ทัณฑ์เสน่หามาเฟีย

โดย: อักษรามณี



ตอนที่ 29 : บทที่ 6 เวลาของเทพบุตรมาเฟีย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

            มัสมินรีบท้วงทันทีที่เขาบดเบียดความใหญ่ลงมาจนร่างเล็กกว่าของเธอแทบจมหายไปบนฟูกหนาทว่านุ่มนั้น แต่แววตาสีฟ้าเจิดจรัสก็ยังสาดประกายระยับออกมาราวรู้ทัน

            “ก็ให้มันรู้ไปว่าคุณจะตายเพราะถูกผมกอด ถ้ายังไม่ยอมร้องขออยู่แบบนี้”


            “ทำไมต้องบังคับกันด้วยล่ะคะ ยังไงนุ่นก็ยอมคุณแล้ว...อือ...ริค”


            “ผมไม่อยากนอนกับพวกแอนดรอยด์ (หุ่นยนต์) ...พนันกันมั้ยล่ะว่าคุณต้องร้องขอให้ผมรักคุณภายในห้า


นาทีนี้”


            “แล้วถ้านุ่นไม่ร้องขอ...คุณจะทำยังไงล่ะคะ”


            “เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน”  ลอวเรนซ์กวาดสายตาแทะโลมไปทั่ววงหน้างามก่อนจะคลายอ้อมแขนและขยับ


สะโพกตามด้วยจุมพิตเร้าอารมณ์ขณะไล้นิ้วมือเบาราวขนนกไปบนเอวเว้าคอดลาดสู่สะโพกผาย


            “ถ้าผมทำให้คุณร้องขอผมได้ คุณต้องให้ผมรักคุณจนเช้า...มิวซีอา”


            หญิงสาวถูกเบียดแทรก แนบสนิทแทบไม่มีช่องว่างระหว่างผิวสากระคายกับเนื้อนุ่มลื่น เขาเริ่มรุกเธอหนักทว่ากลับรู้สึกตัวเองเบาหวิวใต้ความสูงใหญ่ที่เร่งเร้ากระชั้นชิด โดยเฉพาะรอยจูบทำให้มัสมินสั่นสะท้านไปทั่วถึงตัวตน แค่ลิ้นที่กระหวัดรัดรึงในริมฝีปากก็ทำให้กายสาวอ่อนปวกเปียกไปหมดแล้ว ไหนจะปลายนิ้วนิ่มเบาลากไล้ไปมาไม่หยุดหย่อน ทั้งบีบบี้ คลึงเคล้นอยู่บนสองเต้าไหวกระเพื่อมก็ถึงกับเรียกเสียงครางจากร่างอรชรที่บิดเร่าไปมาราวถูกไฟลามเลีย

“ริค...ริคขา”

“ว่าไงล่ะ มิวซีอา...คุณควรจะร้องขอผมได้แล้วที่รัก”

ลอวเรนซ์รุกเร้าด้วยเสียงแห้งแหบอยู่กับลำคอของหญิงสาวก่อนจะเลื่อนใบหน้ามาจนถึงนิ่มเนื้อบนเนินทรวงเปล่าเปลือยและรุกเร้าเธอต่อไปไม่ยอมหยุดยั้ง มัสมินยังคงกักความรู้สึกไว้แม้ว่ามันกำลังรินหลั่งดุจสายน้ำจากธารหินสูงชัน เธอรู้สึกตัวเองกำลังชุ่มฉ่ำ เปียกชื้นยามเมื่อเขาลากเลื่อนปลายนิ้วต่ำลงไปยังดินแดนที่ซุกซ่อนหุบถ้ำแคบลึกน่าค้นหา

“อา...ริค...ไม่นะคะ...นุ่น” 

มัสมินครวญครางราวกับถูกทำร้ายให้ทุกข์ทรมานบนความหฤหรรษ์อันหลากล้น หลายคราที่ต้องแอ่นกายรับเมื่อชายหนุ่มทั้งจูบและจับเนินเนื้ออวบกลมงดงาม เธอจะไม่ร้องขอ...หญิงสาวกดดันความคิดของตัวเองในใจ หากทว่าก็สายเกินไปเมื่อร่างกายกลับเป็นปฏิปักษ์ต่อเงาแห่งจินตนาการ

“ริค...ได้โปรด...นะคะ”

ใบหน้าหล่อเหลาฉาบด้วยประกายแห่งความสมหวังทันทีที่เสียงโหยหอบลอดผ่านออกมาจากเรียวปากอิ่มชุ่มชื่นขณะที่เขาดูดกลืนความหอมหวานบนยอดปทุมถัน ความอบอุ่นกำซาบลึกออกมาจากจิตสำนึกผสานกระไอแห่งปรารถนาสอดประสานกับฝันเพริดแพร้วบรรเจิดของผู้ตั้งความหวังจะได้สดับฟังการร้องขอจากปากเล็ก

“คุณพูดว่าอะไร...มิวซีอา...ผมยังได้ยินไม่ชัด”

“อา...ริคคะ...รักนุ่นนะคะ...ริค”

เจ้าของเสียงสะท้านไหวทั้งหอบหายใจและพาดเรียวแขนกลมกลึงงดงามราวลำเทียนไปบนไหล่หลังเปี่ยมพลังทั้งเบียดร่างเข้าหาอย่างลืมความอาย

“ได้โปรด...รักนุ่นเดี๋ยวนี้นะคะ...ริคขา”





ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha


ไรท์อัพต่อเลยค่ะรีดเดอร์รอค่ะ
โดย Anonymous | 3 years, 1 month ที่ผ่านมา
ตอบกลับ
captcha