ทัณฑ์เสน่หามาเฟีย

โดย: อักษรามณี



ตอนที่ 5 : พันธะสัญญา (5)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เข้าไปอ่านได้ตามลิ๊งค์ค่ะ

http://my.dek-d.com/aksaramanee/writer/view.php?id=1404872
http://www.hongsamut.com/main/readBook/10004
http://www.tunwalai.com/…/%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B8%81%E0%B8…


ชายอิตาเลียนวัยกลางคนดีดนิ้วเรียกบอดี้การ์ดร่างยักษ์ก้าวเข้ามาหยุดข้าง ๆ และวางแผ่นกระดาษแผ่นเล็กรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าลงบนโต๊ะก่อนจะถอยออกไป

“ผมไม่ให้คุณต้องเสียเวลาเปล่า ๆ ปลี้ ๆ กับการพิสูจน์ในครั้งนี้แน่นอน นี่เป็นเช็คเงินสดสิบล้านบาทสำหรับความมีน้ำใจของคุณที่จะเดินออกจากทางชีวิตของเขาเพื่อที่จะช่วยให้ลอวเรนซ์กลับไปดำรงตำแหน่งประธานของยูนิโก้ แอร์ไลน์เร็วขึ้น และนี่เป็นสัญญาระหว่างเราหลังจากที่คุณรับเงินจำนวนนี้ไปแล้วคุณต้องรับปากกับผมว่าลอวเรนซ์จะไม่มีวันรู้เรื่องนี้เด็ดขาด”

แน่นอนที่สุดว่ามันเป็นพันธะสัญญาแม้มิได้ร่างออกมาเป็นลายลักษณ์อักษรหากทว่าข้อตกลงอันเจ็บปวดได้สลักความเป็นผู้หญิงหิวเงิน เห็นแก่ตัวและไร้ค่าในสายตาของคนที่เธอรักลงบนความเป็นมัสมินอย่างยากจะลบเลือน หญิงสาวอาจไม่จำเป็นต้องรับเงินจำนวนนั้นหากอาการของปัทมาไม่ทรุดลงจนยากเกินเยียวยา เธอตัดเยื่อใยจากลอวเรนซ์ด้วยการเดินออกจากเส้นทางคู่ขนานที่ไม่มีวันบรรจบไม่ว่าจะอย่างไร ต้องคอยฟังเสียงโทรศัพท์ที่ปลายสายก็รู้ว่าคือเขานับครั้งไม่ถ้วนและการไม่กลับไปเล่นไวโอลินที่โรงแรมซึ่งเธอรับงานอยู่ประจำนอกจากเก็บตัวเงียบอยู่กับบ้านและโอนเงินที่เหลือจากการรักษาปัทมาไว้ในบัญชีของน้องสาวทุกบาททุกสตางค์

บทเพลงรักอันเศร้าสร้อยแห่งห้วงมหาสมุทรหรือ โอเชียนนิค* ซึ่งเป็นบทเพลงที่คนรักชาวอิตาเลียนชอบฟังมากที่สุดถูกบรรเลงด้วยเครื่องสายเสียงโศกอย่างไวโอลินในท่วงทำนองแห่งความทุกข์ทรมานของหัวใจที่แหลกสลายในทุกค่ำคืนก่อนมัสมินจะเข้านอนและหลับไปพร้อมน้ำตาซึ่งจนบัดนี้ก็ยังมิเหือดแห้ง หกเดือนหลังจากทุกอย่างจบสิ้นผ่านไปหญิงสาวจึงได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนสนิทซึ่งไม่ได้พบกันนานแล้วจากเกาะสมุย

“นุ่น...นี่พัชชุลีนะ ตอนนี้ลีได้งานอยู่ที่เกาะสมุยแน่ะ เล่นไวโอลินอยู่ที่โรงแรม เซลิโน่ โฮเต็ล เป็นโรงแรมหรูระดับห้าดาวเลย มีแต่มหาเศรษฐีติดอันดับมาพัก...ลีจะชวนนุ่นมาเล่นไวโอลินที่นี่ เล่นดนตรีคลาสสิคให้แขกต่างชาติฟัง พอดีผู้จัดการจะหาคนเล่นไวโอลินเพิ่ม ลีนึกถึงนุ่นเลยนะ ถ้านุ่นรับปากลีก็จะบอกผู้จัดการวันนี้ พรุ่งนี้นุ่นแพ็คกระเป๋ามาเกาะสมุยได้เลย”

และมัสมินก็ไม่รีรอจะปฏิเสธเพราะนี่อาจเป็นหนทางหนึ่งที่จะหลีกลี้ตัวเองไปอยู่ที่ไหนสักแห่งเพื่อหลบเลียรอยแผลย้ำลึกจากความรักซึ่งยิ่งนับวันก็ยิ่งสลักลึกลงไปถึงก้นบึ้งมากขึ้นทุกที การตัดสินใจในครั้งนี้ไม่ได้รับการคัดค้านอันใดจากบิดามารดาซึ่งยินดีจะคอยดูแลปัทมาในช่วงเวลาของการรักษาธาลัสซีเมียด้วยวิธีการปลูกถ่ายไขกระดูก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha