ทัณฑ์เสน่หามาเฟีย

โดย: อักษรามณี



ตอนที่ 14 : เผยโฉมหน้าของซาตาน (5)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

          “มารยา!” เขาเริ่มกราดเกรี้ยวขึ้นมาอีกหนก่อนจะผละออกจากร่างอรชรปล่อยให้มัสมินซึ่งเริ่มรู้สึกตัวนอนมึนงงตามเนื้อตัวเกรอะกรังเม็ดทรายและคราบน้ำเค็ม เธอเจ็บไปหมดบนฝ่ามือขณะหยัดกายขึ้นนั่งและเงยหน้ามองคนใจดำที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าอย่างไร้ความปราณี หญิงสาวเตือนตัวเองว่าอย่าได้ร้องขอความเมตตาจากคนที่กำลังจะฆ่าเธอให้ตายด้วยประกายตาเชือดเฉือน

            “ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ มิวซีอา! อย่าคิดว่าผมอยากจะช่วยคุณกะอีแค่แกล้งเป็นลมต่อหน้าผมแบบนี้!

            “อย่ามาออกคำสั่งกับฉัน ฉันไม่อยากไปไหนกับคุณทั้งนั้น เกลียดฉันนักก็ปล่อยให้ฉันตายอยู่ตรงนี้ แต่ฉันจะไม่ยอมรับข้อเสนอของคุณ ฉันจะไม่เป็นนางบำเรอของคุณ ไม่มีวัน!

            “อยากลองดีกับผมก็เอาสิ มิวซีอา! พรุ่งนี้คุณต้องซมซานมาหาผม ต้องกลับมาร้องขอรับข้อเสนอเป็นนางบำเรอของริคาร์ดิโอ มาร์โค ลอวเรนซ์ คนที่กำชีวิตคุณเอาไว้แล้ว...ทั้งชีวิต!

            พอเริ่มรู้สึกตัวว่าตั้งสติได้มัสมินก็ถูกร่างหนาดึงเธอกลับไปที่รถอีกครั้ง หญิงสาวกุมมือข้างที่เจ็บไว้แน่น น้ำตาเจ้ากรรมก็คอยแต่จะไหลออกมาไม่หยุด ทำไมลอวเรนซ์ถึงได้โหดร้ายปานนี้ เธอมองเห็นแต่นัยน์ตาสีฟ้ามรกตอันเข้มเครียดและใบหน้าบูดบึ้งบนร่างใหญ่สีแทนของเทพบุตรหัวใจซาตาน

            “ฉันจะกลับที่พักของฉันเอง คุณไม่ต้อง...”

            “อยากกลับไปสภาพทุเรศทุรังแบบนี้รึไง หรืออยากให้ไอ้หื่นที่เปลี่ยวแถวนี้ฉุด เข้าไปในรถ! ผมจะพาไปส่งที่พักของคุณเอง”

            ชายหนุ่มออกคำสั่งก่อนเปิดประตูรถสปอร์ตเพื่อดึงร่างเล็กกลับเข้าไปนั่งที่เบาะข้างคนขับโดยไม่นึกสนใจว่าสภาพเนื้อตัวเปียกปอนและชุดราตรีชุ่มน้ำเค็มเปรอะเม็ดทรายของมัสมินจะทำให้รถคันหรูแพงระยับหมองลงแต่อย่างใด ลอวเรนซ์กลับเข้าไปนั่งหลังพวงมาลัยก่อนสตาร์ทเครื่องยนต์ก็อดไม่ได้ที่จะหันมองคนข้าง ๆ อีกครั้ง

มัสมินไม่ยอมหันมามองเขาแม้แต่น้อย ได้แต่กอดกระเป๋าใส่เครื่องดนตรีของเธอเอาไว้โดยนึกไปไม่ถึงว่าท่าทีหยิ่งผยองของเธอรบกวนความรู้สึกของอีกฝ่ายมากเพียงไหน เขาเกลียดท่าทีแบบนี้ชะมัด!...ไม่เคยมีใครแสดงความท้าทายเจ้าของ ยูนิโก้ แอร์ไลน์ เหมือนมัสมิน เธอไม่ได้แค่ทำให้เขาโกรธแต่ยังฉุดความว้าวุ่นในส่วนลึกขึ้นมายามได้อยู่ใกล้ชิดผู้หญิงที่เขาตั้งใจจะเกลียดเธออีกครา

            “ส่งฉันตรงนี้ก็ได้ค่ะ....ขอบคุณ” มัสมินไม่ลืมที่จะกล่าวกับลอวเรนซ์อย่างสั้น ๆ ห้วน ๆ เมื่อเขาพารถสปอร์ตสีน้ำเงินคันงามเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าอพาร์ตเม้นท์ซึ่งอยู่ในมุมอันสงบของตัวเมืองที่ยังไม่รู้จักหลับใหลยามค่ำคืน หากแต่ก่อนที่เธอจะเปิดประตูรถออกไปมือบางกลับถูกรั้งไว้จากผู้อยู่หลังพวงมาลัยรถ

            “ผมจะไปส่งคุณที่ห้อง มิวซีอา!


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


มาเร็วค่ะๆ อยากๆๆๆอ่านนนนแล้วววว
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha