ทัณฑ์เสน่หามาเฟีย

โดย: อักษรามณี



ตอนที่ 27 : ค่าตอบแทนของความรัก (4)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

          “ค่ะ...ริค นุ่นอยากให้มันผ่านไปให้เร็วที่สุด ใครบ้างที่ไม่ต้องการอิสรภาพ ใครบ้างที่อยากถูกจองจำตลอดไป แต่อย่ากังวลเลยนะคะ คืนนี้นุ่นจะทำหน้าที่ของตัวเองไม่ให้บกพร่อง นุ่นจะเป็นโสเภณีของคุณ มันเป็นหน้าที่ที่นุ่นไม่ลืมเช่นกัน”

            คนพูดกล่าวออกมาโดยไม่ยอมมองหน้าคนฟังก่อนจะหันหลังให้และเดินกลับไปราวร่างแน่งน้อยยังคงหายใจทว่าไร้วิญญาณกระนั้น ลอวเรนซ์ยืนนิ่งรับสายลมชายหาดในยามค่ำเสมือนคำตัดพ้อของมัสมินยังคงล่องลอยอยู่ในห้วงภวังค์ของชายหนุ่ม

คนปากแข็งชอบแสดงท่าทางตรงข้ามกับความคิดนึกถึงใบหน้าสวยหวานที่ผิดหวังทุกครั้งในยามเขาสำแดงโทสะและทำให้เธอเจ็บปวดด้วยวาจายิ่งกว่าแส้เฆี่ยนตี  เขาไม่เคยมีความสุข

เสียงลมหายใจหนักถูกระบายออกมาจากใบหน้าคร้ามคมขณะหันไปมองบ้านพักตากอากาศภายใต้แสงสว่างจากดวงไฟอาบผนังสีครีมเปล่งประกายในยามค่ำคืนก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะก้าวเดินตามหลังจากมัสมินกลับเข้าไปในบ้านสักพักใหญ่

ลอวเรนซ์ก้าวขาช้า ๆ ผ่านห้องรับแขกซึ่งได้รับการตกแต่งให้ดูโล่งตาด้วยโทนสีครีมของชุดโซฟาหนังลูกวัวบุขนห่านกระทั่งไปหยุดตรงทางขึ้นบันได้ซึ่งทอดตัวสู่ชั้นสองของตัวบ้าน แม้สติจะวายวุ่นทว่าเสียงกังวานแว่วของบทเพลงอันโศกสลดกลับฝ่าม่านประสาทกระทบโสตสัมผัสที่ยังร้อยรัดอยู่กับท่วงทำนองของเครื่องสายอย่างไวโอลิน

 เขาจำได้ดีว่าเป็นเพลง คิสเม็ท (Kismet) บทเพลงแห่งโชคชะตาทียิ่งฟังยิ่งหดหู่ทว่าก็เต็มไปด้วยความหวังแม้ไร้หนทางจะก้าวต่อ ร่างสูงตระหง่านของหนุ่มอิตาเลี่ยนก้าวไปหยุดที่หน้าห้องซึ่งประตูเปิดอ้ากว้างราวไม่มีความลับใดแอบซ่อนอยู่ข้างในให้กระหายรู้ดุจดังกล่องแพนเดอร่า (Pandera = กล่องแห่งความลับ)

สายตาคมจับจ้องไปยังร่างบางระหงนั่งอยู่ริมเตียงกว้างขณะกำลังขยับมือสีคันชักไปบนไวโอลินซึ่งตั้งอยู่บนไหล่และใช้มืออีกข้างที่ยังมีผ้าพันแผลไว้จับสายบนฟิงเกอร์บอร์ดแม้ดูยากลำบากแต่เสียงเพลงที่ถูกขับออกมากลับใสกระจ่าง ชุ่มฉ่ำและเปี่ยมพลังด้วย คิสเม็ท คือท่วงทำนองแห่งศรัทธาแม้ความสิ้นหวังจะบั่นทอนลมหายใจเพียงไหนก็ตาม

            เขาคงเป็นชาวประมงพลัดหลงอยู่ในห้วงมหาสมุทรและต้องหยุดตัวเองเมื่อได้สดับลำนำชวนฝันของนางไซเรนที่กำลังล่อหลอกให้ลุ่มหลง ทว่าเสียงใสจากเครื่องสายมีอันต้องยุติลงเมื่อผู้เล่นรับรู้ถึงการมาของบุรุษผู้บัญชาชีวิต มัสมินเหมือนคนไร้ความรู้สึก

เธอวางไวโอลินลงข้าง ๆ โดยไม่ยอมหันมาสบนัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลประกายอัญมณีเขียวหม่นบนใบหน้าราวรูปสลักขณะเลื่อนมือทั้งสองวางไว้บนกระดุมเสื้อเชิ้ตและแกะมันออกราวหุ่นไม่มีชีวา

สาบด้านหน้าของเสื้อเชิ้ตสีขาวถูกแยกออกจากกันและหญิงสาวก็ดึงมันออกจากร่างในที่สุดเหลือไว้เพียงบราเซียลูกไม้ที่ปกปิดเนินทรวงอวบอัดล้นทะลักเนื้อผ้าบางทั้งสองไว้ไม่มิด มันกระเพื่อมขึ้นลงตามลมหายใจแรงก่อนที่มัสมินจะรั้งเลคกิ้งลงไปกองไว้ที่ปลายเท้าเหลือเพียงบิกินี่ตัวเล็กและความงดงามบนผิวพรรณอันเปลือยเปล่าของเรือนร่างยั่วยวนสายตา

            ลอวเรนซ์นิ่งงันไปกับการกระทำเสมือนท้าทายนั้น มัสมินทำให้เขาเดือดดาลขึ้นมาในบัดดล เธอทำอย่างกับตัวเองเป็นหุ่น ไร้ชีวิตแล้งชีวาอย่างน่าใจหายและยิ่งกว่าที่เธอทำคือการเสนอร่างกายให้เขาสนองไม่ต่างจากหญิงขายบริการข้างถนน ไม่รู้จักยี่หระ หมดยางอายและไร้อารมณ์สิ้นดี

            “คุณทำอะไร มิวซีอา! ผมพูดไม่ได้ยินรึไง!

            ชายหนุ่มกราดเกรี้ยว ความโกรธขับใบหน้าสีแทนให้ยิ่งเข้มขึ้นเมื่อผู้หญิงที่นั่งตรงหน้าทำราวกับเสียงนั้นลอยหายไปในสายลมและตัวเขาเป็นเพียงอากาศธาตุขณะไพล่มือบางไปข้างหลังเพื่อปลดตะขอบราเซีย

            “คุณอวดดีกับผมมากไปแล้ว มิวซีอา!

            ไม่ทันที่ตะขอรั้งสายบราเซียจะหลุดออกจากกันร่างของมัสมินก็ถูกชายหนุ่มโถมตัวเข้าหาและดันเธอลงไปนอนหงายบนฟูกนุ่มโดยมีร่างสูงใหญ่ทาบทับ หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อใบหน้าคมคายขับลมหายใจร้อนเป่ารดบนปลายจมูกโด่งเล็ก น้ำตาแห่งความอ่อนแอที่เธอพยายามกดกลั้นอีกไม่นานก็คงหลั่งไหลให้เขาสมน้ำหน้า

            “คุณไม่มีสิทธิ์ทำอะไรตามอำเภอใจ ถ้าผมไม่ได้สั่ง!

            “นุ่นทำตามหน้าที่ คุณควรจะดีใจที่โสเภณีของคุณไม่ได้หละหลวมในการปฏิบัติตามคำสั่ง ถ้านุ่นไม่ทำก็คงจะไม่คุ้มกับเวลาที่เสียไป”

            “ไม่ใช่เวลาของคุณหรอก มิวซีอา มันเป็นเวลาของผมต่างหาก เวลาที่ผมจะเอาคืนบ้างจากผู้หญิงหิวเงินและไม่รู้จักคำว่าพอ!


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


อัพตอนต่อไปเร็วๆนะค่ะอยากอ่านมากๆสนุกดี
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha