ทัณฑ์เสน่หามาเฟีย

โดย: อักษรามณี



ตอนที่ 26 : ค่าตอบแทนของความรัก (3)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

          เวลาเพียงไม่นานรถเบ็นซ์สปอร์ตเปิดประทุนสีขาวสุดหรูก็พาเจ้าของยูนิโก้ แอร์ไลน์ และหุ้นส่วนใหญ่ของเซลิโน่มาถึงบ้านพักตากอากาศสไตล์โคโลเนียลริมทะเลซึ่งอยู่ห่างมาจากโรงแรมอีกฟากฝั่งของเกาะ

เมื่อรถเคลื่อนตัวเข้าไปจอดบริเวณหน้าบ้านอันเงียบสงบผู้อยู่หลังพวงมาลัยเห็นก็แต่เพียงดิมิทรี หนึ่งในสองบอดี้การ์ดคนสนิทก้าวเข้ามาคอยรับสิ่งของจากมือเจ้านายซึ่งเป็นกระเป๋าไวโอลินขณะลอวเรนซ์ก้าวลงมาจากรถพร้อมกับคำถามแรก

            “มิวซีอาอยู่ทีไหน...ดิมิทรี”

            “คุณมัสมินนั่งอยู่ที่ชายหาดด้านโน้นครับ คุณลอวเรนซ์”       

ดิมิทรีชี้นิ้วไปยังชายหาดซึ่งอยู่ไม่ไกลจากตัวบ้าน ลอวเรนซ์มองตามก่อนจะออกคำสั่งเสียงเรียบ

            “เอาไวโอลินไปเก็บบนห้อง ฉันจะลงไปดูมิวซีอาที่ชายหาด”

            บอดี้การ์ดร่างยักษ์ภายใต้เสื้อยืดกางเกงยีนส์ก้มหน้ารับบัญชาขณะผู้เป็นนายเดินลงไปที่หาดทรายตามคำบอกของคนสนิท  คืนนี้พระจันทร์กระจ่างตาบนท้องฟ้าไร้เมฆดำบดบังประกายระยิบของดวงดาวนับร้อยพันที่อวดระยับแสงแข่งกันเบื้องบน

ก่อนมาที่นี่เขาแวะไปที่อพาร์ตเม้นท์ของมัสมินเพื่อจะหยิบไวโอลินสตราดิวาริอุส* ซึ่งเป็นเครื่องดนตรีที่เขาตั้งใจหาซื้อมาให้เธอในห้วงเวลาที่ไร้ความเหินห่างขวางกั้นเช่นนี้เพื่อหญิงสาวจะได้บรรเลงบทเพลงแสนไพเราะให้เขาฟัง

            ลอวเรนซ์จรดปลายเท้าลงบนพื้นทรายนุ่มกระทั่งเห็นแผ่นหลังของหญิงสาวซึ่งยังอยู่ในชุดที่เธอสวมใส่เมื่อคืนนั่นคือเสื้อเชิ้ตขาวและกางเกงผ้าแนบเนื้อนั่งสงบนิ่งอยู่บนเก้าอี้หวายหันหน้าออกไปยังพรายฟองของริ้วคลื่นที่สาดกลืนรอยทรายในยามคืนค่ำ

            “มิวซีอา...” 

ชายหนุ่มเรียกเธอเบาราวกระซิบทว่าก็ดังกว่าเสียงเกลียวน้ำสาดซ่าเบื้องหน้าของร่างงาม    ชั่วครู่มัสมินจึงหันกลับมายังเขาพร้อมใบหน้าซีดและดวงตาบวมเป่ง หญิงสาวหยัดกายขึ้นยืนประจันหน้ากับร่างสูงใหญ่ของหนุ่มอิตาเลี่ยนก่อนจะขว้างเศษกระดาษที่กำไว้ในมือใส่ใบหน้าคร้ามคมพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาอาบแก้มซูบ

            “คนเลว! คุณเอาเงินของคุณคืนไป ฉันไม่อยากได้แม้แต่บาทเดียว!

            ลอวเรนซ์ก้มลงมองเศษกระดาษที่ถูกฉีกและขย้ำเป็นก้อนเล็กซึ่งเขาจำได้ว่ามันเป็นเช็คหนึ่งล้านบาทที่เขียนตั้งไว้ข้างเตียงก่อนมัสมินจะตื่นเมื่อเช้าตรู่ ความรู้สึกผิดแล่นปราดเข้าสู่ใจกลางความคิดทว่าก็ยังไม่ทันต่ออารมณ์ร้ายซึ่งพ่ายต่อความโกรธชั่ววูบเมื่อเห็นอีกฝ่ายสาดความถือดีเข้าใส่ รอยยิ้มทิ่มแทงหัวใจหญิงสาวกระตุกที่มุมปากของเขาก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเสมือนน้ำกรดรดลงไปบนตัวของมัสมิน

            “คุณไม่พอใจหรือมิวซีอา โสเภณีที่ไหนจะได้ค่าพรหมจรรย์สูงลิ่วตั้งหนึ่งล้านบาท แค่สนองความต้องการให้ผมแค่คืนเดียวได้ตั้งล้าน นี่ถ้าครบสามเดือนคุณก็ตั้งตัวได้แล้ว ไม่ต้องไปเที่ยวหลอกผู้ชายที่ไหนอีก!

            “ถึงฉันจะต่อรองอะไรกับคนร่ำรวยล้นฟ้าอย่างคุณไม่ได้ แต่ฉันก็จะไม่ขอรับเงินจากคุณแม้แต่สตางค์แดงเดียว พรหมจรรย์ของฉันไม่ได้มีไว้ขาย ฉันต้องเสียมันไปให้คุณเพราะถูกบีบบังคับ ฉันทนให้คุณเหยียบย่ำร่างกายยังไงก็ได้ แต่อย่ามาดูถูกหัวใจของฉัน!

            “จะมาพูดเรื่องศักดิ์ศรีอะไรตอนนี้ มิวซีอา!

            คนตัวโตใช้กำลังกระชากร่างบอบบางเข้าสู่อ้อมกอดที่มอบความทรมานให้เธออีกครั้ง มัสมินถึงกับครางเสียงสั่นเมื่อแขนหนารัดตัวเธอจนกระดูกแทบป่นใต้อณูผิว

            “ริค! นุ่นเจ็บนะคะ ปล่อยนุ่น”

            “อย่ามาทำเป็นอวดดีกับผม! ครั้งหนึ่งผมอาจจะเคยหลวมตัวรักคุณ แต่ตอนนี้ไอ้หน้าโง่นั่นมันตายไปจากโลกนี้แล้ว อย่าลืมสิ มิวซีอา ข้อตกลงระหว่างเราคืออะไร ไม่มีความรัก ไม่มีความผูกพัน หลังจากสามเดือนนี้แล้วก็ต่างคนต่างไป คุณได้ยินชัดรึยัง!

            มัสมินถึงกับอ่อนยวบด้วยเหนื่อยล้าในหัวใจอย่างที่สุด เธอนิ่งไปในอ้อมแขนของคนที่พูดกรอกหูบอกความเกลียดชังราวมันฝังอยู่ชั่วกัปชั่วกัลป์ในวิญญาณของเขา นี่หรือคือค่าตอบแทนของความรัก หญิงสาวหายใจอ่อนเบา กลัวเหลือเกินว่าหากขยับทำอะไรต่อไปลอวเรนซ์อาจเชือดเฉือนด้วยวาจาไร้หัวใจให้เธอต้องทุรนทุรายสาหัส

            “ค่ะ...ริค นุ่นไม่เคยลืมว่าระหว่างเราไม่มีอะไรที่...เป็นความผูกพัน ระหว่างเราไม่มีความรัก และหลังจากนี้ไปสามเดือน...ทุกอย่างต้องสิ้นสุด นุ่นจำได้ค่ะ”

            มัสมินทวนประโยคนั้นอย่างเลื่อนลอยต่อหน้าบุรุษที่บังคับให้เธอสนองความต้องการด้วยการตอบรับข้อเสนออัปยศซึ่งแต่นี้ไปเธอต้องอยู่ใต้บัญชาของคนที่ไม่ได้หลงเหลือความรักไว้ให้เธออีกแล้ว

ลอวเรนซ์ก้มลงแนบริมฝีปากบนหน้าผากเกลี้ยงเกลาหนัก ๆ ราวเกิดความสำนึกผิดในใจขึ้นมากะทันหันทว่าทิฐิในตัวตนกลับยื้อยึดความสงสารมิให้ก้าวล่วงผ่านเส้นที่เขาขีดคั่นมันไว้

            “คุณคงนับวันนับคืนให้มันผ่านไปเร็ว ๆ สินะ มิวซีอา เวลานี้อาจยาวนานเหมือนชั่วชีวิตของคุณเลยก็ได้ แล้วหลังจากนี้ชีวิตของคุณจะมีความหมายขึ้นมาอีกครั้ง เพราะไม่ต้องถูกจองจำอยู่กับคนอย่างผม!

            มัสมินปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาจากความชอกช้ำด้วยน้ำคำนั้นสร้างรอยแผลข้างในจนเธอไม่ปรารถนาจะเยียวยามันอีกแล้ว หญิงสาวขืนตัวและผละจากอ้อมแขนของเขาซึ่งลอวเรนซ์เองก็เหมือนได้รับฤทธิ์ยาจนชาไปชั่วขณะ เขาปล่อยร่างเล็กและมองใบหน้าซีดเชิดขึ้นเสมือนยอมรับในโชคชะตาที่เขาเป็นคนขีดกั้น


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha