ทัณฑ์เสน่หามาเฟีย

โดย: อักษรามณี



ตอนที่ 13 : เผยโฉมหน้าของซาตาน (4)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

          รอยยิ้มเหยียดกระตุกบนเรียวปากหยักของใบหน้าหล่อเหลาที่เป็นสีเข้มขึ้นยามอารมณ์ทะลักถึงจุดเดือด

            “ผมจะให้โอกาสคุณตัดสินใจ เลือก...ว่าจะเป็นนางบำเรอจนผมเบื่อแล้วค่อยเฉดหัวคุณทิ้ง หรือจะให้ครอบครัวคุณเดือดร้อนเพราะผมจะเอาเรื่องคุณทางกฎหมายฐานหลอกลวงเอาเงินจากพ่อของผม!

            “ฉันจะทำแบบนั้นได้ยังไง ฉันไม่ใช่โสเภณีเร่ขายตัวอย่างที่คุณเข้าใจ และฉันก็ไม่ได้คิดหาผลประโยชน์บนความเจ็บช้ำของใครด้วย...โอ๊ย!

            มัสมินร้องเสียงหลงเมื่อเขาออกแรงบิดข้อมือเรียวจนกระดูกแทบป่นเป็นผงไปเดี๋ยวนั้น...เขาหาใช่ลอวเรนซ์คนเดิมที่มีแต่ความนุ่มนวลอ่อนหวานฉาบความเป็นสุภาพบุรุษในวิญญาณดวงนั้นไม่ คนถูกทำร้ายคู้ตัวและร้องไห้เหมือนเด็กถูกผู้ใหญ่ลงโทษ

            “เวลาที่เรารู้จักกัน รักกันมันไม่มีความหมายอะไรกับคุณเลยสักนิด แต่เวลาแค่นั้นก็ยังน้อยไปที่คุณรู้จักผมได้แค่ด้านเดียว ด้านที่รักคุณ หลงคุณ อยากได้คุณมาเป็นคู่ชีวิตเหมือนพ่อของผมที่มีผู้หญิงไทยอย่างแม่ผมเป็นคู่คิด แต่คราวนี้ล่ะ มัสมิน...คุณจะได้รู้จักอีกด้านหนึ่งของผม อีกด้านหนึ่งที่เกลียดการโกหก ปลิ้นปล้อน เล่นละครและสร้างเรื่องอย่างที่คุณทำ”

            “ฉันขอเวลาค่ะริค...ฉันขอเวลา  แล้วฉันจะ...”

            “หมดเวลาของคุณแล้ว มิวซีอา! ผมให้คุณตัดสินใจแค่คืนพรุ่งนี้สามทุ่ม คุณมีสองทางเลือกเท่านั้นว่าจะเอาตัวมาชดใช้เงินที่หลอกเอาจากพ่อของผมไป หรืออยากให้ทางบ้านคุณเดือดร้อนอย่างที่คุณคาดไม่ถึง อย่าคิดว่าคนอื่นจะโง่กว่าคุณเสมอไปและอย่าลืมว่าผมเป็นใคร ผมก็สร้างเรื่องยัดคุณเข้าคุกได้เหมือนที่คุณทำกับพ่อผมเหมือนกัน!

            “ฉันจะไม่เป็นผู้หญิงของคุณ!  มัสมินโต้เสียงดังและมันมีพลังมากพอจะสะเทือนความรู้สึกของคนที่ใช้กำลังตรึงเธอไว้แน่น หญิงสาวกัดฟันและคิดอย่างเดียวว่าเธอไม่มีวันพ่ายแพ้ต่ออำนาจคุกคามของลอวเรนซ์ไม่ว่าเขาจะเป็นซาตานมาจากโลกไหนก็ตาม

            “ฉันจะไม่อธิบายอะไรให้คุณฟัง ฉันเกลียดคุณที่สุดเลย ริค! คุณอย่าคิดว่าจะเอาเงินของคุณมาข่มขู่ชีวิตของฉันได้ อิสระของฉันอยู่ที่ตัวฉัน ไม่แน่หรอก...ฉันอาจจะเลือกทางตายถึงแม้คุณจะเป็นผู้ชายคนสุดท้ายในโลกนี้!

            “คุณมันโสเภณีชัด ๆ !

            “โอ๊ย!

            ชายหนุ่มบันดาลโทสะแรงจนหลงลืมตัวสลัดร่างแน่งน้อยลงไปนั่งก้นจ้ำเบ้าบนฟองคลื่นที่แตกกระจายเหนือพื้นทรายหยาบ ชุดราตรีบนร่างนั้นเปียกปอนไม่มีดี ทว่าเนียนเนื้อขาวชมพูกลับอวดตัวโผล่พ้นชุดงามสั่นไหวสายตาคู่คมที่เจ้าของร่างสูงใหญ่อยากจะล้มตัวลงไปร่วมรักเพื่อเป็นการลงทัณฑ์ความโอหังของหญิงสาวเสียให้รู้แล้วรู้รอด

ลอวเรนซ์ยังคงแล้งน้ำใจที่ยังทนยืนดูร่างเล็กอยู่ได้ขณะเธอหยัดกายนั่งหลังตรง มัสมินถอนฝ่ามือทั้งสองขึ้นมาจากพื้นทรายใต้ฟองคลื่นแต่แล้วหัวใจดวงนั้นต้องกระตุกวูบเมื่อบนฝ่ามือข้างหนึ่งเต็มไปด้วยรอยกรีดลึกจากเศษแก้วใต้ท้องของละอองคลื่นที่เธอมองไม่เห็น เป็นมือข้างที่ใช้จับคอร์ทบนสายของไวโอลินและมัสมินถึงกับลมจับเมื่อธารเลือดแดงสดไหลออกมาจากรอบบาดแผลแทนที่หยาดน้ำบนฝ่ามือ

            ลอวเรนซ์เหยียดมุมปากไม่อยากแม้แต่จะคิดสงสารแม้จะเห็นร่างนั้นฟุบลงกับผืนทรายท่ามกลางคลื่นเล็กเล่นล้อมากระทบตัว ล้มแค่นี้ทำมารยาเป็นลมต่อหน้าเขาเสียอย่างนั้น ชายหนุ่มทำท่าจะหันหลังกลับทว่าสำนึกซึ่งซ่อนตัวลึกจากความหยาบร้ายกลับเตือนเขาเป็นครั้งแรกว่าจะปล่อยให้เธอตายไปเสียหรืออย่างไร

            “มิวซีอา!...เลิกดัดจริตมารยาซะที ผมจะพาคุณไปส่งที่พัก”

            ร่างสูงกำยำทำเสียงกระด้างใส่ อยากรู้นักถ้าปล่อยให้นอนอยู่ตรงนี้จะรู้สึกเช่นไรหากเขาไม่ช่วยเธอจริง ๆ

            “ผมบอกให้คุณลุกขึ้นไง!...มิว...”  คำพูดของเขาขาดหายไปเสียเฉย ๆ เมื่อต้องผงะทันทีที่ดึงข้อมือหญิงสาวซึ่งยังนอนแน่นิ่งขึ้นมา นี่เขาผลักมัสมินล้มแรงจนไม่รู้เลยว่าเธอได้บาดแผลเต็มฝ่ามือไปแล้วเมื่อครู่ ลอวเรนซ์ใช้กำลังเพียงน้อยพลิกร่างที่นอนหน้าคว่ำขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนก่อนจะหลงลืมความชิงชังไปชั่วขณะที่ไล้ปลายนิ้วปัดเม็ดทรายและลูบรอยน้ำเค็มออกจากใบหน้าซึ่งก็ยังงดงามอยู่เสมอสำหรับเขา

            หนุ่มลูกครึ่งไทย ฝรั่งเศส อิตาเลี่ยนต้องสะกดกลั้นความปรารถนาที่กำลังไหลบ่าออกมาอีกครั้งตั้งแต่มัสมินห่างหายไปจากชีวิตของเขาและทำเช่นไรก็ลืมได้ยากเย็นอยู่เช่นนั้น ทว่าความเกลียดแรงทำให้เขาไล่ล่าเธอยิ่งกว่าสัตว์ป่ากระหายเนื้อ ถ้าเธอไม่โลเลใจง่าย ถ้าเธอไม่คิดเอาแต่ได้จากผลประโยชน์มหาศาลในตัวเขา มัสมินคือหนึ่งหญิงในดวงใจซึ่งเขาไม่มีวันทอดทิ้งไปได้เยี่ยงเธอทำ

            “มิวซีอา...” ลอวเรนซ์ลอวเรนซ์เผลอครางชื่อนั้นขึ้นมาท่ามกลางเสียงกระซิบจากสายลมและเกลียวคลื่นในแสงจันทร์เต็มดวงอาบไล้ลงบนเนินผิวผ่องผุดของทรวงอกอวบอิ่มใต้ชุดราตรีเปียกชุ่มยามกระเพื่อมไหวขึ้นลง หากแต่ในทันใดที่กายเล็กเริ่มขยับเมื่อเวลาผ่านไปชั่วครู่ชายหนุ่มกลับพบว่าเขากำลังโอบกอดร่างบางไว้เกือบแนบแน่น


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha