ทัณฑ์เสน่หามาเฟีย

โดย: อักษรามณี



ตอนที่ 12 : เผยโฉมหน้าของซาตาน (3)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

          เสียงเย็นเยือกดังขึ้นพร้อมร่างสูงใหญ่ก้าวมายืนพิงข้างรถของเขามองดูหญิงสาวซึ่งนั่งนิ่งบนทรายนุ่มโดยไม่ยอมให้ความช่วยเหลือหนำซ้ำยังเหยียดรอยปากหยักราวสมเพชกับภาพที่ร่างบางกำลังปลดสายรัดรองเท้าส้นสูงและดึงมันทิ้งไปอย่างทุลักทุเล มัสมินดูราวผู้หญิงหมดสิ้นหนทางเมื่อร่างบางในชุดราตรีคล้ายคนหมดแรงนิ่งอยู่กับที่แทบไม่อยากลุกไปไหน เธอหันไปมองใบหน้าคมคายของคนแล้งน้ำใจที่ก็ยังทนยืนดูอยู่ได้ไม่คิดจะช่วยเหลือใด ๆ ทั้งสิ้น เขาไม่เคยรักเธอเลยหรืออย่างไร คิดแล้วน้ำตาแห่งความน้อยใจก็พาลไหลออกมา

            “ให้ฉันกลับที่พักเถอะค่ะ ริค ...ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับคุณ”

            “ใช่สิ มิวซีอา!...ในเมื่อคุณได้เงินจากพ่อของผมไปจนอิ่มแล้ว คุณก็คงไม่อยากพูดอะไรอีก คงต้องสงบปากสงบคำไว้คอยตีหน้าซื่อหลอกเอาเงินจากผู้ชายหน้าโง่คนอื่นต่อไป คุณมันโสเภณีชัด ๆ! “

            หญิงสาวแทบหยุดลมหายใจของตัวเองเมื่อคนร่างใหญ่กระชากไหล่ทั้งสองของเธอฉุดลากร่างนั้นไปจนถึงที่น้ำกลิ้งมาบรรจบกับหาดทรายก่อนคลื่นสลายเป็นฟองฟ่อง

            “ริค!...ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะคะ ฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่าคุณเป็นเจ้าของเซลิโน่ ถ้าคุณไม่พอใจที่เห็นฉันอยู่ที่นี่ ฉันก็จะไปให้พ้นหน้าคุณเสียคืนนี้เลยก็ได้!

            “คุณคิดอะไรง่ายแบบนี้เสมอเลยสินะมิวซีอา! ผมเพิ่งรู้ว่าคุณชอบหากินง่าย ๆ ด้วยการใช้ตัวเองเข้าแลกไม่เคยกลัวว่าชื่อเสียงตัวเองจะป่นปี้ยังไง คุณขู่พ่อผมใช่มั้ยให้จ่ายคุณสิบล้านไม่อย่างนั้นจะไม่ยอมปล่อยผมกลับอิตาลี คุณแอบไปทำความตกลงกับพ่อผมคงเห็นว่าท่านเชื่อคนง่าย คุณยอมแลกทุกอย่างเพื่อเงินแม้แต่ใช้ความรักของคนอย่างผมเป็นเครื่องมือ คุณทำแบบนี้กับผู้ชายมาแล้วสักกี่คน เลว! จะให้ใช้คำว่าอะไรถึงจะเหมาะกับคนไร้ศักดิ์ศรีอย่างคุณ!

            “ไม่นะคะ...ลอวเรนซ์”

 มัสมินปล่อยน้ำตาให้ไหลพรากเมื่อได้ยินคำบริภาษจากเขาผิด ๆ จิอานนี่พูดกับเขาเช่นนั้นหรือ...ทำไมพ่อของเขาจึงโยนความผิดให้เธอรับไว้ทั้งหมดทั้งก็รู้อยู่แก่ใจ เธออาจผิดที่รับเงินจำนวนนั้นด้วยความจำเป็น หากแต่ใยผู้หยิบยื่นให้จึงทุบทำลายความดีของเธอไม่มีเหลือ และการแก้ตัวย่อมไม่ใช่ทางออกในเวลานี้ หญิงสาวรู้ดีว่าคำพูดผิดวิถีอาจทำให้ชีวิตย่อยยับในพริบตา

            “คุณหลอกเอาเงินจากพ่อผมตั้งสิบล้านทั้งที่คุณก็รู้ดี...” ชายหนุ่มดึงร่างระหงเข้าหาอกกว้างก่อนเค้นเสียงลอดไรฟันอยู่ชิดใบหูของหญิงสาว

            “ว่าคุณไม่ได้สูญเสียอะไรเลยนอกจากคำโกหกหลอกให้พ่อผมคิดว่าผมจะอยู่กับคุณไม่กลับฟลอเรนซ์ เขาตามผู้หญิงต่ำ ๆ อย่างคุณไม่ทัน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมไม่เคยได้ลิ้มลองคุณแม้แต่ครั้งเดียว!

            “แต่ทุกอย่างก็จบสิ้นไปแล้ว นุ่นแค่ต้องการให้คุณกลับไปอิตาลีเพื่อที่คุณจะได้ไปอยู่กับคนที่เหมาะสม”

            “เหลวไหล! ใครจะไปคิดว่านั่นเป็นความหวังดีจากผู้หญิงหิวเงินอย่างคุณที่รับเช็คสิบล้านไปแล้วยังจะมีหน้ามาบอกว่าให้ผมได้อยู่กับคนที่เหมาะสม คุณเอาเงินหายเข้ากลับเมฆไปทั้งที่ผมยังไม่ได้อะไรเป็นสิ่งแลกเปลี่ยนแม้แต่นิดเดียว ถ้าผมรู้สักนิดว่าคุณจะเล่นเกมกับคนอย่างผมแบบนี้ ผมก็จะได้ใช้ตัวคุณซะให้คุ้มกับเงินที่พ่อผมต้องเสียไป!

            “คุณอยากได้อะไรคะริค...ถ้าคุณอยากได้เงินคืนนุ่นจะหามันมาให้คุณ แต่อย่าทำกับนุ่นแบบนี้”

            “เมื่อก่อนผมคิดว่าจะถนอมคุณไว้ หลงงมงายคิดว่าคุณเป็นผู้หญิงบริสุทธิ์หวงศักดิ์ศรีของตัวเอง เงินมากมายขนาดนั้นอยากรู้นักว่าจะหามาใช้คืนได้ยังไงไหวถ้าไม่ไปเป็นอีตัวจับเศรษฐีหน้าโง่มาปอกลอก ผมไม่ต้องการเศษเงินนั่นหรอก แต่ที่ผมต้องการคือชีวิตของคุณ!

            “ริค!

            ลอวเรนซ์ไม่รอให้ร่างเล็กที่เขาตรึงไว้แนบแผ่นอกได้ร้องอุทรแม้สักแอะ ชายหนุ่มก้มหน้าลงไปหาใบหน้าหวานซึ่งดวงตาเบิกค้างอย่างตื่นตระหนกเมื่อได้รับจูบอันรุนแรงเป็นการลงทัณฑ์บทแรกจากคนตัวโต เธอยังจำรสลิ้นของเขาได้ก่อนหน้าว่ามันหวานหยาดหยดยิ่งกว่าน้ำผึ้งหลั่งรดชโลมใจ ลอวเรนซ์สอนการบดเคล้าริมฝีปากและซอกซอนชิวหาด้วยการจูบแบบฝรั่งเศสแต่ไม่เคยล่วงเกินให้เธอเจ็บช้ำน้ำใจ

หากแต่บัดนี้เขาเองกลับเป็นผู้ทำลายความฝันอันงดงามของเธอพินาศสิ้น มัสมินเจ็บระบมไปหมดบนริมฝีปากที่เขาเผลอตะบี้ตะบันขบเม้มอย่างไม่นึกสงสาร แม้นี่คือจูบแรกหลังเลิกร้างห่างกันหากแต่ช่างเจ็บปวดทรมานจนหญิงสาวต้องกรีดปลายเล็บลงบนคอของเขาเพื่อตอบโต้และดูเหมือนลอวเรนซ์จะรู้สึกเมื่อเขาถอนริมฝีปากหนาได้รูปและดึงมือบางไปกุมไว้ขณะดวงตาวาวโรจน์จ้องมองดูรอยเลือดจางบนเรียวปากอิ่มและรอยน้ำสีแดงเข้มบนปลายเล็บที่เหน็บลงบนคอของเขา

            “ริค...ปล่อยนุ่นไปเถอะค่ะ นุ่นสัญญาว่าจะเอาเงินมาชดใช้คืนให้คุณ...ทุกบาท”

            เสียงนั้นสั่นสะท้านเหมือนร่างบางที่กำลังสั่นระริก เธอทำผิดพลาดครั้งใหญ่เสียแล้วมัสมิน เธอไม่น่ารับเงินก้อนนั้นจากจิอานนี่เพื่อที่จะพบกับผลลัพธ์อันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ลอวเรนซ์อาจเคยเป็นเทพบุตร ทว่าในวินาทีนี้เขากลับกลายเป็นมัจจุราชที่กำลังสูบวิญญาณของเธอชดใช้ให้ความผิดหวังของตัวเองอย่างน่าครั่นคร้ามเป็นที่สุด

            “คุณไม่ต้องหาเงินมาใช้คืนผมหรอก มิวซีอา...” 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha