ทัณฑ์เสน่หามาเฟีย

โดย: อักษรามณี



ตอนที่ 24 : บทที่ ๕ ค่าตอบแทนของความรัก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

บทที่ ๕ ค่าตอบแทนของความรัก

 

            “นุ่นยังไม่มาอีกหรือคะ...พี่นุสบา”

พัชชุลีเอ่ยถามผู้จัดการห้องอาหารในทันทีที่มาถึงโรงแรมยามสนธยาโรยตัวโอบล้อมทั่วเซลิโน่

“ค่ะ...ก็เห็นบอกพี่ว่าจะลาสักสองสามวันค่ะคุณลี คุณลีไม่เจอนุ่นบ้างหรือคะ”

นุสบาถามกลับไปยังร่างระหงของสาวผมยาวเหยียดตรงดำขลับในชุดกระโปรงผ้าไหมสีนวลตา พัชชุลีส่ายหน้าไปมาก่อนตอบ

“ลีพักอยู่คนละแห่งกับนุ่นคะก็เลยไม่ได้พบกัน โทรไปหาก็ไม่รับสาย แต่เมื่อวานลีพบเขาเหมือนจะรีบร้อนไปไหนก็ไม่ทราบ”  หญิงสาวเปรยขึ้นเหมือนไม่ได้สนใจคำพูดของตัวเองทว่าผู้ฟังกลับมีสีหน้าแปลกเปลี่ยน นุสบาได้แต่เก็บงำสาเหตุที่ทำให้มัสมินต้องรีบร้อนออกไปก่อนยิ้มกลบเกลื่อนเพราะคิดว่าปัญหาภายในพัชชุลีอาจไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

“คุณลีสนิทกับคุณนุ่นไม่ใช่หรือคะ บางทีถ้าเธอมีปัญหาอาจปรึกษาคุณลีก็ได้”

“ไม่หรอกค่ะ”

พัชชุลียักไหล่และทำให้นุสบาเลิกคิ้วน้อย ๆ กับท่าทีซึ่งดูไม่ยี่หระนั้น

“ลีกับนุ่นเคยเป็นเพื่อนกันสมัยเรียนมหาวิทยาลัยก็จริง แต่เราก็ไม่ได้สนิทกันถึงขนาดจะคุยกันได้ทุกเรื่องหรอกนะคะ อืม...บางครั้งเขาออกจะเป็นคนเก็บกดด้วยซ้ำ”

“คะ...เก็บกด”

นุสบาทำหน้ากังขาแต่ไม่ทันที่พัชชุลีจะกล่าวว่ากระไรต่อสายตาคมคู่นั้นก็เห็นหลังไว ๆ ของใครคนหนึ่งผ่านไปทางด้านหน้าห้องอาหาร

“เอ้อ...ลีขอตัวสักครู่นะคะพี่นุสบา ขอไปทำธุระแป๊บนึงค่ะ” 

ว่าแล้วก็เดินอาด ๆ ออกไปทิ้งไว้ให้ผู้จัดการสาวนิ่งมองก่อนจะหันกลับไปสนใจความเรียบร้อยภายในห้องอาหารต่อ

พัชชุลีเดินห่างออกมาจากสถานที่แขกมารับประทานอาหารพลางชะเง้อมองตามทางเดินซึ่งตัดเลียบไปตามริมหาดกระทั่งเธอเห็นร่างสูงใหญ่ของใครคนหนึ่งในชุดเสื้อสเว็ตเตอร์คอเต่าผ้าแคชเมียร์และกางเกงเดนิมสีดำสวมรองเท้าหนังสีน้ำตาลเป็นมันเงาขณะกำลังยืนมองโคมทองเคลื่อนต่ำแตะเส้นที่ของฟ้าและน้ำทะเลบรรจบกันท่ามกลางแสงสีอำพันทาบทอ

”สวัสดีค่ะ...คุณลอวเรนซ์”

ร่างระหงก้าวเข้าไปหยุดใกล้ ๆ หลังจากรวบรวมกำลังใจทักทายหุ้นส่วนใหญ่ของเซลิโน่ พัชชุลีแทบกลั้นหายใจเมื่อใบหน้าหล่อเหลาคมคายของบุรุษรูปร่างทั้งสูงทั้งใหญ่หันมายังเธอซึ่งยืนยิ้มอยู่ก่อนแล้ว

“สวัสดีครับ...คุณ...”

“พัชชุลีค่ะ...เรียกลีเฉย ๆ ก็ได้ค่ะ คุณลอวเรนซ์”

ชายหนุ่มขับรอยยิ้มอบอุ่นยิ่งทำให้เจ้าของผิวสีแทนส่องประกายดูราวเทพบุตรจำแลงในยามเย็นย่ำสนธยา พัชชุลีใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ เธอเพิ่งเห็นบุรุษผู้ทรงอำนาจของเซลิโน่ชัดเจนก็วันนี้ แล้วเขาเล่าจะเห็นเธอบ้างหรือเปล่าในสายตา

“ครับ...มิสลี”

“คือ...ลีเห็นคุณลอวเรนซ์มายืนตรงนี้คนเดียวก็เลยแวะมาทักทาย แต่คุณคงจำลีไม่ได้กระมังคะ เพราะลีเล่นไวโอลินให้แขกฟังในห้องอาหาร”

ลอวเรนซ์ยิ้มกว้างอวดฟันขาวสะอาดให้เธออีกครั้ง และสิ่งที่ทำให้เธอเผลอไผลจ้องเขาโดยไม่รู้ตัวคือดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลทว่าสาดประกายเจิดจรัสสีเขียวมรกตใต้ปื้นคิ้วหนาและเรือนผมสีน้ำตาลเข้มเหลือบทองแดงบนใบหน้าคร้ามคม

“จำได้ครับ...ผมจำมิสลีได้เพราะคุณเล่นไวโอลินหลังจากมิวซี...เอ้อ...มัสมิน”

ชายหนุ่มเกือบจะหลุดเอ่ยชื่อที่เขาเรียกมัสมินจนติดปากตั้งแต่แรกเริ่มรู้จักกันหากก็ไม่มีอะไรที่ทำให้พัชชุลีทันได้จับสังเกตความผิดปกติ

“คุณลอวเรนซ์คงจะจำนุ่นได้คนเดียวสินะคะ เลยทำให้ลืมคนอื่นไปเลย ก็นุ่นน่ะเสน่ห์เขาแรง แขกที่นี่พากันติดใจเขาหลายคนเลยทีเดียว...ถึงขนาดอยากทำความรู้จักก็มีนะคะ”

ลอวเรนซ์เผลอขมวดคิ้วเมื่อพัชชุลีกล่าวถึงมัสมินด้วยถ้อยคำที่จุดความร้อนในความรู้สึกของเขา และท่าทีเช่นนั้นเองคู่สนทนาจึงแน่ใจว่าบุรุษตรงหน้าต้องมีอะไรพิเศษกับเพื่อนของเธอเป็นแน่แท้ เมื่อเป็นดังคิดหญิงสาวก็ไม่ลืมสำทับซ้ำลงไปอีกที

“นุ่นเขาเป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้วค่ะ คุณลอวเรนซ์ ลีรู้ดีค่ะเพราะลีสนิทกับเขา เขาค่อนข้างที่จะ...มีเสน่ห์ อืม...เรียกว่าหว่านเสน่ห์ก็ได้ค่ะ ก็เป็นธรรมดาของคนสวย เล่นดนตรีเก่ง แต่เสียก็ตรง...ชอบควงผู้ชายหลายคน ตายจริง...ขอโทษทีนะคะ ลีพูดอะไรมากไปก็ต้องขอโทษด้วยถ้ามันจะทำให้คุณลอวเรนซ์รำคาญหัวใจ”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha