ทัณฑ์เสน่หามาเฟีย

โดย: อักษรามณี



ตอนที่ 28 : ค่าตอบแทนของความรัก (5)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

        “อยากจะว่าอะไรนุ่นก็ว่าเสียให้พอเถอะค่ะริค และไม่ต้องใช้เงินของคุณให้เปลืองมากไปกว่านี้ หลังจากหมดเวลาที่เราตกลงกันนุ่นก็จะได้ไปจากชีวิตของคุณเสียที”



            “มิวซีอา...”

 ชายหนุ่มเสียงพร่ากับถ้อยคำเสียดแทงใจของมัสมินและทันทีที่ลอวเรนซ์ประกบจูบลงบนเรียวปากไหวระริก


ราวกลีบดอกไม้ต้องสายลม หยาดน้ำรื้นรอบดวงตาก็ถั่งออกมาเป็นสาย แต่แล้วหญิงสาวกลับรับรู้ได้ถึง


สัมผัสจากปลายลิ้นอุ่นแสนอ่อนเบาไม่เร่งเร้ารุกรานอย่างครั้งแรก


 เธออยากทำนิ่งเฉยและปล่อยให้อีกราตรีผ่านเลยโดยไม่รู้สึกรู้สาหากทว่าไม่เป็นดั่งคิด มัสมินกอดตอบร่าง


สูงใหญ่ขณะผิวกายนุ่มนวลดุจแพรไหมเสียดสีอยู่กับเนื้อผ้าแคชเมียร์บนกายเขา ผิวกำมะหยี่บนเสื้อคอเต่า


ปลุกเร้าอารมณ์หญิงในกายอรชรอ้อนแอ้นให้แตกตื่นรับความรู้สึกชิดใกล้กับเขาอีกครั้ง


            “เพราะอย่างนี้ คุณถึงได้เล่นเพลงคิสเมท ชีวิตคนเราน่าเศร้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”


            ลอวเรนซ์กระซิบถามด้วยน้ำเสียงปราศจากความดุดันและลากเลื่อนริมฝีปากจูบซับบนคางมนของหญิง


สาว มัสมินยิ่งกอดเขาแน่นและยิ้มขมขื่นทั้งที่เขาเริ่มปลุกเธอทีละน้อยเหมือนคลื่นเริ่มก่อตัวใต้ท้องน้ำ



            “มันเป็นเพลงแห่งความหวังต่างหากล่ะคะ คิสเมทหมายถึงจุดหมายปลายทาง บางทีเราอาจเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์”



            “แล้วคุณยังเห็นใครอีกบ้าง...ที่นั่น”


            ชายหนุ่มได้ยินเสียงหอบหายใจแทนคำตอบ เขาขบเม้มผิวละมุนที่ลำคอระหงเบา ๆ ก่อนหยัดกายขึ้นและ


รั้งเสื้อคอเต่าพ้นออกไปจากตัว ภาพชวนฝันที่มัสมินนอนหงายผ่อนลมหายใจและเรือนผมสีน้ำตาลเข้มสยายยุ่ง


แผ่ไปบนที่นอนทำให้เจ้าของร่างหนากำยำแน่นตึงไปด้วยมัดกล้ามและไรขนอ่อนสีทองแดงบนแผ่นอกเรื่อยลงมา


จรดขอบกางเกงเดนิมถึงกับระบายลมหายใจหนักอยากจะรักร่างแน่งน้อยแสนยั่วยวนเสียเดี๋ยวนี้

ทรวงอกหนั่นแน่นกลึงกลมและอิ่มอวบกระชากความสนใจจากนัยน์ตาสีฟ้าประกายมรกตหากก็มิอาจทำให้เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาคมคายละความสนใจจากเอวคอดเว้าและสะโพกผายไปได้

ลอเรนซ์ยังคงนั่งคร่อมอยู่บนร่างนั้นและพิศดูความงามของมัสมินเนิ่นนานราวปรารถนายืดเวลาแห่งความทรมานออกไปให้เธอ ในห้วงเวลาแห่งความสับสนเจือปนด้วยกระไอความสุขเพียงเล็กน้อย ดวงตากลมโตบนใบหน้าหวานก็สบนิ่งนานกับผู้อยู่เหนือร่างอ่อนระทวย


            “ริค...ฉันรักคุณนะคะ”


            เสียงนั้นหาได้หลุดออกมาจากปากเรียวซึ่งเม้มเข้าหากันเสมือนเพียรกักความฝันใกล้ล่มสลายไว้ในก้นบึ้ง


เธอคงไม่มีวันได้พูดคำ ๆ นี้ที่เขาอาจขยะแขยงหากได้ยินจากปากของผู้หญิงที่เขาสิ้นรักแล้ว หากแต่สำหรับหญิง


สาวแม้ต้องชดใช้เขากลับไปด้วยชีวิต....ความรักของเธอกลับมิเคยเปลี่ยนแปลงแม้เพียงน้อย


            “คุณอาจไม่ต้องบอกผมก็ได้ว่าเห็นใครในแสงสว่างนั่นเพราะผมรู้ว่าที่นี่มืดมิดสำหรับคุณแค่ไหน วันหนึ่ง


ผมจะปล่อยคุณไปตามความตั้งใจของคุณ”


            ลอวเรนซ์ยังคงตั้งหน้าใช้วาจาประหัตถ์ประหารความรู้สึกของมัสมินต่อไปทั้งที่หัวใจตัวเองก็แสนจะปวด


ร้าว เขารู้ตัวดีตลอดเวลาว่ายังรักเธอมากแค่ไหนทว่ากลับกดมันไว้ในที่มืดลึกใต้กันบึ้ง และด้วยเหตุผลของหญิง


สาวที่มิอาจเข้าใจทำให้อารมณ์ของชายหนุ่มยังคงคุกรุ่นเหมือนภูเขาไฟกำลังรอการแตกระเบิดซ้ำสอง


มัสมินเบือนหน้าไปอีกทางขณะร่างใหญ่รั้งอาภรณ์ปกปิดร่างกายออกไปจนหมดก่อนจะทาบความกำยำแข็งแกร่งลงบนความนุ่มนิ่ม ลอวเรนซ์ไม่ลืมที่จะช่วยปลดปล่อยเรือนกายของหญิงสาวด้วยการปลดตะขบราเซียและชั้นในตัวน้อยข้างล่างออกไปวางกองที่ผ้าของเขาบนพื้นพรม


            “ถ้าคุณบอกว่าจะทำตามหน้าที่ไม่ให้บกพร่อง มันไม่ได้หมายถึงการนอนเป็นท่อนไม้แบบนี้นะมิวซีอา”


            เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาเบียดตัวเข้าหาร่างเล็กอย่างมีชั้นเชิงโดยไร้ซึ่งการบีบคั้น บังคับความรู้สึก เขา


กำลังทอดความอบอุ่นเข้าไปหาหญิงสาวและรู้ดีว่าความอดทนของเธอคงมิยืนยาวสักเท่าใด มัสมินระบายลม


หายใจขณะเอียงหน้ากับมาและพบว่าเขาอยู่ใกล้ไม่ถึงคืบโดยเฉพาะริมฝีปากหนาที่กำลังจรดลงมาบนคางมน


            “นุ่นทำตามหน้าที่นะคะ ทำตามคำสั่งของคุณทุกอย่าง”


            “ถ้าอย่างนั้นผมคงลืมสั่งคุณอีกอย่างหนึ่ง”


            “คะ?”


            “สั่งให้คุณร้องขอ...เวลาที่คุณต้องการผม มิวซีอา”


            คำพูดนั้นทำเอาคนฟังหน้าแดงก่ำ เธอพยายามบังคับตัวเองไม่ให้เคลิบเคลิ้มไปกับความต้องการของเขา


แต่สำหรับจิตใจแล้วมันกลับสูญเปล่าหากจะบังคับไม่ให้มันสั่นไหวเพราะแม้แต่เนื้อตัวขาวผ่องยังเปล่งประกาย


เป็นสีชมพูเข้มราวเลือดกำลังสูบฉีดอย่างรุนแรงในตอนนี้


            “ริคคะ...นุ่นอึดอัดค่ะ หายใจไม่ออก”


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha