ทัณฑ์เสน่หามาเฟีย

โดย: อักษรามณี



ตอนที่ 25 : ค่าตอบแทนของความรัก (2)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ไม่เป็นไรหรอกครับ มิสลีไม่ได้ทำให้ผมรำคาญอะไร แต่ว่าตอนนี้ผมคงต้องขอตัวก่อน คืนนี้คงไม่ได้ฟังเสียงไวโอลินของคุณ ขอบคุณมากครับมิสลีที่มาคุยเป็นเพื่อน”

“ค่ะ...คุณลอวเรนซ์”

พัชชุลียังคงยิ้มกว้างขณะมองตามร่างสูงที่ยิ้มให้เธอก่อนเดินจากไปในยามแสงสุดท้ายจากท้องฟ้าลาลับหาย หญิงสาวถอนใจออกมาและคิดว่าตัวเองช่างร้ายนักที่พยายามใส่ไฟเพื่อนที่รู้จักสนิทสนมกันอย่างมัสมิน แต่จะทำยังไงได้ก็ในเมื่อเธอรู้สึกชอบผู้ชายคนนี้ขึ้นมาเสียแล้ว ก็แค่ทำให้เขาหันมาสนใจเธอบ้างก็จะเป็นไรไป

“คุณลี”

พัชชุลีสะดุ้งเล็กน้อยเพราะมัวเหม่อลอยมองผู้ที่จากไปแล้ว เจ้าของเสียงทุ้มนุ่มเดินเข้ามาพอดีที่คนถูกเรียกหันกลับไป

“คุณคริสโทฟ”  รอยยิ้มอ่อนหวานระบายบนใบหน้าของหญิงสาวเมื่อเห็นว่าเขาไม่ใช่ใครแต่เป็น คริสโทฟ บลันท์ ชายวัยกลางคนเจ้าของธุรกิจส่งออกอัญมณีอันลือชื่อระดับประเทศของเยอรมัน

“ผมคิดว่าวันนี้จะไม่ได้พบกับนักไวโอลินสาวสวยของเซลิโน่ซะแล้ว”

“เอ...คุณคริสโทฟพูดเหมือนตั้งใจจะธุระอะไรกับลีนะคะ”

ชายชาวเยอรมันยิ้มกริ่มกับคำพูดของอีกฝ่าย พัชชุลีรู้ดีว่าผู้ชายที่มีประกายตาวิบวับผู้นี้ไม่ธรรมดา เขามีครอบครัวเป็นตัวตนแต่ยังชอบเก็บเบี้ยบ้ายรายทางอยู่เป็นนิสัย

“แหม...คุณลีนี่ช่างรู้ใจ ผมแค่ไม่เห็นคุณมัสมินมาเล่นไวโอลินก็เลยรู้สึกเหมือนขาดอะไรไป”

“พูดแบบนี้ลีน้อยใจนะคะ คุณคริสโทฟ...ว่าแต่อยากจะฝากอะไรถึงเพื่อนลีหรือเปล่าคะ เพราะตอนนี้นุ่นลางาน ลีก็ยังไม่ได้พบเขาเลย”

พัชชุลีแสร้งกระเง้ากระงอดทว่ากลับส่งสายตารู้ทันไปยังคู่สนทนา คริสโทฟล้วงหยิบนามบัตรในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตและส่งให้หญิงสาวด้วยรอยยิ้มซ่อนนัยแสนเจ้าเล่ห์

“ถ้าคุณลีพบคุณมัสมิน ผมก็แค่อยากรบกวนให้คุณติดต่อผมมาสักหน่อย ผมไม่รีบมากหรอกครับ เพราะยังต้องพักที่นี่เพื่อติดต่อลูกค้าในประเทศไทยเป็นเดือน หวังว่าคงไม่เป็นการรบกวนจนเกินไป”

“ไม่เลยค่ะ...ลียินดี” พัชชุลีซ่อนยิ้มในหน้าขณะกุมนามบัตรไว้ในมือและคิดว่าถ้าเธอได้เจอมัสมินก็จะไม่ทำให้นักธุรกิจชาวเยอรมันผู้นี้ผิดหวังแน่นอน

 

“เฮ้ริค...นั่นนายกำลังจะไปไหน เมื่อคืนก็ไม่นอนที่ห้องพัก หรือนายไปนอนที่บ้านพักตากอากาศอีกฝั่งของเกาะล่ะนี่”

ปรีชาเดินตามลอวเรนซ์มาจนถึงบริเวณลานจอดรถด้านหน้าโรงแรมขณะที่ชายหนุ่มกำลังจะก้าวขึ้นรถเบ็นซ์ สปอร์ตเปิดประทุนสีขาวเมื่อแสงเงินแสงทองเบื้องบนถูกดูดกลืนด้วยผืนกำมะหยี่สีนิลจนหมดสิ้น หนุ่มอิตาเลี่ยนเปิดประตูรถค้างเอาไว้และยักไหล่เบา ๆ พร้อมทั้งกล่าวว่า

“ใช่...ฉันแค่อยากเปลี่ยนบรรยากาศ นายคงไม่ว่าใช่มั้ยถ้าฉันไม่นอนที่นี่”

“จะไปว่าอะไร” ร่างสูงในชุดลำลองเดินเข้ามาหาหุ้นส่วนใหญ่ขณะเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงผ้าฝ้ายที่ใส่คู่กับเสื้อเชิ้ตขาวลายทางเรียบ ๆ

“แค่แปลกใจว่าทำไมจู่ ๆ นายเปลี่ยนใจไปนอนที่นั่น แล้วคืนนี้ไม่คิดจะอยู่ดริ้งค์กันที่บาร์ของโรงแรมหน่อยหรือ?”

ลอวเรนซ์นิ่งคิดชั่วครู่ เขาอยากจะรีบกลับไปที่บ้านพักตากอากาศตั้งแต่เมื่อเย็นหากไม่เผอิญพบลูกค้าคนสำคัญที่มาพักเซลิโน่ซึ่งเป็นคนทางฝั่งยุโรปพร้อม ๆ กับปรีชา หนุ่มอิตาเลี่ยนคิดถึงแต่ร่างนุ่มนิ่มที่เขาทิ้งเธอไว้กับ ดิมิทรี และ สเตฟาโน  บอดี้การ์ผู้ติดตามทั้งสองที่นั่นตั้งแต่ตอนเช้า อยากกลับไปกกกอดทั้งก็รู้สึกถึงแต่เรียวปากอิ่มหอมหวานบนใบหน้าแสนงามนั้น

“ไมล่ะ...วันนี้อยากกลับไปพักผ่อน ตั้งใจว่าอยากจะพัก ไม่นึกว่าจะพบแขกคนสำคัญจากยุโรปวันนี้”

“ตามใจนาย ฉันน่ะอะไรก็ได้ นี่คุณมัสมินที่เล่นไวโอลินให้แกฟังจนจบเพลงเมื่อคืนก่อนก็ลางาน เห็นว่าไม่สบาย เธอเล่นได้ดีมาก ไม่รู้เมื่อไหร่จะหาย มีแขกหลายคนเลยล่ะที่ติดใจการเล่นไวโอลินของเธอ”

“ขอให้ติดใจเรื่องฝีมืออย่างเดียวก็แล้วกัน”

“นายว่าอะไรนะ?”

“เปล่า...ฉันไปล่ะ ว่าง ๆ จะมานั่งดริ้งค์กับนาย”

ลอวเรนซ์รีบตัดบทก่อนจะก้าวขึ้นรถสปอร์ตเปิดประทุนเพื่อสตาร์ทเครื่องยนต์และพามันแล่นลับหายไปบนเส้นทางทอดยาวออกจากเซลิโน่


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha