ทัณฑ์เสน่หามาเฟีย

โดย: อักษรามณี



ตอนที่ 6 : พันธะสัญญา (6)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ไง...นายชอบรึเปล่า เซลิโน่ ที่แสนสวย นายควรจะตกหลุมรักมนต์เสน่ห์ที่แดนสวรรค์ ( CELINO = ภาษาอิตาเลี่ยน แปลว่า สวรรค์) แห่งนี้ร่ายให้นายหลงใหลนะลอวเรนซ์ ”

ปรีชากล่าวทักเจ้าของร่างสูงใหญ่ของเพื่อนต่างชาติชาวยุโรปทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องนอน ซีวิว เอ็กซ์คลูซีฟ สวีท อันหรูหราของโรงแรมห้าดาวซึ่งตั้งอยู่บริเวณริมไหล่เขาไล่ระดับและมีอ่าวเล็ก ๆ ทอดตัวยาวสู่ท้องทะเลสีครามยามแดดสาดส่องดูน่ามองราวมหาสมุทรแห่งอัญมณีผืนใหญ่ที่โอบล้อมเกาะสมุยของจังหวัดสุราษฎร์ธานี

ใบหน้าคร้ามคมบนเรือนร่างกำยำล่ำสันหันมาปรายยิ้มให้ ชายหนุ่มภายใต้การแต่งกายอันโก้หรูด้วยเสื้อเชิ้ตคัตติ้งเนี้ยบสวมทับด้วยคาร์ดิแกนเนื้อผ้าชั้นดีเข้ากับกางเกงสีกรมท่าและรองเท้าหนังแบบสวมทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ซึ่งดูเล็กไปถนัดใจเมื่อต้องรองรับความสูงใหญ่ทว่าดูดีนั้น ปรีชาก้าวตามออกมาที่ระเบียงห้องและนั่งที่โต๊ะฝั่งตรงข้ามผู้ที่นั่งอยู่ก่อนซึ่งสายตาคู่นั้นกำลังจับจ้องออกไปยังภาพน้ำและท้องนภาซึ่งอาบระบายด้วยสีฟ้าหลากเฉดอันเป็นฉากแสนตระการตาของห้องนอนแบบมาสเตอร์เบดรูม (เตียงขนาดใหญ่) หันหน้าออกสู่ท้องทะเล

                “ที่นี่สวยมาก ปิเอโร่ ไม่เสียแรงที่ร่วมหุ้นกับนายเปิดโรงแรมหรูที่นี่”

                น้ำเสียงเจือไว้ด้วยความชื่นชมหลุดจากริมฝีปากหนาได้รูปของบุรุษผมสีน้ำตาลหม่นประกายทองหยักศกน้อย ๆ ขับใบหน้าคมคายให้ดูน่าเกรงขามทว่าก็ยิ่งน่ามองสำหรับหนุ่มลูกครึ่งไทย ฝรั่งเศส อิตาเลี่ยน อย่าง ลอวเรนซ์ มาร์โค ริคาดิอาโอ  

                “มันก็แค่เศษเงินของนายเท่านั้น ตอนนี้นายเป็นถึงประธานกรรมการบริหารของยูนิโก้ แอร์ไลน์ จะตัดสินใจทำอะไรก็คงไม่ต้องถามใครให้เสียเวลา ถ้าฉันเป็นนาย นี่คือจุดสูงสุดในชีวิตแล้วนะเพื่อน”

                “ไม่เสมอไป...”

                ปรีชา หรือ ปิเอโร่ ที่ลอวเรนซ์เรียกจนติดปากตั้งแต่สมัยเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยฮาวาร์ดมาด้วยกันมองเจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าเหลือบประกายมรกตดูเจิดจ้าราวสีท้องฟ้าอันสดใสอย่างค้นคิด ชายหนุ่มผิวพรรณสะอาดสะอ้านดูดีแต่ความสูงในระดับชาวเอเชียขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่เข้าใจความหมายของเพื่อน

                “บางครั้งการที่เราขึ้นมาอยู่ในจุดที่คิดว่าสูงที่สุดอาจเป็นที่ ๆ เหน็บหนาวมากที่สุดในโลก ฉันก็ภูมิใจที่ทำในสิ่งที่ครอบครัวสร้างมันมาเพื่อฉันได้ แต่หากสิ่งที่ได้มาแลกกับการต้องสูญเสียอะไรไป...ฉันก็ยังไม่แน่ใจว่ามันจะมีความหมายสำหรับฉัน”

                “กลับมาคราวนี้นายแปลกไปนะ ดูเคร่งเครียดชอบกล ถึงปกตินายจะเป็นคนจริงจังกับทุกเรื่องก็เถอะ อย่าซีเรียสนักเลย ถ้ายังไม่อยากกลับฟลอเรนซ์ จะพักอยู่ที่นี่หลายวันก็ได้เพราะนี่ก็บ้านนาย นายเป็นเจ้าของ เซลิโน่ รีสอร์ท แอนด์ เรสสิเดนท์ อยู่แล้ว แต่คืนนี้อย่าเพิ่งรีบเข้านอน ฉันจะชวนนายไปฟังดนตรีคลาสสิคที่ห้องอาหารริมทะเลข้างล่าง นายจะได้ผ่อนคลายตัวเองลง ไม่เคร่งเครียดทั้งที่ก็มาพักผ่อนแบบนี้ไงเพื่อน”

                “ดนตรีคลาสสิค...”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha