ทัณฑ์เสน่หามาเฟีย

โดย: อักษรามณี



ตอนที่ 22 : ทัณฑ์รักมิอาจลืม (3)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 ชายหนุ่มอาจยังลังเลแต่ก็แน่ใจอะไรบางอย่างว่าสายใยที่ยังร้อยรัดผูกพันใช่จะตัดให้ขาดได้ง่าย แต่แล้วเมื่ออีกความรู้สึกกระตุ้นเตือนว่าอย่าได้เผลอไผล มัสมิน ก็เป็นแค่หญิงร่านรักและอาจไม่เคยว่างเว้นจากผู้ชาย หุ้นส่วนใหญ่ของเซลิโน่จึงหลงลืมบดจูบหนักจนผู้บิดเร่าอยู่ใต้ร่างสะดุ้งสุดตัวด้วยความเจ็บปวด

“ริค...หยุดซะทีเถอะค่ะ...หยุดซะทีเถอะ”

เธอจะทำอะไรได้มากกว่านี้นอกจากวอนขออย่างสิ้นหวังเมื่อมิอาจตอบโต้เขาได้ดังคิด ลอวเรนซ์ตัวโตกว่าเธอมากหนำซ้ำเขายังปิดช่องทางหลีกหนีด้วยการตรึงข้อมือทั้งสองของเธอไว้เหนือศีรษะและร่างเล็กแทบเขยื้อนไม่ได้เพราะถูกเขาทับทาบจนแผ่นหลังแนบติดพื้นทราย เหนือกายสาวสะพรั่งเต็มไปด้วยความผ่าวร้อนราดรดไม่ต่างจากเนยแข็งกำลังถูกหลอมละลาย

“ทำไมต้องบอกให้ผมหยุด มิวซีอา คุณชอบเรื่องสนุกแบบนี้ไม่ใช่หรือ ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าผมจะสู้ผู้ชายที่คุณเคยผ่านมาได้หรือเปล่า”

น้ำเสียงเยาะหยันและประกายตาแปรเปลี่ยนจากความชิงชังเป็นปรารถนาเหมือนดาบคมทะลวงความรักของหญิงสาวแหลกราญไม่มีชิ้นดี ตอนนี้เธอก็ไม่ต่างจากโสเภณีที่เขาพยายามยัดเยียดความเป็นหญิงร่านรักยิ่งกว่าตราบาปประทับลงบนความเป็นเธอ

หากลอวเรนซ์จะรู้สักนิดว่าคนที่เขาใช้กำลังขืนใจไม่เคยแม้แต่จะอวดความสาวให้ใครได้เห็น หากเขาจะรู้สักนิดว่าที่เธอสั่นสะท้านไปทั่วสรรพางค์กายก็ด้วยพรั่นใจต่อสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นซึ่งเธอไม่เคยพานพบมันมาก่อนในชีวิต เนิ่นนานที่ชายหนุ่มลากไล้ริมฝีปากไปทั่วใบหน้าแสนหวานโดยผ่อนจากความรุนแรงดั่งพายุคุ้มคลั่งเป็นเบาบางดุจสายลมไหวบนปลายไม้ลู่เอน

“ริคคะ...”

 เสียงครวญหลุดออกมาจากใบหน้างามที่เริ่มโอนอ่อนผ่อนตามเขาตอนไหนไม่รู้ได้ ร่างอรชรสยิวซ่านยามเทพบุตรประทับจุมพิตทรงอำนาจและเสน่หาอันร้ายกาจตามแนวไรผม หน้าผากเกลี้ยงเกลาเรื่อยลงมาบนเปลือกตาบอบบางใต้คิ้วโก่งผ่านจมูกโด่งเล็กจนถึงคางมน

 ลอวเรนซ์อยากเก็บกลืนความสวยแสนสอางค์นี้ไว้ทั้งหมด แม้ความเกลียดชังทะลักล้นออกมามากเท่าใด หากทว่าความรักที่ยังเร้นกายในหลืบลับที่สุดกลับค่อยเผยตัวตนผ่านความมืดสำแดงออกมาเป็นความปรารถนาที่เขาหมดทางจะหยุดยั้ง

เมื่อสายลมลู่ไล้ปลายไม้เฉกเดียวกันกับหัวใจสองดวงที่กำลังเปิดเผยต่อกันในยามอารมณ์ร่วมสอดประสานทะยานขึ้นที่สูง ลอวเรนซ์คลายมือเสมือนคีมเหล็กที่ตรึงข้อมือบางให้เป็นอิสระเมื่อปลายลิ้นร้อนลากผ่าลำคอระหงลงมาจรดไหปลาร้า

เขาอยากสัมผัสผิวอ่อนนุ่มทุกสัดส่วนที่อยู่ใต้ความแข็งแกร่งกำยำ และมัสมินก็หาได้ต่างกัน แขนทั้งสองข้างที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระกลับโอบรอบลำคอและแผ่นหลังกว้างราวกับตัวเธอก็มิอาจหยุดยั้งตัวเองได้อีกต่อไป

เธอยังรักเขามากเหลือเกิน....ลอวเรนซ์

เพียงเสี้ยวเวลาที่รำลึกถึงความรู้สึกอันแท้จริงในหัวใจ น้ำหยดน้อยก็ร่นไหลลงมาทางหางตา เธอมิอาจหลีกเลี่ยงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นได้แล้ว เมื่อเขาบริภาษว่าเธอเป็นหญิงหลายใจ ที่สุดแล้วเธอก็จะขอชดใช้ความผิดพลาดที่ผ่านมาแล้วด้วยการยินยอมโดยดุษฎี

“มิวซีอา...ผมรู้ว่าคุณไม่เคยเสียใจ ถ้ามันจะเกิดขึ้นอีกครั้งกับตัวคุณ”

“คุณไม่รู้หรอกค่ะริค มันไม่เคยเกิดขึ้นกับฉัน...เลยแม้แต่ครั้งเดียว”

มัสมินถอนหายใจเฮือกเมื่อชายหนุ่มหยัดร่างกายใหญ่โตขึ้นดึงเสื้อยืดให้พ้นไปจากอกแกร่งแน่นด้วยมัดกล้ามและหน้าท้องเป็นลอนก่อนจะปัดสาบเสื้อของหญิงสาวจนแยกจากกันกว้างและปลดบราเซียบอบบางอย่างเร่งเร้า ลอวเรนซ์ดูจะไม่สนใจคำพูดของเธอซึ่งเป็นได้แค่คำแก้ตัวของผู้หญิงใจง่าย ซาตานผู้เย็นชาทาบร่างลงมาอีกครั้งและคราวนี้ต่างสัมผัสแนบชิดกว่าคราใดเมื่อเนื้อหนังสนิทกันราวเป็นเนื้อเดียว

“ก็แค่สนุก มิวซีอา...ผมเข้าใจว่าคุณก็ไม่อยากมีอะไรผูกพันกับผู้ชายคนไหนที่เคยผ่านมา”

“ค่ะ...ริค คุณรู้มั้ยคะว่าอะไรเจ็บปวดที่สุด ความผูกพันยังไงล่ะคะ เราต่างอยู่ในโลกที่โหดร้าย สร้างให้คนสองคนผูกพัน รักกัน แล้วโลก...ก็พรากความผูกพันที่มีต่อกันไปตลอดกาล”

เจ้าของวาจาที่กลั่นออกมาจากความบอบช้ำหลับตาลงและปลดปล่อยตัวเองให้ล่องลอยในกระแสธารอันปั่นป่วนของคลื่นแห่งกามรส ยินยอมให้เขาลิ้มลอง โลมไล้และลูบเลื่อนไปทุกอณูที่กำลังเต้นระริกสะท้านสั่นรับความวาบหวามยามเขาฉกชิมดื่มกินความหวานหอม

 ร่างแน่งน้อยที่ดูเหมือนจะบอบบางทำเอาหนุ่มอิตาเลี่ยนตะลึงลานเมื่อเนินทรวงสล้างอวดความอิ่มอวบของสองเต้าอยู่ตรงหน้า มัสมินล่องลอยดังพรายฟองบนหาดทรายยามมือสากระคายลูบไล้ลงบนปลายถัน เขากำลังยั่วยุให้เธอตอบสนองและดูเหมือนจะได้ผลเมื่อนิ้วทั้งห้าเริ่มคลึงเคล้นความงามหนั่นแน่นของนวลเนื้อกลึงกลม

“มิวซีอา...คุณชอบแบบนี้ใช่มั้ย”

ลอวเรนซ์กระซิบถามเสียงแหบกระเส่า

“โอ...ริคคะ...พอเถอะค่ะ...พอเถอะ” 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha