ทัณฑ์เสน่หามาเฟีย

โดย: อักษรามณี



ตอนที่ 23 : ทัณฑ์รักมิอาจลืม (4)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

มัสมินบิดกายเมื่อปลายลิ้นของชายหนุ่มทำหน้าที่ดุนดันอัญมณีสีแดงเข้มราวกระหายอยากมาเนิ่นนานไมเคยพานพบ เรือนร่างทรงพลังนั้นเล่าก็คอยเร่งเร้าให้เธอตอบสนอง หญิงสาวลืมอายแอ่นกายขึ้นรับความแรงร้อนไม่ยอมให้เขาต้องไขว่คว้าอยู่ข้างเดียว

“พระเจ้า...คุณสวยมาก มิวซีอา...คุณผ่านใครมาแล้วบ้าง ทำไมมันถึงยังสวยงามแบบนี้”

เสียงทุ้มนุ่มคล้ายรำพึงกับตัวเองแม้คลายความดุดันลงมากแล้วหากก็ทำให้ผู้ฟังปวดร้าวทุกครั้งที่คิดว่าเขาเห็นเธอเป็นแค่ดอกไม้ชายป่า หาง่าย เด็ดง่าย ดอมดมแล้วทิ้งไปไม่มีคุณค่าน่าเก็บไว้ยามหมดเยื่อใยต่อกัน เมื่อเมฆทะมึนเคลื่อนผ่านจันทร์เสี้ยวไป

 แสงนวลเพียงน้อยจึงสาดส่องลงมาใหม่อาบร่างชายหญิงซึ่งยังคงกอดก่ายใต้เรือนพุ่มไม้บนพื้นทรายละมุน มันมินเร่าร้อนดังไฟเผาเมื่อเจ้าของใบหน้าหล่อเหลายังไม่ยอมคืนคายเม็ดอัญมณีออกจากริมฝีปากที่ยังครอบครองทั้งเม้มขบราวยังนึกเสียดายในรสหวานล้ำขณะมือข้างหนึ่งเลื่อนต่ำลงไปเรื่อย ๆ ถึงเอวคอดและรอยโค้งของสะโพกผายก่อนล้วงลึกลงไปใต้ขอบผ้ายืดของกางเกงเนื้อสแปนเด็กซ์ซึ่งยังปกปิดพื้นที่แสนงดงามและที่แห่งนั้น

เขาได้หยั่งปลายนิ้วลึกลงไปแม้เข้าใจว่าจะเป็นดินแดนสุดท้ายที่เขาจะไปถึง ความกระดากอายเสียดแทงขึ้นมาในความรู้สึกของหญิงสาวเสียในวินาทีนั้น เธอกดปลายเล็บลงบนบ่าของเขาและกระซิบเสียงเบา

“ริคคะ...ทำไมเราไม่คุยกันก่อนล่ะคะ...อืม...นุ่นอยากให้เราทำความตกลงกันมากกว่านี้”

หญิงสาวแย้งเสียงสั่นเหมือนหัวใจของเธอที่เริ่มหวั่นไหวเมื่อปลายนิ้วของผู้กุมอำนาจเหนือร่างเล็กถือสิทธิ์ลอดผ่านอันเดอร์แวร์ภายใต้เลคกิ้งและเริ่มสำรวจข้างในราวต้องการดับความสงสัยยามหลุดเข้าสู่แดนลี้ลับ

ตกลงหรือ...โอ...คุณอยากจะตกลงอะไรกับผม ถ้าคิดว่าจะถ่วงเวลามันจะไม่สายมากไปหน่อยหรือที่รัก เพราะจะให้ผมหยุดตัวเองตอนนี้คงไม่ทันแล้ว มิวซีอา

            ชายหนุ่มผงกศีรษะขึ้นมองแววตาวิงวอนของหญิงสาวกระทั่งเธอยื่นข้อเสนอต่อเขาบ้าง

“นุ่นอยากให้คุณรับปาก ว่าถ้านุ่นยอมทำทุกอย่างตามความต้องการของคุณแล้ว ได้โปรดอย่าให้ครอบครัวของนุ่นเข้ามารับรู้เรื่องนี้...แม้แต่คนเดียว”

แม้แต่นิ่ม...น้องสาวของเธอที่ลอวเรนซ์ไม่เคยรู้ว่าเธอเป็นโรคเลือดผิดปกติ ธาลัสซีเมีย หากปัทมารู้เรื่องอดสูที่เธอต้องเอาตัวเองมาชดใช้ให้กับผู้ชายแสนดีในสายตาของน้องสาวเพราะการตัดสินใจผิดพลาดอย่างมหันต์ หัวใจบอบบางดวงนั้นคงแตกสลายเป็นแน่แท้

“ริค! นุ่นเจ็บค่ะ”

มัสมินร้องเสียงพร่าเมื่อถูกมือหนารุกหนักทันทีที่เธอให้ข้อเสนอซึ่งก็ไม่รู้ว่าจี้เข้าจุดเจ็บของหนุ่มอิตาเลี่ยนหรืออย่างไรทั้งแววตาของเขาก็เปลี่ยนไปเป็นกร้าวดุ

“คุณชอบทำอะไรแบบไม่ให้ใครรู้แบบนี้เสมอหรือ มิวซีอา! ตอนคุณเอาเงินไปคุณก็นัดพบกับพ่อผมอย่างลับ ๆ พอทีเวลาแบบนี้ก็ไม่อยากให้ที่บ้านรู้เรื่อง ใช่สิใครมันจะอยากให้คนอื่นรู้ว่าอาชีพที่แท้จริงของคุณคือเอาตัวเข้าแลกกับเงิน!

หญิงสาวอ้าปากค้างเมือร่างสูงดึงเล็กกิ้งพร้อมอันเดอร์แวร์พรืดเดียวลงไปอยู่ที่ปลายเท้าของเธอจนหมด คราวนี้แขนเรียวที่โอบรอบลำคอและหลังของเขาสลัดออกเพื่อที่ร่างเล็กใช้ยันหน้าอกแข็งแกร่งไว้เมื่อรู้สึกถึงการคุกคามรุนแรงกำลังจะอุบัติอีกหน

“ริคคะ...ฉันไม่ได้มีเจตนาอย่างที่คุณคิดนะคะ! ถ้าฉันจะต้องเป็นผู้หญิงชั่วคราวของคุณ ฉันก็ไม่อยากให้ใครที่บ้านต้องมาแบกรับปัญหาพร้อม ๆ กับฉัน”

“นั่นมันปัญหาของคุณ มิวซีอา! ผู้หญิงขายตัวไม่มีใครคิดแบบนี้หรอก”

ลอวเรนซ์เลื่อนใบหน้าขึ้นมาชิดริมฝีปากสั่นระริกอีกหน มัสมินไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาจึงเกรี้ยวกราดขึ้นมาอีก ทว่าคราวนี้ท่าทีนั้นไม่หลงเหลือความนุ่มนวลเมื่อเขาเลื่อนมือลงไปปลดซิปกางเกงขณะบังคับร่างที่อ่อนโหยระทดระทวยเบื้องล่างรับจูบหน่วงหนักอีกครั้งด้วยความป่าเถื่อนจนหญิงสาวเหนื่อยหอบหายใจแทบไม่ทันกว่าเขาจะถอนริมฝีปากออกไปได้

“ปัญหาของพวกผู้หญิงขายตัวมีแค่เรื่องเดียว ทำยังไงถึงจะได้เงิน และได้เงินเท่าไหร่ถึงจะพอกับที่ตั้งเป้าไว้ หรือคุณไม่คิดแบบนั้น”

“หยุดดูถูกนุ่นเสียทีเถอะค่ะ! นุ่นถือว่านุ่นชดใช้ให้กับความผิดหวังของคุณในครั้งก่อน มันเป็นความยินดีของผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่มีค่าในสายตาคุณอีกแล้ว ไม่มีเรื่องเงินมาเกี่ยวข้อง”

“ได้! มิวซีอา อย่าได้ปฏิเสธตัวเองกลางคัน ถ้านั่น...เป็นความยินดีของคุณ!

“ริค! ได้โปรด..”  


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha