารอยู่เงียบๆ

ไม่เป็นไรค่ะป้า ขอบคุณมากนะคะ

หลังจากจบบทสนทนากับป้าอุ่นแล้ว ดุษฎียังคงเดินเล่นอยู่หน้าบ้านเพื่อรอเขา แต่จิตใจของเธอในเวลานี้กลับรู้สึกว้าวุ่นอย่างประหลาด หวนคิดไปถึงเรื่องราวที่เพิ่งได้สนทนากับป้าอุ่น...ผู้ชายที่เพียบพร้อมอย่างรชานนท์มีคนรักแล้วมันก็ไม่แปลก แต่สิ่งที่แปลกคือความรู้สึกของเธอในตอนนี้ต่างหากล่ะ

ผ่านไปครู่ใหญ่รชานนท์และชุติกานต์ก็เดินเคียงข้างกันออกมาจากภายในบ้าน ดุษฎีรีบขยับตัวหลบเข้าไปหลังพุ่มไม้เพราะไม่ต้องการให้ทั้งสองคนเห็นเธอ แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่ได้ละสายตาไปจากคนทั้งคู่เลยสักวินาที

คืนนี้พี่เชนต้องไปให้ได้นะคะชุติกานต์ย้ำอีกครั้ง

ครับรชานนท์รับคำก่อนจะเปิดประตูรถให้กับชุติกานต์

ดาวกลับก่อนนะคะ แล้วคืนนี้เจอกันค่ะชุติกานต์บอกก่อนจะปิดประตูรถและขับออกไปจากบริเวณนั้น

ชุติกานต์เป็นลูกสาวข้าวของไร่ขนาดใหญ่อีกไร่หนึ่งในย่านนี้ รชานนท์รู้จักชุติกานต์เมื่อประมาณแปดปีก่อนที่เขาเริ่มมาบุกเบิกไร่ที่นี่

ผู้เป็นบิดาของชุติกานต์รู้สึกชื่นชอบรชานนท์เป็นอย่างมากเพราะชื่นชมในความเป็นคนหนุ่มที่สามารถสร้างอาณาจักรของตนเองขึ้นมาให้ใหญ่โตขึ้นมาเทียบเท่ากับเขาได้ จึงไม่เคยกีดกันแถมยังสนับสนุนเมื่อรชานนท์และชุติกานต์คบหากัน

รชานนท์เองก็รู้สึกพึงพอใจในตัวชุติกานต์อยู่ไม่น้อย เพราะเธอเป็นผู้หญิงน่ารัก ช่างเอาอกเอาใจ และไม่เคยเข้ามาก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของเขาเลย สักวันหนึ่งเขาคงขอเธอแต่งงาน วูบหนึ่งเมื่อคิดถึงเรื่องแต่งงานใบหน้ายัยแม่มดกลับแวบแทรกเข้ามาในความคิดของเขา

รชานนท์เดินตรงไปยังเรือนรับรองหลังเล็กที่เป็นห้องพักของดุษฎี เขาเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องของเธอเคาะเรียกอยู่หลายครั้ง แต่เมื่อไม่มีเสียงตอบรับเขาจึงผลักเข้าไปอย่างร้อนใจเพราะไม่รู้แม่ตัวดีจะเป็นอะไรไปอีกหรือเปล่า

ในห้องว่างเปล่า ไร้เงาของหญิงสาว รชานนท์เดินกลับออกจากห้องและเดินย้อนกลับไปทางเดินและต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อเห็นแม่ตัวดีเดินกินลมชมวิวอย่างสบายใจอยู่ในสวนหน้าบ้าน

มาอยู่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่

สักพักตอบสั้นๆ

รชานนท์รู้สึกไม่พอใจกับท่าทางเย็นชา ห่างเหิน และน้ำเสียงที่ห้วนกระด้างของเธอยิ่งนัก

มาเดินข้างนอกได้อย่างนี้ แสดงว่าคงเข้าไร่กับผมได้

ฉันรู้หน้าที่ของฉันดีอยู่แล้ว

งั้นก็เชิญ

ดุษฎีก้าวตามเขาขึ้นรถอย่างกระแทกกระทั้น รชานนท์หันขวับมามองและหรี่ตาลงอย่างจับพิรุธ

หงุดหงิดอะไร

เปล่า...

อย่าริอ่านโกหกผม ถึงคุณจะมารยากับผู้ชายคนอื่นได้เก่งแค่ไหน แต่สำหรับผม มันไม่ง่าย

ถ้าอย่างนั้นก็บอกฉันมาสิว่าจะปล่อยฉันไปเมื่อไหร่ ไหนบอกว่าหลังจากที่อั้นไปญี่ปุ่นแล้ว คุณก็จะปล่อยฉันกลับไปไงดุษฎีระเบิดอารมณ์ใส่เขา เธออยากจะหนีเขาไปให้ไกลที่สุด ก่อนที่หัวใจตัวเองจะหวั่นไหวและออกนอกลู่นอกทางไปมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้

อ้อ...ที่หงุดหงิดนี่ก็เพราะอยากจะกลับไปอ่อยผู้ชายโง่ๆ คนอื่นๆ อีกล่ะสิ คุณนี่มันผู้หญิงมักมากจริงๆ

ใช่ฉันมันผู้หญิงไม่ดี เป็นผู้หญิงมักมาก เพราะฉะนั้นคุณก็ควรอยู่ห่างๆ ฉัน ไม่อย่างนั้นความน่ารังเกียจของฉันอาจจะกระเด็นไปใส่คุณก็ได้

แน่นอน ผมไม่เคยอยากจะเข้าใกล้คุณสักนิด คุณเองก็อย่าหลงเสน่ห์ผมก็แล้วกัน เพราะผมไม่มีวันจะรู้สึกอะไรกับคุณ

ฉันก็ไม่มีวันจะรู้สึกอะไรกับผู้ชายอย่างคุณเหมือนกัน นอกจากความเกลียด ฉันเกลียดคุณได้ยินมั้ย เกลียดๆๆๆ

ดุษฎีกระโจนข้ามเบาะไปและใช้กำปั้นเล็กๆ ทั้งสองข้างทุกตีไปที่หน้าอกและไหล่ของเขาอย่างไม่ยั้งมือ ท่าทางของดุษฎีเหมือนคนคลั่ง กำปั้นเล็กๆ ของเธอที่โดนร่างกายเขาเข้าจังๆ และทำให้รู้สึกเจ็บได้เหมือนกัน รชานนท์จึงรวบร่างเล็กๆ นั้นไว้ และลากร่างนั้นมานั่งเกยตักเขา

ปล่อยฉันนะ

ตอนนี้ดุษฎีกลับมาดิ้นรนเพื่อให้หลุดพ้นจากอ้อมแขนที่แน่นราวกับโดนคีมล็อคนั้น

ปล่อย บอกให้ปล่อยงัย

ดุษฎียังคงอาละวาดไม่เลิก

ไอ้บ้…” เสียงนั้นหายไปในลำคอเมื่อริมฝีปากบางโดนปิดทับด้วยริมฝีปากหนาของเขา

ดุษฎีพยายามส่ายหน้าหนีแต่เขาไม่ยอมปล่อยหล่อนไปง่ายๆ มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาจับท้ายทอยด้านหลังหล่อนไว้เป็นการบังคับไม่ให้ดุษฎีถอยหนี จูบของเขารุนแรงเหมือนพายุบุแคม

เขาใช้ริมฝีปากของเขาขบริมฝีปากบนและล่างของเธอสลับกันดุษฎีรู้สึกเจ็บจนต้องเผยอปากขึ้นทำให้เขาสามารถสอดลิ้นเข้าไปในปากของเธอได้ หลังจากนั้นลิ้นของเขาก็ตวัดเกี่ยวกับลิ้นเล็กๆ ของเธอ

ทันทีที่ได้สัมผัสกับรสหวานนั้นความรุนแรงของพายุอารมณ์ของรชานนท์ก็ลดลง ความหวานของดุษฎีเหมือนยาเสพติด ที่เมื่อได้ลองแล้วก็อยากจะได้ลิ้มลองเสพมันอีกครั้งและอีกครั้ง

อือเสียงดุษฎีครางออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

ลิ้นน้อยๆ ของเธอถูกเกาะเกี่ยวหยอกเย้าและเพลิดเพลินกับการถูกไล่ล่าจากลิ้นนุ่มๆ ของเขาและมีบางครั้งที่ลิ้นน้อยๆ นั้นเป็นฝ่ายหยอกเย้าและเกาะเกี่ยวลิ้นนุ่มนั้นเอง

อืมเสียงของรชานนท์เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากหนาอย่างพึงพอใจ การตอบสนองของเธอเพิ่มความคุกรุ่นในร่างกายของรชานนท์ให้ร้อนแรงมากขึ้นกว่าเดิม

เขาเป็นฝ่ายถอนจูบก่อนเมื่อระลึกถึงความไม่เหมาะสมของสถานที่ ที่อาจมีคนผ่านมาพบเหตุการณ์น่าระทึกใจระหว่างเขากับเธอก็ได้

ดุษฎีมองตามเขาตาปรอยอย่างงงๆ กับท่าทางของเขา รชานนท์จับจ้องภาพนั้นโดยเฉพาะที่ริมฝีปากบางที่เริ่มบวมเจ่อและเผยอขึ้นน้อยๆ จากแรงอารมณ์ของเขา มันดูเชิญชวนอย่างประหลาดจนเขาแทบจะอดใจไม่อยู่ ต้องอุ้มร่างบางไปวางที่เบาะด้านข้างก่อนที่เขาจะไม่สามารถยับยั้งอารมณ์ของตัวเองได้

ดุษฎีเอาแต่มองออกไปข้างทางอย่างอับอายกับปฏิกิริยาตอบสนองของตัวเองหลังจากเหตุการณ์นั้นยุติลง รชานนท์เองก็เลือกที่จะไม่ตอแยเธอเพราะไม่แน่ใจว่าคราวนี้หากเกิดสงครามอารมณ์กันขึ้นมาอีกเขาจะสามารถยับยั้งอารมณ์เอาไว้ได้แค่จูบเท่านั้น ทำให้บรรยากาศตอนนี้ยิ่งเงียบกว่าตอนก่อนหน้านี้เสียอีก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


อ่านทั้งวัน หนุกๆๆๆ
โดย Anonymous | 2 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha